Koop dan zelf een museum

Pijbes2Het Rijksmuseum is een grote hit. Niet zo gek als je jaren dicht bent geweest, maar toch: de schatkamers van onze Gouden Eeuw zorgen vaak voor lange rijen. Dat is zeker zo bij de tentoonstelling Late Rembrandt. Daar is veel kritiek op die rijen en hoe je vijf rijen dik samengeperst naar een flard van een Rembrandt mag koekeloeren. Ik mocht het meemaken, ik kwam er niet vrolijk vandaan.

Jammer dan, vindt directeur Wim Pijbes. Rijen zijn geen probleem, ze laten zien dat je succes hebt. En dat succes straalt natuurlijk weer af op Wim Pijbes. Zo erg is het trouwens ook allemaal niet, meent hij. Bij het Uffizi of voor de Mona Lisa, daar is het pas echt druk. Ofwel: wat klagen we hier nu eigenlijk.

Maar Pijbes zet nog een tandje bij. De klager of klaagster die vond dat het bij Late Rembrandt ‘te druk was voor contemplatie’ kreeg de veeg en niet zo vriendelijke tip om zelf dan maar een Rembrandt te kopen en thuis in stilte te gaan genieten. Wat een vervelend toontje, wat een arrogantie.

Misschien dat Pijbes het vergeten is, maar dat museum en die Rembrandts zijn niet van hem. Hij is een rijksambtenaar met een iets te hoog salaris die namens ons allen op die mooie spullen uit de Gouden Eeuw mag passen. Hij is niet aangesteld om iemand die klaagt zo neerbuigend te behandelen.

Het Rijksmuseum is een groot succes. Pijbes speelt daarin een belangrijke rol. Maar jammer dat het succes een beetje naar het hoofd stijgt. Ik zou zeggen: koop lekker zelf een museum. Kun je helemaal doen en laten en zeggen wat je wilt. Misschien komt er ook nog wel iemand kijken. Maar dan niet klagen. Je bent gewaarschuwd door en voor Wim Pijbes.

Eeuwige schoonheid

Rembrandt_Harmensz__van_Rijn_-_Het_Joodse_bruidje-e1400583001289-1024x392Het Rijksmuseum heeft een commercial gemaakt om de tentoonstelling Late Rembrandt aan de man en de vrouw te brengen. De commercial is bijna droogkomisch. De mannen van Wim Pijbes – de baas komt zelf niet in beeld – zien er uit als Britse ambtenaren in de jaren ’50. Met uitgestreken gezichten prijzen zij de glorie van Late Rembrandt: het is once-in-a-lifetime, misschien wel once-in-eternity, zo wil Taco Dibbets ons verkopen.

Late Rembrandt moet de blockbuster van het Rijks in 2015 worden. Van het totale budget voor de tentoonstelling gaat 15% of € 750.000 naar marketing en promotie en 90% daarvan wordt in deze weken voor de opening uitgegeven om een enorme boost te creëren. Nu wordt de tentoonstelling gemaakt of gebroken, de hype geboren of de flop begraven. En het werkt. Bij mij, althans. Ik heb kaartjes gescoord. Want zo’n kans van eens-in-de-eeuwigheid wil ik natuurlijk niet missen.

Ik had ook voor veel meer geld naar een speciale avondopening gekund. Een avond met een strijkje en een glas, al die marketingkosten moeten natuurlijk wel worden terugverdiend. Dus is er ook Rembrandtbier, de gekte is nooit helemaal buiten de deur te houden. Heerlijk Helder Rembrandt. En dan ook light, vanwege dat licht, u begrijpt het wel. Leidse kaas en Rijnwijn zullen spoedig volgen.

