De andere Wang

WangDe Haagse versie van Wachten op Godot heet Wachten op Wang. De Chinese eigenaar van ADO Den Haag leek van de aardbodem verdwenen tot de Volkskrant vanochtend met een groot interview met Wang kwam. En Wang veranderde direct het perspectief. Niet hij was het probleem, maar het management van de club. ‘Ik ben te aardig geweest’, zo stelde Wang. En hij dreigde met het sturen van een ‘echte baas’. Dat zou die ondankbare en onbetrouwbare Hagenezen wel leren.

Het was de week waarin iedereen het had over racistisch gehalte van oerwoudgeluiden, het verschil met apengeluiden en wie zijn moeder nu precies een hoer is. In dat klimaat was het Wang niet ontgaan dat de toon richting hem ook verhardt. Van grote redder en roerganger was hij nu een spleetoog die quasi-komisch werd gevraagd om ‘ping, ping, please‘, alles onder het oh-zo-creatieve motto ‘You never wok alone.‘ Wang kon er niet om lachen. ‘Je kom optillen om te eten, maar je eetstokjes neerleggen om je moeder uit te schelden. Ze eten mijn rijst en zeggen dat ik niet deug.’ Chinezen boeren bij het eten, maar bij ADO zitten de echte boeren.

Zo maakte ADO – op papier althans – kennis met de andere Wang. Maar die Wang zal zijn andere wang niet meer toekeren. Als het gejank en geklaag niet snel ophoudt, dan stuurt Wang zijn mannetjes. Want de stap naar topvoetbal in China is nationale prioriteit, en Wang laat zich bij zijn investeringen en ambities niet langer piepelen. Zijn belangen zijn groter dan ADO Den Haag. Die Haagse heren zouden daar eens wat meer oog voor moeten hebben. De verslaggever van de Volkskrant legde hem nog het Feyenoord-motto Geen woorden maar daden uit. ‘Die hou ik erin’, zei Wang.

Maatenaaier

SteurLakken, liegen, draaien, zwartmaken, achterhouden, karaktermoorden. Het zijn vast niet de eigenschappen die je verwacht bij een minister van Justitie. Toch is dit het repertoire waar weegschaalhoeder Ard van der Steur zich in politiek Den Haag van bedient. De Tweede Kamer had voor de derde keer in 10 maanden de kans om Van der Steur weg te sturen, maar liet hem zitten, als het overbekende aangeschoten wild.

Het is pijnlijk te moeten constateren dat een minister van Justitie meent zich alles te kunnen permitteren om zichzelf staande te houden. Nu was er een assertieve en met potlood gewapende hoogleraar Maat die de minister dwong de waarheid naar buiten te gooien. Het is beangstigend dat de hoogste justitiële gezagdrager blijkbaar alles doet of nalaat om te overleven. Zo’n man is een Maatenaaier en een politieke schandvlek waar de Kamer pek en veren voor had moeten laten aanrukken.

‘Hij is beter in het zoekmaken van informatie, dan in het delen ervan’, gromde CDA’er Omtzigt. Maar het bleef dus bij grommen. Ondanks de gelakte rapporten die alles weghadden van het verbergwerk van een fout regime. Zo ver zijn we dus gezakt. En Van der Steur? Die blies zijn borstkas nog eens op. Hij had eigenlijk niets fout gedaan. Dus deed hij wat lichte kniebuigingen, mompelde wat sorry’s en begreep niet dat hij goed beschouwd zichzelf buiten functie had geplaatst. Dat gebrek aan inzicht en doorzicht is wel zijn grootste fout. Tot nu toe, dan.

Echte mensen

ObamaRembrandtHet vuur onder de burgeroorlog rond Zwarte Piet staat tot de wind weer door de bomen waait weer even op de waakvlam. Maar in de slipstream ervan gaat de strijd tegen oude, ingeslepen, kwetsende en vanuit eurocentrische blik bedachte benamingen onverdroten voort. ‘Rijks schrapt etnische term’, zo kopte het Parool gisteren. Het Rijksmuseum is een project gestart om kwetsende etnische aanduidingen in de collectie op te sporen en te vervangen door neutrale termen.

