Hij dronk ranja met een rietje..

Hij had altijd iets van de belofte in zich, van die zo gewenste doorbraak van de SP. Maar de belofte bleef een belofte. Emile Roemer won geen verkiezingen. De peilingen waren vaak torenhoog, maar de resultaten vielen altijd tegen. De laatste verkiezingen werden hem – met vertraging – toch nog fataal. Exit Emile Roemer.

Zoals zoveel beloften had Emile Roemer het uiteindelijk toch niet echt. Hij was en bleef toch de licht corpulente schoolmeester uit Boxmeer. Een gezellige man, geen greintje kwaad, maar vuurloos. Als hij boos probeerde te zijn op z’n SP’s, dan kwam het toch niet echt venijnig over. Roemer blafte wel, maar hij beet zelden. Geen Jan Marijnissen. En ook niet diens dochter. Geen slager uit Oss. Maar de brave borst uit Boxmeer.

En juist toen hij op z’n schattigst leek, zakte hij door het ijs. Hij dronk ranja – sorry, Fanta – met een rietje, en dat zag er zo snoezig-lullig uit, dat vrijwel niemand onze Emile nog serieus kon nemen. Die SP, daar hadden we niks van te vrezen. Een rietje. Uiteindelijk is hij daarover gestruikeld.

En de SP? Dat was en bleef een familiebedrijf. Na grote Jan nu dochter Lilian. Koud in de kamer, maar door wie het weten kon al langer gezien als de troonopvolgster. Et voilà. Een nieuwe Marijnissen. Jong, voor de duvel niet bang. En ik heb haar nooit met een rietje gezien. Zou die SP dan toch nog…?

Slegs vir blankes

Terecht maakt Neelie Kroes zich in Het Parool boos over het selectiebeleid van haar VVD: ‘Eén VVD-vrouw, het is droevig.’ En dat is het ook. Het is ook droevig dat er van de zestien ministers slechts zes vrouw zijn. Tel je de staatssecretariaten erbij, dan wordt het beeld ietsje rooskleuriger, maar het blijft een wanverhouding. Trudaeu in Canada en Macron in Frankrijk laten zien hoe het wel kan: gewoon 50% vrouw, 50% man. Hoe moeilijk kan het zijn?

Maar zo het kan is het nog veel droeviger dat dit kabinet Rutte III veel meer weg heeft van Wilders I. Het nieuwe kabinet is helemaal blank, hagelwit. Oud rechts en behoudend midden staan niet voor een inclusief maar een exclusief Nederland waar geen ruimte aan de vergadertafel is voor mannen en vrouwen met een Surinaamse, Antilliaanse, Marokkaanse, Turkse of welke andere achtergrond dan ook. Het is tekenend dat ik er vrijwel niemand over hoor. Zijn we allemaal ziende blind geworden?

Het was een schrijnende constatering van Özcan Akyol. De schrijver en columnist zei dat hij wel Nederlander is, maar dat hij er eigenlijk niet bij hoort. Zo ervaart zelfs een niet bepaald kansloze of onsuccesvolle Nederlander zijn Nederlanderschap. Tweederangs, gestigmatiseerd, buitengesloten, en lichtjaren verwijderd van een plekje aan de vergadertafel van Nederland.

Dit kabinet heeft volgens haar credo ‘vertrouwen in de toekomst.’ Het klinkt mooi, maar waar is het in godsnaam op gebaseerd als we zo een substantieel deel van de bevolking er niet echt bij horen vinden. Wat moet Wilders genieten. Zonder dat hij vuile handen hoeft te maken laat Rutte III zien waar Nederland voor staat: slegs vir blankes. Mij geeft dat verrekte weinig vertrouwen in de toekomst.

Grachten vol tranen

Eberhard Edzard van der Laan is heengegaan. Het was de kroniek van een door hem zelf aangekondigde dood. Hij laat een lieve stad, een lieve vrouw en vijf lieve kinderen achter. Eberhard is er niet meer om voor ons te zorgen en over ons te waken.

Hij werd geboren in Rijnsburg, maar was Amsterdamser dan Amsterdam en het leek er wel op dat hij in zijn eentje de stad wilde torsen. Een ontembare energie. Een onbedwingbare behoefte en drang om problemen de wereld en vooral de stad uit te helpen.

