Teheran aan de Amstel

bierfietsDe bierfiets is het symbool geworden van alles wat vies en voos en loos is in toeristisch Amsterdam. De stad wil de rondrijdende lalkar dan ook het centrum uitduwen. Maar Mokum heeft een geduchte tegenstandster gevonden in Rusita Ruitenberg Segall, advocate van de bierfietsexploitanten. Zij is van het dikke hout waarvan men planken zaagt.

Volgens Ruitenberg Segall is het verbod op de bierfiets vergelijkbaar met de mensenrechtensituatie in Iran. Haar betoog begrijp ik niet helemaal, maar ze suggereert een parallel tussen mensenrechten en vrijheid (of het gebrek daaraan) in Iran en de Mokumse fatwa tegen de bierfiets. Hatsekidee. Je moet maar durven.

En ja, zeker, de bierfiets is pispaal en symbool. Maar er is veel meer ‘leuks’ in de stad te beleven. Zo las ik dezer dagen in Het Parool dat je geketend aan een smurf door de stad kunt zwalken. Dat je kunt koekeloeren bij de hoeren. Een zuiptour doen met een half uur onbeperkt wodkashots, of een Wallentour met – jawel – kutcake bakken en dildo’s boetseren. Daar ga je met je verlichtingsdenken en vooruitgangsgedachte.  

De bierfiets is eigenlijk maar klein bier vergeleken bij de nog bodemlozer leegheid van dit zo gevarieerde toeristisch aanbod. Nu de stad net een offensief lanceert om straten en stegen echt veel schoner te krijgen, kan misschien gelijk ook de bezem door dit soort afstotelijke ongein. Teheran aan de Amstel? Welnee. Sodom en Gomorra aan het IJ.

Homo Intoleranticus

godhatesNatuurlijk kun je het klein maken en bagatelliseren. Het is maar een foldertje. Het is een handjevol hitsers. Godsdienstgekken. En ze kunnen ook niet rekenen. Want wie schrijft er nu op dat het zelfmoordpercentage onder homo’s 200% is? Dat kan toch helemaal niet? Nee, dat kan niet. Maar wat wel kan is dat er een klimaat wordt geschapen waarin homo’s weer vogelvrij en doelwit worden. Zoals afgelopen weekend achter het Centraal Station. Potenrammen is een werkwoord.

Onze grondwet is helder. Iedereen is voor de wet gelijk. Ongeacht sekse, ras of seksuele voorkeur. Maar aan dat recht wordt gerammeld. Homo’s worden eruit gepikt. Ze zijn ziek, zondig, en zitten aan kleine kinderen. De al dan niet vermeende tolerantie erodeert en smelt weg. Nog even wachten en er wordt ‘minder minder homo’s’ geroepen. Maar waarom hoor ik de politiek niet of nauwelijks over deze gender profilering en het apart drijven van homoseksuelen?

Geert Wilders moet zich voor de rechtbank verantwoorden voor zijn ‘minder minder’ uitspraak over Marokkanen. Het is Wilders die waarschuwt voor islamisering van ons land en het verdwijnen van wat we maar wat eufemistisch ‘privileges’ zijn gaan noemen waar we eigenlijk grondrechten zouden moeten zeggen. Het lijkt me een wat curieuze wending dat bij het zwijgen van nu over misselijke en mogelijk (en hopelijk) strafbare flyers Geert Wilders per ongeluk de fakkel van de homobeweging zou moeten gaan dragen. Hoeveel gekker kan het nog worden in ons land?

Het is altijd weer in naam van het geloof dat de intolerantie wordt gepredikt. Een God van liefde kom ik zelden tegen. Vrouwen zijn altijd tweederangs geweest en zijn doelwit voor de Trumpen van deze wereld. Ongelovig zijn is strafbaar in tal van landen. IS gooit homoseksuelen van flatgebouwen. In naam van een geloof en een heilig gelijk gebeuren de vreselijkste dingen. Het zou fijn zijn als we op tijd wakker worden uit onze droom van een verdraagzaam en zo fijn beschaafd en besnaard land. Er is werk te doen. De Homo Intoleranticus staat op de stoep.

