Verziekt klimaat

trump

Misschien is Donald Trump wel de verpersoonlijking van The American Dream, de gedachte dat je – als je maar wilt en hard wilt werken – alles kunt worden wat je wilt. Onroerend goed tycoon, tv host, pussy grabber en zelfs president.

Die American Dream is natuurlijk één grote leugen. Je kunt in de VS helemaal niet worden wat je wilt. Het land is een sociaal moeras. De verdeling van de welvaart is om te huilen. De verstrengeling van bedrijfsleven en politiek jaagt het geld naar de rijken en houdt de rest van het land economisch gevangen. The American Dream is een nare droom.

In een rammelend en uitgewoond land werpt Donald Trump zich op als de redder van de Amerikaanse droom. Make America Great Again is de Goebbelsiaanse leuze die het volk in de stembus naar de grootste narcist aller tijden kreeg en dat nu al voelt hoe het enige belang van Donald Trump zijn eigenbelang is. Hij runt de VS als zijn bedrijven: top down, rucksichtslos, onbeschoft en alles in eigen voordeel.

Maar er is hoop. De hoop op impeachment en vervolging van een president die slechts de zakken van zichzelf en zijn soortgenoten vult en het belang van de VS ondergeschikt maakt aan zijn eigen deals en doelen. Misschien zit Trump wel eerder in de gevangenis dan dat de VS zich los kan maken van het Parijse klimaatakkoord.

Pandamonium

panda

Het heeft 16 jaar en heel veel geld gekost, maar Ouwehands Dierenpark heeft eindelijk twee panda’s on lease. Wu Wen en Xing Ya zijn door China voor 15 jaar aan Rhenen uitgeleend voor € 1 miljoen per jaar. Wat een feest.

De ontvangst op Schiphol gisteren deed vermoeden dat het Nederlands Elftal zich toch nog had weten te plaatsen voor het WK 2018. Maar het waren ‘slechts’ twee luie, vreetzieke beren die op afstand de asielprocedure hadden doorlopen en nu dus 15 jaar mogen genieten van de Hollandse gastvrijheid.

Wel raar toch, die gastvrijheid voor twee beren. Wat zien we in die beesten? Het zijn beren, you know, geen knuffelbeesten, ofschoon ik af en toe denk dat het allemaal fake is en dat er acteurs in die berenpakken zitten. Kijk maar eens goed naar de foto. Scary, no?

Maar goed, Nederland is blij en verenigd in berenvreugde. De massahysterie leidt lekker af van de files, de problemen in de zorg, en het dreigende wapengekletter. Ons hart opent voor panda’s en recent ook al voor hongerende Afrikanen waar ook zo’n soort mediapsychose nodig was om snel € 33 miljoen op tafel te toveren. Wij deugen best. Dat u dat weet.

En ach, waren we maar wat vaker enthousiast als het gaat om het naar Nederland laten komen van mensen uit den vreemde. Het contrast tussen de heldenontvangst van twee leasepanda’s en de steeds luider en opener geuite afkeer van alles wat anders is dan ons saaie zelf, begint verontrustende vormen aan te nemen.

Binnenkort gaan er 10.000 mensen per dag in Pandasia (die had ik wel willen verzinnen…) naar twee bamboe kauwende beren kijken en een selfie maken. Als iemand dat een tijdje geleden als plan aan me had voorgelegd, dan had ik het met een sierlijke boog in de prullenmand gegooid. Tsja. Ik begrijp kennelijk niet meer wat het volk wil. En daar sta je dan, als PvdA’er.

AOWAO

henk2Henk Krol is het even helemaal kwijt. Het was iets met pensioenen en met de AOW en met ‘de minste van twee kwaden’, dat wist hij nog wel, maar gisteravond verhaspelde de 50+’er de AOW ook nog eens tot twee maal toe tot WAO, en toen was met hem echt iedereen het spoor bijster.