Er is een Amsterdammer doodgegaan. En niet zo’n kleine ook. Maatje XL. Een oor, een aai, een arm voor iedereen en voor alles een oplossing. Een goed mens, met natuurlijk ook van die trekjes, maar ach. Als je de hele stad op je schouders torst, dan moet je af en toe ook wat blaffen, en bijten deed hij zelden.

Nu moeten we zonder Eberhard goed voor de stad en voor elkaar zorgen. Het was zijn opdracht aan ons. Nu hij er niet meer is, moeten wij het van hem overnemen. Een soort Amsterdamszelfbestuur. Onze liefderijke burgervader is er niet meer om ons te leiden. We zijn nu een stad met 855.000 wezen. Grachten vol tranen. Ik maak een diepe buiging. Dag, Eberhard.

Ei-ei-situatie

 

Ik ben het wel eens kwijt. In de war. Spoor bijster. Van de leg. U kent het vast. Nou denk ik vaak dat het gewoon aan mij ligt, maar vanochtend had ik plots een dieper inzicht. Dat kwam door een ei-ei-situatie. En dat zat zo.

De firma Chickfriend – jawel – uit – jawel – Barneveld was kippenstallen te lijf gegaan met bloedluisreiniger waar het voor de mens (en kip, neem ik aan) schadelijke fipronil aan was toegevoegd. Wat Chickfriend verkocht als ‘de droom van elke kippenboer’ (ik verzin het niet..), werd een nachtmerrie en landelijk nieuws.

Ook mij werd vriendelijk verzocht eventuele eieren in huis op code te checken. Die code vond ik uiteindelijk op de eieren zelf. Was me nooit opgevallen dat eieren zo’n gestempelde code hebben. Maar goed, in de zoektocht naar die code – gelukkig bleken onze eieren ‘safe’ – stuitte ik op iets wat verdacht veel leek op een samenzwering om mij gek te krijgen.

Op het vrolijkgroene doosje met 6 eieren stond niet alleen dat de kippen het zo goed hadden en lekker buiten konden scharrelen, maar ook informatie over allergie. En de allergie informatie was even simpel als gekmakend: bevat ei. Ik zweer het. Ei bevat ei. Ci c’est un oeuf. Dat u het weet. Dat u niet komt klagen als blijkt dat u met een ei ei binnen hebt gekregen.

Ik ben inmiddels nog aan het bijkomen van deze ei-ei-situatie. Terwijl ik toch ook al decennia het raadsel van de kip en het ei probeer op te lossen. Ook geen eitje, zal ik maar zeggen.

Een lieve stad

Het is een prachtige zomeravond met een bijzondere gast en tot vlak voor het eind gaat het zoals het gaat en dan is er bijna op het eind dat einde dat maar onbesproken leef, het vooruitzicht van de dood waar Eberhard van der Laan liever niet aan denkt, maar dat zich dan onstuitbaar opdringt en weerspiegelt in de gebroken belofte die Abdelhak Nouri heet.

Het is het moment dat je weet dat komt, want met al het harde, stevige, sterke, dappere en moedige dat in zijn voornaam huist, is Eberhard natuurlijk ook gewoon een hele lieve jongen die in de ultieme worsteling met zichzelf is en zijn verantwoordelijkheidsgevoel gebruikt als nauwsluitend pantser tegen het onvermijdelijke.

In die paar uur zomergast bouwde de burgemeester een prachtig beeldhouwwerk van hoop, humanisme, betrokkenheid, gezonde dwarsigheid, energie, levenslust, nieuwsgierigheid en vertrouwen in een mensheid die dat lang niet altijd verdient en waarmaakt.

Ik hoop dat Eberhard nog een poosje burgemeester blijft, en dan nog een poosje blijft en dan nog een poosje, ja graag, doe maar, ik teken bij het kruisje. Want hoe groot kan het monument zijn voor een burgemeester – een Rijnsburger, mind you – die door zijn tranen heen hoopt dat zijn Amsterdam een lieve stad blijft. Een lieve stad. Wow. Dan zeg ik: lieve burgemeester. Die blijft niet nog een poosje, die gaat nooit meer weg.