Six and the City

SixOp de middelbare school was het Jan Wolkers. Turks Fruit, Kort Amerikaans, De Walgvogel. Toen kwam een diepere periode met Bloem, Peter Handke, een vroege Ian McEwan. Als ik nu een lijstje met favoriete schrijvers zou moeten maken, dan stonden daar Primo Levi, John Updike, Richard Ford en Bill Bryson zeker op. En beslist ook Geert Mak, de hoofdstedelijk chroniqueur van stad en land en Europa.

Ik ben nu als een dolle Het goede leven van Jay McInerney aan het uitlezen zodat ik kan beginnen aan het lijvige nieuwe boek van Mak over de familiegeschiedenis van de Jan Sixen in en om Amsterdam. Het verhaal van de familie Six begint in de 17e eeuw bij de door Rembrandt vereeuwigde Jan Six en loopt via vele naamgenoten naar de huidige Jan Six en het familiehuis aan de Amstel.

Zoals de achterflap van De levens van Jan Six zo mooi samenvat en belooft: binnen de familie Six heet de oudste zoon van de oudste zoon bijna altijd Jan Six, tot de dag van vandaag. Ze werden burgemeester en wetenschapper, ze verwierven grote rijkdom en strompelden soms ook weer gebocheld en eenzaam door het leven.

Geert Mak heeft mij al vele titels en zo vele dagen leesplezier geschonken met Hoe God verdween uit Jorwerd, De eeuw van mijn vader, Het verdwenen land, Europa en – iets minder, maar toch – Reizen zonder John: op zoek naar Amerika. En nu wacht dus drukpersvers, ongekreukt en met rechte rug Six and the City, het verhaal en de familiegeschiedenis van de Jan Sixen. Ik heb er zin an.

Noord/Zuidpijn

NZlijnSommige dingen lijken eeuwig te duren, andere beginnen maar niet. De Amsterdamse Noord/Zuidlijn lijkt beide fenomenen in zich te verenigen. Los van nog oudere plannen en prognoses, werd vanaf 2002 uitgegaan van oplevering in 2011 en een budget van 1,4 miljard. Inmiddels staat de teller op 3,1 miljard en is deze week de opening opnieuw verschoven. Nu wordt het 22 juli 2018. Dat mag met recht Noord/Zuidpijn heten.

Het is al vaker geconstateerd, maar als je zo een bedrijf zou runnen, dan zou je allang failliet zijn geweest. Uit openbare middelen wordt echter braaf bijgepast omdat stoppen en dichtstorten dan weer zonde zou zijn. En zo zijn opvolgende bestuurders gevangenen van hun voorgangers en van een soort van gijzeltheorie. Het moet door want het moet door. Tegen elke prijs.

In 2005 blufte verantwoordelijk VVD-wethouder Mark van der Horst nog dat hij in een volgende ambtstermijn in het voorste treinstel zou zitten bij de feestelijke opening. Van der Horst is al tien jaar weg en nog steeds hoeven de borrels en de bitterballen niet besteld. Nog een jaar of twee, dan heeft Amsterdam eindelijk – en tegen een enorme prijs – eindelijk die Noord/Zuidlijn die allang had moeten rijden en verder vertakt zijn.

Ik ben best benieuwd waar de financiële Noord/Zuidpijn is neergelegd. Er is geen gratis geld. En dus moet ergens die 2 miljard extra zijn gevonden. Daar hadden we heel veel cultuur mee kunnen redden en laten bloeien. Een flinke portie sociale woningbouw kunnen realiseren. Of welke politieke prioriteit u zelf verzint. Nu stoppen we het allemaal in de grond, het was de fout en nalatigheid van velen, en nu maar bidden dat op 22 juli 2018 de stroom niet uitvalt.