Het was niet de week van Henk Krol, zeg maar. Nou ja, het was wel zijn week want nog nooit zoveel in het nieuws, maar helaas voor hem niet op de manier waar je zielen en zetels mee wint. Pijnlijk was dat Krol vorige week door zijn bestuurders werd weggehouden van de persconferentie waar het geschutter van hem moest worden rechtgezet. Dan ben je niet echt een baas meer. Dan lig je aan de leidsels van Jan Nagel. Wat je lekker vindt. 

Om Henk Krol hing altijd al de geur van gerommel, gepruts, gesjacher, conflicten, ruzies en hij lijkt het allemaal als een magneet aan te trekken. Een lieverdje is het ook al niet. Hij gaf Tim Hofman recent een knietje, Paul Witteman kreeg in het Lagerhuis een beukje en het scheelde weinig of Krol had Lodewijk Asscher over het hekje getrokken. De PvdA-voorman had de plannen van Krol ‘babbeltrucjes’ genoemd, en hoe waar bleek dat te zijn.

Henk Krol is aangeschoten wild. De koersen van 50 Plus dalen. De zetels verdampen waar je bij staat. Maar in de wereld van Henk Krol heeft altijd een ander het gedaan. Klagende werknemers, een naar Elsevier lekkende ex, en natuurlijk de ooit sympathieke media die hem nu met pek en veren overladen.

Inmiddels is Henk Krol zelf 66 en nog steeds niet gestopt. Hoe kan hij zich nu geloofwaardig hard maken voor 65 als pensioenleeftijd als hij zelf gewoon doorwerkt en zeker nog vier jaar in de Kamer wil blijven. Dan hebben we het over pensioen op 71 jaar. Dat is een slecht voorbeeld voor zijn toch al slinkende achterban. Practice what you preach. 

En opdat wij niet vergeten: 50 Plus stond ooit in een peiling op 29 zetels, 28 meer den Henk Krol nu solo in de Tweede Kamer. Een bejaardenrevolte leek nabij. Maar het kan verkeren. Zeker als je geloofwaardigheid op het belangrijkste punt van je partijprogramma in twijfel wordt getrokken. Dan ben je politiek bijna dood of in ieder geval aangeschoten wild.

Vloggertje met longontsteking

Hillary ClintonDe week die was, was me het weekje wel. Vloggertjes in Zaanstad en een uitgedroogde longontsteking in New York leken het belangrijkste nieuws in het immer boeiende bestaan van de mens. De vloggertjes stonden symbool voor alles wat er niet deugt in Nederland, en de longontsteking stond symbool voor alles wat er niet deugt aan Hillary Clinton.

Gelukkig hebben wij een premier die verbindt en maant to kalmte. Zijn pleur op en tuig van der richel raakten precies de goede snaar. Zo was het ook zo fijn om te horen dat Donald Trump Hillary Clinton beterschap had gewenst. Het maakte zijn herhaalde suggestie om haar dood te schieten opeens een stuk beter verteerbaar.

We laten ons gijzelen door alsmaar rondgepompte onzin. Zo is een sneu vloggertje van local pain in the ass een nationale grootheid. En is de misse PR rond een longontsteking bepalend of er voor het eerst een vrouw presidente van de V.S. mag worden. Nederland liep vandaag massaal naar de AKO om de ellende van René van der Gijp gesigneerd te krijgen. Van wie? Precies.

Gelukkig gaat Gordon een stichting starten die zielige oude mensen een rustige dood wil bezorgen. Het één lijkt mij onrijmbaar met het ander, maar ook hier geldt: who cares? Intussen lijkt het einde der tijden hier in oneindig laagland nabij. We horen volgens de lijstjes tot de meest gelukkige en welvarende landen ter wereld, maar als je zo om je heen kijkt en luistert, zou je toch denken dat het einde der tijden nabij is.