 

Rechts met de bijbel

rechts

Het was een mooi staaltje framing van Lodewijk Asscher, het beoogde kabinet met de ChristenUnie wegzetten als rechts met een gristelijke buitenboordmotor, de poldertaliban light. Als frequent bezoeker in mijn jeugd van scholen met de bijbel kon ik de grap en knipoog wel waarderen. Ik vermoed dat Alexander Pechtold wel een tijdje stond te schuimbekken.

Rechts met de bijbel. Ik moet nog maar zien dat het er komt. Na een dag of 111 lijken mij de kloven nog steeds erg groot. Na de eerdere schoffering door Pechtold zie ik de ChristenUnie niet snel noch soepel door de knieën gaan voor een vrijzinnig-liberale kijk op mens, geloof en zelfbeschikking.

De vier pratende partijen steunen op een Kamermeerderheid van 1 en een poll van -1.  Magertjes, lijkt me. Getalsmatig en inhoudelijk. Zeker, Rutte wil en kan altijd. En ook het gestijfde zuur van Buma zal ook wel willen landen in een kabinet. Maar wat hebben we dan voor een gedrocht?

Het leek dat fijn dat Gert-Jan Segers (7 jaar in Caïro gewoond!) in gesprek ging met het COC, maar ik hou toch mijn hart vast over wat het geloof ons weer wil opdringen op het gebied van wie en wat we zijn en willen zijn en hoe lang. Rechts met de bijbel is leuk gevonden als stekende grap, maar God verhoede dat we dit kabinet ook echt krijgen.

Verziekt klimaat

trump

Misschien is Donald Trump wel de verpersoonlijking van The American Dream, de gedachte dat je – als je maar wilt en hard wilt werken – alles kunt worden wat je wilt. Onroerend goed tycoon, tv host, pussy grabber en zelfs president.

Die American Dream is natuurlijk één grote leugen. Je kunt in de VS helemaal niet worden wat je wilt. Het land is een sociaal moeras. De verdeling van de welvaart is om te huilen. De verstrengeling van bedrijfsleven en politiek jaagt het geld naar de rijken en houdt de rest van het land economisch gevangen. The American Dream is een nare droom.

In een rammelend en uitgewoond land werpt Donald Trump zich op als de redder van de Amerikaanse droom. Make America Great Again is de Goebbelsiaanse leuze die het volk in de stembus naar de grootste narcist aller tijden kreeg en dat nu al voelt hoe het enige belang van Donald Trump zijn eigenbelang is. Hij runt de VS als zijn bedrijven: top down, rucksichtslos, onbeschoft en alles in eigen voordeel.

Maar er is hoop. De hoop op impeachment en vervolging van een president die slechts de zakken van zichzelf en zijn soortgenoten vult en het belang van de VS ondergeschikt maakt aan zijn eigen deals en doelen. Misschien zit Trump wel eerder in de gevangenis dan dat de VS zich los kan maken van het Parijse klimaatakkoord.

The Act You’ve Known For All These Years

pepper1

Ik ben een dag te laat, maar wat maakt dat uit op een halve eeuw? Gisteren was het exact 50 jaar geleden dat Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band verscheen, de LP van The Beatles die gezien wordt als het beste, belangrijkste en meest invloedrijke album in de popgeschiedenis.

Het album is een wonderbaarlijke bundeling van talenten, instrumenten, technieken en thematieken en bevat nummers die al heel lang legendarisch mogen worden genoemd, zoals Lucy in the Sky With Diamonds en A Day In the Life.

In 1967 stonden The Beatles op het hoogtepunt van hun artistiek kunnen. Het ervaren kwartet uit Liverpool had zich getransformeerd van een onwaarschijnlijk succesvolle hitfabriek tot een band met grote artistieke diepgang en reflectie.

En hoe geniaal, jezelf aan begin en eind van het album presenteren als die Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band, een band die speelt dat ze The Beatles is, bedacht door The Beatles. Muzikaal Droste-effect. En naast Sergeant Pepper bedachten ze nu wereldberoemde karakters als Lucy, Lovely Rita, The Hendersons en Mr. Kite.