7 Mei

7mei7 Mei 1945. Het is twee dagen na de capitulatie van de Duitsers. De Dam is vol feestvierders. Maar dan plotseling vliegen de kogels in het rond. De Duitse marine leegt haar geweren op de overwinnaars. Uit angst. Frustratie. Woede. Wie zal het zeggen?

Er vallen in korte tijd 31 doden. In draaiorgel De Snotneus in het Amsterdam Museum kun je de kogelgaten nog zien zitten. Vandaag, 71 jaar na dato, worden de 31 gevallenen herdacht met natuurstenen plaquettes op en in de Dam. Opdat wij niet vergeten.

In de marge van d(i)e geschiedenis: Gerard Reve was op de Dam toen de Duitsers begonnen te schieten. Die 7e mei was zijn eerste werkdag als Parooljournalist, zo lees ik vandaag in zijn voormalige werkgever. Hij vluchtte de nationaalsocialistische boekhandel Het Bolwerk binnen.

Reve heeft er zelf nooit iets geschreven over die 7e mei. Het feit werd bekend omdat hij met de andere vluchters ter plekke gepakte boeken ruilde met daarin een opdracht of ter herinnering. Reve overleefde. En wie weet was hij toen in gedachten als bij zijn debuutroman De Avonden die twee jaar later zou verschijnen. Daar is heel veel over geschreven.

Pretpark Amsterdam

PretparkHet is niet goed of het deugt niet. In Amsterdam is er altijd wat te klagen en te kankeren. Nu is het weer de drukte in de stad waar we zwaar depressief van worden. Amsterdam wordt een tweede Venetië. Amsterdam wordt onleefbaar. Het is pure pretparkisering. Pretpark Amsterdam. Dat moet stoppen. Ach ja, dream on.

De wereldbevolking groeit. Het aantal mensen met geld om te reizen groeit. Have money, will travel. En dan is Amsterdam niet de beroerdste plaats om naar toe te gaan. Het is ook handig dat er een enorm vliegveld in de voortuin ligt. Niet zo gek dus dat al die toeristen naar Amsterdam komen. En de meeste toeristen willen zo ongeveer hetzelfde zien. Dus volle rondvaartboten, rijen voor Anne Frank en Van Gogh, en een overaanbod ijs en Nutella. Maar het lijkt toch niet echt op het einde der tijden.

Druk en drukte zijn politiek ongewenste begrippen, dus praten we liever over balans en polderen we naar modellen waar iedereen zich nog wel in kan vinden. En laten we wel zijn: het is niet overal en niet de hele tijd druk. Maar dat het drukker wordt, is ook een zekerheidje. En dan is het best dringen in dat kleine stukje openluchtmuseum dat de grachtengordel en het centrum heet en waar iedereen geweest wil zijn.

Twintig jaar geleden had ik geen trek in de rijen voor het Uffizi en dat we in het Louvre de Mona Lisa niet goed zagen had niet alleen met het bescheiden formaat van het beroemde portret te maken. Het is overal druk waar wat te zien is. Laten we iets vreugdevoller zijn dat veel mensen willen zien waar wij zo heerlijk leven en graag over opscheppen. Wat mooi ook dat we nu weer goud verdienen met het exploiteren en etaleren van onze Gouden Eeuw van 400 jaar her. Het lijkt wel slimme marketing. 

De makelaar van Amsterdam

EbieEberhard van der Laan wil graag langer burgemeester van Amsterdam blijven. Veel Amsterdammers willen dat ook. De charmante straatvechter is razend populair alhier. Maar Van der Laan moet wel een tandje terug. De charmante workaholic goochelt al jaren met zijn gezin en gezondheid door dubbele werkweken te draaien. De stad is hem dankbaar, maar een niet-Amsterdammer zou denken dat met de Wallen de dammen onder zijn ogen worden bedoeld.