Beter goed gejat

klaver4Zonder dat iemand erom had gevraagd, besloot de politiek om ruim 7 maanden voor de verkiezingen campagne te gaan voeren. Na het tranentrekkende startschot met sorry’s, vliegt nu het ene plan na het andere proefballonnetje en spierballengezwam door het land. Opeens moet de politiek weer naar de mensen toe, moet het openbaar bestuur transparanter worden en heeft u als burger recht op goede zorg en meer veiligheid.

Het vrolijkt niet op dit overbiedend gewauwel en geblaat. Er wordt weer van alles beloofd wat niet zal worden waargemaakt en waar over een tijdje weer een hartgrondig sorry op moet volgen. De burger heeft het een beetje gehad met de politiek, met politici die slechts 7 maanden per vier jaar aanspreekbaar en vindbaar willen zijn. Nieuwkomers als antipoliticus Jan Roos en het tot partij gesmede slachtofferschap van DENK versnipperen het uitgezaaide politieke landschap helaas nog meer.

Onder het motto beter goed gejat dan slecht verzonnen krijgt Jesse Klaver dat voor elkaar wat anderen niet lukt: opvallen, ambitie tonen en je groter maken dan je bent. Natuurlijk zit hij nadrukkelijk Trudeau na te spelen en komt zijn retoriek uit het grote verhalenboek van Obama, maar hij doet het toch maar mooi en laat zo zien dat leeftijd (of het gebrek daaraan) of zetels (of het gebrek daaraan) politici niet hoeven te weerhouden om met een andere vorm en een aansprekend en enthousiasmerend verhaal te komen. 

Bereid u maar voor op een woeste zeven maanden vol wij-zij, normen-waarden, grenzen die dicht moeten of juist worden overschreden, koopkrachtplaatjes, law and order en burgers die meer bij de politiek betrokken moeten worden, zonder enig idee hoe. Ik las ergens dat het land nu bestaat uit teleurgestelden en tevredenen. Het volk mort. Elites worden kritisch bezien. De politiek gooit liever olie op het vuur dan met – vaak lastige- oplossingen te komen. De truc van Klaver is dan om over politici te praten alsof hij er zelf geen eentje is. Kijken hoever hem dat brengt.

Homo Politico

ZomergastJe kunt dan wel chef zijn van het land, aardig piano spelen, tig keer sorry zeggen, niet te duur wonen, en lief zijn voor je moeder, uiteindelijk interesseert ons bij Mark Rutte slechts één ding: doet ‘ie het, of doet ‘ie het niet? Is onze premier nu gay of heerlijk helder hetero? Gelukkig is er Zomergasten van de VPRO om dit soort levenskwesties op tafel te krijgen en het staatsgeheim van onze premier te onthullen. Mark Rutte is dus hetero. Dat u dat weet. Maar of ‘ie het doet, is nog steeds de vraag.

What the FUCK? Waar gaat dit over? Waarom moet de premier van ons land zijn seksuele voorkeur opbiechten op TV? Welk landsbelang is daarmee gediend? En waarom vertelt Thomas Erdbrink dan ook niet op zijn beurt hoe hij het het liefste doet, staand, in de bezemkast, achterlangs of liefst op zondagavond net na Zomergasten. Waarom zei Rutte geen ‘pleur op’ tegen Erdbrink, dat was passender en flinker dan tegen wat opgeschoten Turkse Nederlanders.

Volgens mij is Mark Rutte een Homo Politico, 100% monogaam in zijn relatie met de politiek en het landsbestuur. Als macht al erotiseert, dan lijkt me dat bij Rutte zeker niet het geval. En wie hoopte dat de premier in een hele avond zendtijd voor politieke partijen een andere ik en een diepere laag in zichzelf zou laten zien, kwam – sorry – bedrogen uit. Mark Rutte is vooral heel erg Mark Rutte.