Bijzonder dat de koning volgende week komt openen. Rembrandt was toch bij uitstek de schilder van de Republiek, van die door koningshuizen omgeven rivierdelta die enkele decennia wereldleider speelde, zeker ook dankzij onze Michiel de Ruijter die een paar honderd meter verderop in Pathé de Engelse vloot naar de bodem van de Noordzee jaagt. Rembrandt van Rijn is in ieder geval nu onze schilder van onze Gouden Eeuw en het mag dan best wat kosten om die macht en pracht en eeuwige schoonheid groots te etaleren. Een beetje meer van die VOC-mentaliteit, zou Jan-Peter Balkenende zeggen.

Dodemansrit

auschwitzherdenkingEen bizar incident. Zo heette het gisteren in de media. Man overlijdt in de tram. Passagiers waarschuwen de bestuurder dat er iemand onwel is of misschien wel overleden. De trambestuurder heeft er geen boodschap aan. Hij rijdt lijn 5 naar het eindpunt in Amstelveen. Daar komt de dodemansrit ten einde en kunnen de hulpdiensten nog slechts de dood constateren.

Inderdaad, een bizar incident. Wat bezielt de trambestuurder? Of wat bezielt hem juist niet? Moeten de trams nu zo op tijd rijden dat er nergens voor wordt gestopt? Of had de bestuurder het helemaal gehad met al het gezeur en dacht hij dat het wel mee zou vallen met de 56-jarige man die misschien gewoon even niet zo lekker was.

Het COC gaf vorige week een presentatie bij onze jongste dochter op school. Ze vond het wel interessant. Broodnodig is het ook. Zeker als je het nare verhaal leest over een man van 46 die in Bos Lommer in elkaar wordt geslagen voor € 60 en een I-Phone omdat hij een ‘vieze, vuile flikker’ is. Twee Marokkaantjes. Rond de 20. Daar krijgt het COC geen grip meer op, zo vrees ik. En het is helaas geen bizar incident, daarvoor komt het veel te vaak voor.

Dit is mijn stad, een stad vol bizarre incidenten. De stad waar zondag de bevrijding van Auschwitz 70 jaar geleden werd herdacht. Ik zag het op AT5, en zag vele bekende gezichten. Wat ik ook zag, was veel bewaking. Het zijn geen andere tijden, het zijn de onze. Gelukkig was er geen bizar incident. Maar het laat glashelder zien dat onze vrijheid niet vanzelfsprekend is, en dat onze vrijheid niet die van vele anderen is. Artikel 1 van de Grondwet is een mooi leidend (of lijdend?) principe, maar telkens daarnaar te verwijzen, laat ook zien hoe kwetsbaar en onmachtig we soms zijn in deze bizarre wereld.

Zwarte Pieter

pieterhilhorst1-621x320Vandaag kwam de PvdA-Amsterdam naar buiten met een rapport over de voor de partij zo dramatisch verlopen gemeenteraadsverkiezingen dit jaar. De hoofdconclusie: lijsttrekker Pieter Hilhorst en de PvdA pasten niet bij elkaar. Dat is toch wel een erg pijnlijke conclusie. De verkeerde man op de verkeerde plaats.

Velen in de partij – ik hoorde erbij – vonden het maar niks: de PvdA in handen geven van een rookie en die dan ook nog belasten met de zwaarste wethouderspost in de slagschaduw van de naar Den Haag afgereisde Lodewijk Asscher. Het was vragen om problemen. En die kwamen er. Met verbanning naar de oppositiebanken als zwaarste straf.

Het leek wel of Pieter Hilhorst zich tijdens de campagne constant afvroeg waarin hij terecht was gekomen. Iedereen leek uit op zijn bloed, en toen de komma verschoof bij betaling van woonkostenminima was er geen houden en redden maar aan. De nieuwe leider was aangeschoten wild voordat iemand hem had kunnen uitleggen in welk spel hij speelde.