Eberhard van der Laan gaat het iets rustiger doen. Delegeren. Negeren. Ik ben benieuwd. Hij vast ook. Inmiddels is hij wel al voetbalvader. Een collega-voetbalvader vroeg hem wat Van der Laan voor werk deed.  ‘Wat denk je?’, vroeg Van der Laan hem. ‘Nou, je hebt een duur pak aan, dus je zult wel makelaar zijn.’ Er is dus in Amsterdam nog iemand die Van der Laan niet kende. Maar zonder het te weten wat de kwalificatie natuurlijk helemaal raak. Van der Laan is een makelaar pur sang. Dat is zijn leven, zijn ademtocht. We noemen hem burgemeester. Maar Eberhard van der Laan is de makelaar van Amsterdam.

Op het moment dat Van der Laan aankondigt wat minder te gaan buffelen, komt de PvdA met de vierdaagse werkweek op de proppen. We moeten naar vier dagen werken zodat we meer tijd hebben voor zorg, kinderen en voor elkaar. Het lijkt me een wat raar paternalistisch verhaal en vooral bedoeld voor al die mannen die het vertikken om hun deel van zorg en opvoeding bij te dragen. Zij zijn te belangrijk om te minderen.

Maar is dat niet hun eigen, vrije keuze? De emancipatie van de man afdwingen via de werkvierdaagse. Ik zie het niet lukken. En als ik het in de PvdA voor het zeggen zou hebben, zou ik me eerder focussen op het bestrijden van de werkeloosheid in plaats van deze wat verkapte verheffing van de drukke man. Want wat heb je aan een vierdaagse werkweek zonder baan?

Open het dorp

Vuil AmsterdamAmsterdam wil graag met de grote jongens spelen, maar ons Mokum is toch niet veel meer dan een uitgedijd dorp met een dorpse klaagmentaliteit. Want we hebben het maar zwaar hier in 020. Overal poppen ijswinkels op, bierfietsen zijn een smet op onze fijnzinnigheid, en het is veel te druk voor onze dorpse rust. Al die fietsende Italianen, die drommen Japanners, en nu ook nog die Chinezen.

We lijken niet blij met al die vreemdgangers die ons mooi Mokum aandoen. We kunnen alle drukte niet aan. Vooral mentaal niet. We noemen het ook geen drukte meer. We praten liever over balans. Dat klinkt fijner. Maar hoe we ook klagen: de mondiale toeristenstroom zal slechts groeien en groeien. Just face it. Open ons dorp. En laat ons creatief kijken in plaats van stilletjes te gaan janken bij Aan de Amsterdamse grachten.

Bij een dorp hoort dorpspolitiek en in een vlaag van grootheid werd recent met een bijna Albanese meerderheid een kwart miljard in de grond gestopt om 700 meter ringweg bij de Zuidas te ondertunnelen. Het moet onze top track record op het gebied van ondertunnelde infrastructuur zijn die dit besluit rechtvaardigt. Op de Zuidas kijkt niemand blij. Vanaf 2017 minimaal 11 jaar overlast. Voor een plan dat mij nog steeds niet helder wil worden.

En als ik dan toch even mee mag klagen. Hoe zit het met dat vastberaden, barmhartig en heldhaftig uit het Amsterdamse wapen? Bij voorspelbare zuchten tegenwind en schreeuwend oppositie wordt de beoogde stedenband van Mokum met Tel Aviv richting de prullenbak gedirigeerd. Het zou te gevoelig liggen. Nou, dat ligt het zeker, maar heel anders dan onze gemeenteraad denkt. Eerst vragen om een studie naar de haalbaarheid, en dan wijken voor dreigementen. Vastberaden? Slappe knieën en geen ruggengraat. Sylvain Ephimenco sprak in Trouw over een ‘onderworpen stad die haar identiteit verloochent.’

Koop dan zelf een museum

Pijbes2Het Rijksmuseum is een grote hit. Niet zo gek als je jaren dicht bent geweest, maar toch: de schatkamers van onze Gouden Eeuw zorgen vaak voor lange rijen. Dat is zeker zo bij de tentoonstelling Late Rembrandt. Daar is veel kritiek op die rijen en hoe je vijf rijen dik samengeperst naar een flard van een Rembrandt mag koekeloeren. Ik mocht het meemaken, ik kwam er niet vrolijk vandaan.