Ik heb weinig Zomergasten gezien deze zomer, vooral omdat ik zelf zomergast elders was. Maar deze laatste aflevering viel voor den drommel niet mee. De keuze voor Rutte was toch een vreemde. De man is hoogstens interessant in zijn oninteressantheid, en dan is drie uur best lang, tenzij je echt wilt jagen op dat grote kastgeheim van zijn seksuele geaardheid. En God wat ben ik blij dat ik nu weet hoe dat bij Rutte ligt. Maar het mooiste was toch het weerzien met de Wie-kent-kwis en de rennende cavia’s. Ik wist niet meer dat één van die cavia’s Simon Tahamata heette. Heb ik toch niet voor niets een avond naar Rutte zitten kijken.   

De PR van het hoofdkantoor

BrainsOns brein. Dat wat ons stuurt en beweegt. Dean Burnett vindt het brein ‘briljant, verbijsterend, onvoorstelbaar complex.’ Maar dat is niet het hele verhaal. ‘Het gejubel is niet productief want het brein heeft ook gebreken en functioneert niet altijd logisch.’ Burnett kan het weten. Hij is neurowetenschapper. En ook stand- up comedian. Een boeiende combi.

Volgens Burnett is het slim om onze bovenkamer niet zo te bejubelen en te bewieroken. ‘Het is ook maar een ding.’ En dat ding heeft de nimmer aflatende neiging om zich druk te maken over van alles en nog wat. Als dat gaat over een aanstormende leeuw of windkracht 12, dan is dat uitermate handig en functioneel. Maar het brein overdrijft ook en zet ons aan het tobben over de kleinste dingen die grote zorgen worden. Voor je het weet giert je hartslag omhoog en staat het zweet je in de handen.

Er is een andere zorg. Het brein vertrouwt graag op zelfverzekerde sprekers. Die doen het beter bij ons dan genuanceerde twijfelaars. Daarom is het ook zo lastig om het klimaatdebat te winnen. Al die spread sheets en al die data versus die ene opmerking dat iemand ergens las hoe het nu echt zat. Weg ben je. Mooi is de constatering van Burnett dat ‘echt intelligente mensen ook weten wat ze niet weten. Daardoor komen ze helaas minder overtuigend over.’ Tsja.  

Wij zijn ons brein, dus het is lastig om met een vingertje naar onze bovenkamer te wijzen. Maar de grote verering is toch wel een punt van zorg. Zeker als je weet waar die verering vandaan komt. Van het brein zelf, dus. Ons hoofdkantoor heeft de eigen PR goed op orde.

Het orakel van Rotterdam

AboutalebDe PvdA lijkt op sterven na dood. De voorheen grote volkspartij dreigt een voetnoot in de eigen geschiedenis te worden. Maurice de Hond pollt nog 8 zetels voor de partij die er nu 38 heeft. Crisis in de tent, lijkt mij. Toch blijft het oorverdovend stil in rode kringen. Niemand die weet hoe het moet. De hoop dat het misschien meevalt. Terwijl de redding toch zo nabij is. Zijn naam is Ahmed Aboutaleb. Het orakel van Rotterdam.

Aboutaleb is inmiddels een grote meneer. Het is een heel eind van Beni Sidel en een ezel naar de Coolsingel en een ambtsketting. Onder zijn leiding zou de PvdA weer meetellen, zo peilde – jawel – Maurice de Hond. En Aboutaleb zou ook Mark Rutte kunnen verslaan. Dus wat let ons nog om Aboutaleb op het schild te hijsen?

Wat Aboutaleb tegenhoudt is Aboutaleb zelf. De partijtop zou grote reserves hebben. Hij is pompeus, redelijk dol op zichzelf, eerder een orakel dan een politicus, en men vreest voor eenzelfde drama als met Job Cohen die de prijs van een heel brood niet wist en zich geen raad wist in de rol van oppositieleider. Maar toch: met Samsom gaat de PvdA de oorlog niet winnen, laat staan de verkiezingen. Aboutaleb wacht rustig af. Zijn tijd komt nog. Dat orakel ik u.