Zo werd en kreeg de nieuwe politiek leider de Zwarte Pieter. Het moet toch die ingeslepen wij-weten-wel-wat-goed-voor-u-is-mentaliteit zijn die partij en Pieter zo de bocht uit deden vliegen. De nieuwe trainer van Ajax die nog nooit heeft gevoetbald, u zou het niet pikken. En zo verloor de PvdA in Amsterdam misschien wel haar belangrijkste verkiezing. De leider vertilde zich en hij en partij waren eigenlijk helemaal niet voor elkaar bedoeld en bestemd.

Holleeder kwam van rechts

Holleeder-scooter800Ik mag niet klagen over mijn neus. Die is best groot. Maar toch niet zo imposant als die van Willem Holleeder. Niet voor niets is zijn bijnaam De Neus. En die krijg je echt niet omdat je zo goed kunt ruiken.Bij ons in Zuid kijken we niet op van een BN’er meer of minder, maar Holleeder op zijn scooter is en blijft bijzonder. Vanmiddag troffen we elkaar. In de Cornelis Schuytstraat.

Nou ja, we troffen niet echt. Hij kwam van rechts en had voorrang, maar verwarde mij door te stoppen. Was het beleefdheid? Of moest hij iets van me? Het antwoord was simpel: de telefoon ging. En die heeft altijd voorrang.

Toen Holleeder net vrij was, was dat groot nieuws. Hij dook overal op, schreef columns voor Nieuwe Revu, en liet zich van harte fotograferen met en door iedereen en Twan Huys maakte de crimineel salonfähig in zijn College Tour. Maar de laatste tijd is het stil rond De Neus. Het nieuws is eraf.

Ik heb hem – incluis vanmiddag – volgens mij al vijf keer gezien. Maar dat geldt niet minder voor Ronald de Boer, Bridget Maasland, Kluun, A.F.Th., Chantal Janzen en natuurlijk Nicolette van Dam. Frank Rijkaard tref ik altijd bij Albert Heijn. En toen NAN nog resideerde in de Schuytstraat, kon je naast Cruyff salami bestellen. Zuid is het schoolplein van BN’ers.

Iedereen is hier welkom. In betere tijden parkeerde Bram Moskowicz hier graag dubbel. En voor Holleeder is het ook maar een klein stukje van zijn Kinkerbuurt naar Zuid waar ik hem vandaag zag, zo tussen het bankje van Endstra en de Joffers waar hij op de neus kreeg van sportschoolhouder Dick Vrij. Zo saai is Zuid dus niet. Maar je moet er een neus voor hebben.

Het oproer kraait

samsom2Deze week overleed Harry Verheij, verzetsman, februaristaker en vele jaren voor de CPN wethouder in Amsterdam. Een groot man uit andere tijden. Nog verder terug in de tijd was het in de hoofdstad de tijd van onderkoning Floor Wibaut. Gisteren kreeg ik van vrienden zijn biografie Wibaut de Machtige, met de M van machtige in kapitaal, en dat zegt alles.

Verheij, Wibaut (foto), het waren mannen van graniet, mannen die de wereld beter wilden maken dan hij toen zeker nog niet was. Nu klagen we vaak over gebrek aan grote mannen (laat staan vrouwen), en dat klagen is vooral sociaaldemocratisch van klankkleur.

Twee dramatische verkiezingen, desastreuze peilingen en het oproer kraait weer alom. Ik las dat het zelfs Code Rood is. Leuk gevonden. Veel van dat oproer is gericht op Diederik Samsom die feitelijk partijverraad voor de voeten wordt geworpen. Zo gaan we met elkaar om.

Wouter Bos liet deze week ook even zien hoe het moet. Ella Vogelaar – ze is al gevloerd – kreeg van Bos nog wat trappen na, goed voor diep rood. Des te gênanter als je ziet hoeveel sociaaldemocratische vrienden op die posities zaten (en zitten) bij corporaties waar miljarden is verpokerd. Maar daar hoorde je Bos niet over.

Het oproer kraait. Het electoraat haakt massaal af bij een partij die het een roept en het ander doet. Een partij die losgezongen is van eigen tradities en waarden. Was het maar waar dat de Brutus-aanslag-in-voorbereiding op Diederik Samsom het probleem dat PvdA heet zou oplossen. Dan zou ik direct van de partij zijn.