Jammer dan, vindt directeur Wim Pijbes. Rijen zijn geen probleem, ze laten zien dat je succes hebt. En dat succes straalt natuurlijk weer af op Wim Pijbes. Zo erg is het trouwens ook allemaal niet, meent hij. Bij het Uffizi of voor de Mona Lisa, daar is het pas echt druk. Ofwel: wat klagen we hier nu eigenlijk.

Maar Pijbes zet nog een tandje bij. De klager of klaagster die vond dat het bij Late Rembrandt ‘te druk was voor contemplatie’ kreeg de veeg en niet zo vriendelijke tip om zelf dan maar een Rembrandt te kopen en thuis in stilte te gaan genieten. Wat een vervelend toontje, wat een arrogantie.

Misschien dat Pijbes het vergeten is, maar dat museum en die Rembrandts zijn niet van hem. Hij is een rijksambtenaar met een iets te hoog salaris die namens ons allen op die mooie spullen uit de Gouden Eeuw mag passen. Hij is niet aangesteld om iemand die klaagt zo neerbuigend te behandelen.

Het Rijksmuseum is een groot succes. Pijbes speelt daarin een belangrijke rol. Maar jammer dat het succes een beetje naar het hoofd stijgt. Ik zou zeggen: koop lekker zelf een museum. Kun je helemaal doen en laten en zeggen wat je wilt. Misschien komt er ook nog wel iemand kijken. Maar dan niet klagen. Je bent gewaarschuwd door en voor Wim Pijbes.

Eeuwige schoonheid

Rembrandt_Harmensz__van_Rijn_-_Het_Joodse_bruidje-e1400583001289-1024x392Het Rijksmuseum heeft een commercial gemaakt om de tentoonstelling Late Rembrandt aan de man en de vrouw te brengen. De commercial is bijna droogkomisch. De mannen van Wim Pijbes – de baas komt zelf niet in beeld – zien er uit als Britse ambtenaren in de jaren ’50. Met uitgestreken gezichten prijzen zij de glorie van Late Rembrandt: het is once-in-a-lifetime, misschien wel once-in-eternity, zo wil Taco Dibbets ons verkopen.

Late Rembrandt moet de blockbuster van het Rijks in 2015 worden. Van het totale budget voor de tentoonstelling gaat 15% of € 750.000 naar marketing en promotie en 90% daarvan wordt in deze weken voor de opening uitgegeven om een enorme boost te creëren. Nu wordt de tentoonstelling gemaakt of gebroken, de hype geboren of de flop begraven. En het werkt. Bij mij, althans. Ik heb kaartjes gescoord. Want zo’n kans van eens-in-de-eeuwigheid wil ik natuurlijk niet missen.

Ik had ook voor veel meer geld naar een speciale avondopening gekund. Een avond met een strijkje en een glas, al die marketingkosten moeten natuurlijk wel worden terugverdiend. Dus is er ook Rembrandtbier, de gekte is nooit helemaal buiten de deur te houden. Heerlijk Helder Rembrandt. En dan ook light, vanwege dat licht, u begrijpt het wel. Leidse kaas en Rijnwijn zullen spoedig volgen.

Bijzonder dat de koning volgende week komt openen. Rembrandt was toch bij uitstek de schilder van de Republiek, van die door koningshuizen omgeven rivierdelta die enkele decennia wereldleider speelde, zeker ook dankzij onze Michiel de Ruijter die een paar honderd meter verderop in Pathé de Engelse vloot naar de bodem van de Noordzee jaagt. Rembrandt van Rijn is in ieder geval nu onze schilder van onze Gouden Eeuw en het mag dan best wat kosten om die macht en pracht en eeuwige schoonheid groots te etaleren. Een beetje meer van die VOC-mentaliteit, zou Jan-Peter Balkenende zeggen.