Minister van geen idee

Het is lekker schieten op minister Ard van der Steur. Maar hij heeft het er dan ook riant naar gemaakt. Voor iemand die geen fouten meer mag maken, maakt hij wonderbaarlijk veel fouten. Hij heeft die speciale gave om van wat lekker loopt een enorme puinhoop te maken. Bert Wagendorp noemde hem vanochtend in de Volkskrant bijna valselijk liefkozend de ‘minister van geen idee.’ Hoe dodelijk wil je het hebben?

En ach, tsja, een mailtje uit de VS. Daar krijgen we er best veel van. Het kan van de FBI zijn. Of van de NYPD, inderdaad. Maar vragen hoe, wat en waarom, dat kwam pas bij Van der Steur op toen de Kamer er zo hinderlijk vasthoudend naar vroeg. Van der Steur gaat de Amerikanen nu terugmailen en vragen waarom ze hem hebben gemaild. Zoiets.

Het ging mis met bonnetjes, met de MH17 en professor Maat, met Volkert van der G. en Al Bakraoui. Van der Steur weet niet waar het over gaat, maar vertelt er vrolijk over om vervolgens weer gekielhaald te worden door de Tweede Kamer. Bert Wagendorp noemde hem een goochelaar die van iets heel groots iets heel kleins kan maken en van iets kleins iets heel groots. ‘Dat is erg knap. Waar hij dit heeft geleerd, is niet duidelijk’, zo schrijft Wagendorp. Prachtig.

Oh zeker, dat ministerie van hem schijnt een rattenhol te zijn. De minister wordt telkens niet, niet tijdig of verkeerd geïnformeerd. Het zal. Maar hij is de baas en moet het regelen. Maar Van der Steur heeft helaas geen idee en zakt langzaam weg in de zuigende modder. Bij de VVD hoor je inmiddels na ook de rampen met Ollie B. Opstelten en Fredje T. niemand meer over hoe de liberalen law and order zouden herstellen in het land. Wat rest is een beerput. En die lucht gaat maar niet weg. Zeker niet zolang Ard van der Steur nog minister speelt.  

Minder Wilders

Wilders.rug

Geert Wilders wordt vaak vergeleken met Donald Trump, maar ik ben er nog niet uit voor wie dat teveel eer is. Zeker, beiden hebben raar haar en de nodige rare gedachten. Waar beiden sterk in zijn is het schofferen en neersabelen van tegenstanders, bestaand of bedacht. En zodra er iets van tegenwind is, dan is het gelijk piepen en protesteren en huilie-huilie, en dat klaagorgel bespelen ze met verve.

Wilders treft het ook niet met Nederland. Een nepparlement, vooringenomen rechters, open grenzen, teveel Marokkanen, je zou er ook bijna gek van worden. En die vrijheid van meningsuiting die ook niets voorstelt. Want als je iets zegt wat veel mensen vinden maar de elite niet behaagt, dan word je voor de rechter gedaagd. Heel Nederland is gek, behalve Wilders.

Je zou denken dat zo’n Don Quichote grotendeels genegeerd zou worden, maar voor de media zijn Wilders en Trump kersen op de taart en lekker smullen. Hoe gekker en grotesker, hoe beter. Trump financiert zijn eigen campagne, maar geeft nauwelijks iets uit. Hij krijgt op alle netwerken en in alle media alle aandacht die hij wil, zelfs hier. De tegenwaarde ervan loopt nu al in de miljarden dollars. En dan moet het echte gevecht nog beginnen.

Het lijkt me rot dat je elke ochtend wakker wordt en weer aan zoveel mensen en groepen een hekel hebt. Hup, weer met twee benen erin over vluchtelingen en Marokkanen. Wat een leven heb je dan . En dat alles uit naam van die zogenaamde vrijheid die hij zo graag voor zichzelf claimt maar weinig anderen gunt. In die zin klopt de vergelijking met Trump helemaal. Het zijn de nare jongetjes van het schoolplein die geen vrienden hebben maar die worden gevreesd en tegelijk bewonderd omdat zij toch maar durven te zeggen waar het op staat. Minder Wilders? Was het maar waar.