De 90-jarige dokter die op zijn post blijft

hasseltWat is het toch heerlijk dat Het Parool je bijpraat over je eigen stad. Over Sea Palace, bijvoorbeeld, het drijvende Chinese driedeksrestaurant . Hoe vaak was ik er al niet voorbij gefietst, of zag ik het uit de verte liggen. Ik was er nog niet. Maar de rapportage in de PS van zaterdag over het familiebedrijf vermeerdert de trek nog meer. Lekker dim sum, oesters, pekingeend.

De praktijk van huisarts Nico van Hasselt is eigenlijk ook een familiebedrijf. Maar wat deze Buitenveldertse huisarts zo bijzonder maakt is zijn bijzonder hoge leeftijd: 90, Maar 24/7 actief en betrokken. En zijn cliënt-patiënten lopen met hem weg. Van Hasselt mag nog tot 2016, maar ik vermoed dat hij het liefst in het doktersharnas zou sterven.

Louis van Gaal is ook 24/7 actief en betrokken en heeft alle winden mee. Zijn team – onze jongens – is ongeslagen en zonder puntverlies een bijzondere vriendenploeg en de bondscoach kan er – tegen zijn slechte gewoonte in – heel blij en relaxed om doen. En het zit ook niet tegen. De hopeloos falende Wesley Sneijder schiet de 1-1 er in, en bankzitter Klaas-Jan Huntelaar haalt niet zijn gram door de penalty de tribunes in te schieten, maar scoort haarfijn.

Vandaag was het dus vooral dat zweet van die trits bloed-zweet-en-tranen, maar het leven lacht Oranje toe. En de status van Van Gaal is in twee weken tijd van norse eikel opgekrikt naar groot leider, ziener en duider van het al. En dan mag hij straks ook nog naar Manchester United. Mijn vriend wordt het niet, maar hij levert hier toch wel het visitekaartje der visitekaartjes af.

Wortel in de vuist

Jetta-Klijnsma-621x328Van Mark Rutte moesten we een nieuwe auto kopen. Goed voor de economie. Zelf rijdt hij nog steeds in zijn prehistorische Saab. Van staatssecretaris Jetta Klijnsma (zelfde kabinet, andere partij) moeten we een huis kopen. Want als het huis is afbetaald, kun je prima van je AOW leven, en heb je geen last van je pechpensioen.

Het is wat, die goedbedoelende politici. Leuk dat een sociaal-democrate mensen met pensioenproblemen aanraadt dan maar een huis te kopen. Het is er ook echt de tijd naar. Maar Klijnsma is nog veel creatiever. Zij kent ook mensen die een moestuin hebben. Dat levert veel groente en fruit op. Dus wie een pensioengat of -ravijn vermoedt of heeft: neem een moestuin.

Klijnsma schijnt slim te zijn. Zij is ook een soort sociaal geweten in de PvdA. Maar ergens gaat het dan mis. Dan komt de losgezongen lariekoek. Dan komen we met een moestuin. Sla je slag. Het is dit soort onbenul dat sociale media doet ontploffen en sociaal-democraten voor de zoveelste keer achter de oren doet krabben. In plaats van een roos nu een wortel in de vuist. Het kan verkeren.

Nee, dan Laurens Ivens, kakelverse wethouder te Amsterdam. Van de SP. De partij die de moestuin al lang in het logo heeft. Vroeger een balletje op jacht naar geld, maar inmiddels genezen, en hij levert zelfs salaris in. Ik dacht dat wethouder te Mokum niet zo slecht betaalde, maar bij de ANWB van Van Woerkom verdiende Ivens kennelijk (nog) meer.