It was twenty years ago today, zo begint Sgt. Pepper. Inmiddels is het fifty years ago today, nou ja, gisteren dan. Vanavond op NPO2 de integrale uitvoering van Sgt. Pepper door The Analogues die met liefde en enorm veel doorzettingsvermogen alle stemmen, instrumenten, geluiden en effecten tot leven brengen, iets wat The Beatles zelf nooit deden.

14 Mei

14mei

Mijn moeder was een vrouw van weinig woorden. Zij bleef graag op de achtergrond, daar had ze het beste overzicht. Haar stem verhief zij nooit, terwijl daar aanleidingen genoeg voor waren. Zij luisterde meer dan ze sprak, en des te beter luisterde ik als ze vertelde over het bombardement op Rotterdam.

Mijn moeder was net 12 toen de Luftwaffe het Rotterdamse stadshart bombardeerde. Vanaf de Kleiweg in Hillegersberg zag ze met haar ouders en haar zusje de brandende stad, en die beelden van die 14e mei 1940 heeft zij altijd bij zich gedragen.

Mijn moeder heeft dat vorige kampioenschap van Feyenoord in 1999 nog meegemaakt. Voetbal interesseerde haar niet zoveel, ze vond het altijd fijn dat ik er zo’n plezier aan beleefde. In haar latere jaren als we zondags belden vroeg ze altijd of ik wist wat Ajax had gedaan. Het leek op sarren. Ze wist dat ik het niet wilde weten omdat ik Studio Sport wilde zien zonder voorkennis van de uitslagen. Toch gooide ze er dan zinnetjes als ‘nou, dat was niet best’ of ‘ga maar kijken, dat was wat’ uit.

Mijn moeder kon het niet laten, en één keer hapte ik echt en werd heel boos over wat ik een soort van gecalculeerd pesten vond. Ik vuurde een verbaal bombardement op haar af, zo’n moment dat altijd bij je blijft en waar je nu alsnog voor onder een steen wilt kruipen.

Mijn moeder is er niet meer en heeft dus geen weet gehad van de Renaissance van Feyenoord. En ook niet dat het kampioenschap van de ploeg van Zuid en van Gio de titel na 18 jaar drooglegging binnen sleepte op diezelfde 14 mei die zij maar niet kon vergeten. Na 77 jaar was de wederopstanding van Rotterdam voltooid. Het beeld van Zadkine heeft weer een hart. Het klopt rood en wit.  

Groen op rood

klaver

Weken horen we niets over de kabinetsformatie en plots is daar de mare dat CDA-baas Buma die de sfeer zou verpesten door dwars voor elke vergroening te gaan liggen. Wie dat gek vindt, heeft zijn huiswerk niet gedaan. Kijk op de site van het CDA en je vindt er niets over klimaatverandering, vergroening of verduurzaming. Bij het CDA is alleen het logo groen.

CDA-zwaargewicht Herman Wijffels maakte Buma uit voor ‘de Nederlandse Trump’ op het gebied van klimaat, maar dat lijkt mij te veel eer. Het legt misschien wel een richtingenstrijd bij de mannenbroeders bloot. De rentmeesters van rustig aan, en de meer visionairen die vinden dat de wereld een andere kant op moet draaien. Boeiend.

Bij GroenLinks weet je tenminste wat je koopt. Het logo is groen en rood, want dat is GroenLinks, alleen is groen rood en links dan weer groen. Een intellectueel spelletje. Vormgrap. Maar als je baas Klaver heet, dan kan er echt niemand meer twijfelen aan je groene gezicht.

D66 heeft ook een groene huisstijlkleur, maar de club van Alexander zie ik niet op boten of barricaden klimmen om de wereld te redden. Het moet wel een beetje gezellig blijven voor onze liberaal socialen.

En over liberaal gesproken: het schijnt dat door het gedwarsboom van Buma Rutte juist wat meer genegen zou zijn om – tegen de wens van zijn rechtse smaldeel – wat meer groen op tafel te krijgen en in het regeerakkoord. Het zal.

Alles bijeen klinkt het niet als een kabinet-to-be dat een idee heeft over hoe wij de grote transformatie naar een duurzame economie en een gezondere wereld kunnen gaan maken. Groen staat op rood, als in het logo van GroenLinks.

Heet dat nu na weken mapjes maken een gemiste kans?