Net als die moestuin zal Ivens ook niet precies bedoeld hebben wat hij zei in Het Parool gisteren over Emile Roemer en zijn werk als fractiemedewerker in de Tweede Kamer: “Ik schreef zijn teksten, hij sprak ze netjes uit, dat ging goed.” Nou, zo’n jongen komt er dus wel. Wethouder Wonen. Leeft met vriendin op 50m2 in de Indische Buurt. Nou, dan ben je van het goed tomatenhout gesneden. Vanaf heden te bewonderen in de Stopera.

A Day in the Life

Beatles6 Juni. Herdenkingsdag. Van D-Day. De invasie in Normandië in 1944 en het begin van het einde voor Hitler-Duitsland. En B-Day. De invasie van The Beatles in 1964 op Nederlandse bodem, de rondvaart door de Amsterdamse grachten, en hun concert in de veilinghal van – jawel – Blokker. Those were the days.

Vroeger was je voor The Beatles of voor The Stones. Een soort Ajax – Feyenoord. The Fab Four verloor de wedstrijd wie het langste meegaat. Zo rond 1970 was het gedaan met The Beatles, en – zo blijkt – toen begonnen de Stones pas warm te draaien. Want ruim een halve eeuw na Time is on my Side is de tijd inderdaad nog on their side en staan de Britse veteranen straks voor een miljoen of 2 op Pinkpop.

Het was pijnlijk en grappig gillende bijna-bejaarden op Maastricht-Aachen Airport gisteren toen de 737 van The Stones er landde. Er was in een halve eeuw niets veranderd. Alleen was iedereen ouder geworden. Jan Smeets is dat ook. The Godfather van Pinkpop is nu ook bijna 70, maar still going strong. Voor hem is het morgen veel meer dan A Day in the Life. Het moet voor hem een fantastisch hoogtepunt zijn.

In 1964 in die Amsterdamse grachten waren The Beatles vriendelijk en benaderbaar en Holland was braafjes zwart-wit. Een halve eeuw later zijn hun rivalen – ooit de neefjes van de duivel – nu de brave mannen die rustig in hun Limburgse kasteelhotel wachten op de aankondiging door Jan Smeets. It’s Only Rock ‘n  Roll, but They Like it…

Hemelvaart is een beetje niks

HemelvaartsdagHet is bijna twintig eeuwen her dat Jezus ten hemel voer nadat hij door de kinderen van God niet heel erg netjes was behandeld. De vader-zoon-relatie staat sindsdien op scherp, en vanuit de hemelen hebben we sinds die eerste Hemelvaartsdag nooit meer iets vernomen.

NRC Q noemde Hemelvaart ‘een beetje niks’. Elke feestdag of vrije periode in ons land heeft wel zijn eigen kenmerken en gedrag, maar bij Hemelvaart is het (nog) niks. Een slaperige dag, zonder braderie en hoempapa, voor de een het begin van een kwartet vrije dagen, voor de mokkende ander een dagje vrij en morgen weer buffelen.

Op zo’n niksdag is een rondje langs de mediavelden altijd een stil genot. Nog even over Kieft en coke, over de kuit van Raffie, de verontwaardiging van Estelle, de adonis van Fleur Agema, de te vroeg dood verklaarde Henny Huisman, en de weer herrezen Waylon. Noem dat alles bijeen maar een beetje niks.

Een beetje niks is het in de Amsterdamse politiek. Daar wil maar geen witte rook uit de Stoperaschoorsteen komen voor een nieuw college. Dit gehannes lijkt inmiddels ook al twintig eeuwen te duren en kent vooralsnog slechts verliezers. En slechts zij die in een vlaag van verstandsverbijstering dachten dat VVD en SP best samen kunnen regeren, lijken nu gelijk te krijgen.

D66-hoofdman Jan Paternotte heeft nog enkele dagen om een coalitie in elkaar te draaien. Daarna wacht hem de ontzegging van de formatiebevoegdheid en sterft de landslide van D66 in Amsterdam in alles behalve schoonheid. Het is dus een beetje niks dag, maar voor sommigen is het nu alles of niks.