Het is een fantastisch toeval, maar dit project staat onder leiding van conservator Sint Nicolaas. Je verzint het niet. Onbedoelde humor is vaak de leukste. En de journalist van dienst was vast ook wel blij met zinnetje ‘een quickscan leverde vijftig bosnegers en veertig Hottentotten op.’ Negers, Hottentotten, Eskimo’s en indianen, ze komen straks niet meer in de collectiebeschrijving voor. Oude beelden krijgen een nieuwe naam van nu.

Bij de indianen ligt dat best nog lastig. Zij kregen hun naam van de verdwaalde Columbus die dacht dat hij in India was geland. In de V.S. kan men het niet eens worden over American Indians of Native Americans. In Canada is de naam First Nations, in Latijns-Amerika indigenas, inheemsen. Bij de Eskimo’s ben je er ook niet zomaar uit. De grootste populatie is die van Inuit, letterlijk echte mensen.

Echte mensen. Dat is natuurlijk waar het om gaat. Zwarte Piet is geen echt mens maar een karikatuur uit vervlogen tijden, en kan afgeschminkt nog best mee als rechterhand. Het heeft niets te maken met het afschaffen van een leuk kinderfeest, maar met andere tijden. Of zoals het in de nieuwe film Publieke Werken klinkt: ‘de nieuwe tijd, de vooruitgang wacht niet.’ En zo is het. Sint Nicolaas begrijpt dat prima.

De hoed van Memphis

MemphisDoe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Het is een zin die als geen ander past bij onze diep ingeslepen Calvinistische kleimentaliteit. We houden niet van fratsen, van raar gedoe, en van extravagantie. En dus valt heel het land over de hoed van Memphis. Want Memphis houdt wel van extravagantie en provoceert met graagte de fletse azijnzeikers en zuurkijkers.

De uitschakeling van Oranje voor het Ek lijkt alweer verdrongen. Het is nu de hoed van Memphis. En die had mag hij al helemaal niet op omdat hij niet goed speelt. Als hij nu de sterren van de hemel zou spelen, dan zouden we het hem vergeven. Maar nu moet Memphis gewoon normaal doen, als je zo slecht speelt en in Manchester zelfs op de bank moet zitten, dan verdien je geen hoed. God, wat een klein land zijn we toch.

En nu we het toch over beeldvorming hebben. Gisteren kregen de vrouwelijke advocaten van Van Essen Advocaten de volle medialaag over zich heen. De vakwebsite Advocatie vergeleek de foto van het kantoor met een escortservice. Platter gezegd: vrouwen die er goed uitzien en zichzelf zelfbewust presenteren zijn eigenlijk allemaal hoeren. Lekker. Een vergelijkbare foto van mannelijke advocaten zou vast niet de reactie van rondneukers hebben gekregen.

Maar in plaats van verlekkerd naar de buitenkant te kijken, had Advocatie beter wat in de website van het kantoor kunnen neuzen. Dan had hij gelezen dat Van Essen Advocaten door vecht waar anderen stoppen. Zij afficheren zich als de beste strafrechtadvocaten in 020. En hoe ze dat doen? “Wij zijn bereid om verder te gaan dan andere kantoren, niets is hierbij te gek.” Zo. Vrouwen met ballen. Maar iets zegt me dan dat de fotografie voor de site zeer welbewust is gekozen. Niets is immers te gek. En het legt hen geen windeieren. Iedereen kent nu Van Essen Advocaten. Hoedje af.

Firma List en Bedrog

VWNet als dat oude vrouwtje in een Golf-commercial, bleek Volkswagen toch niet zo betrouwbaar te zijn. Het geknoei met dieselemissies brengt de Duitse trots op de mestvaalt waar ranzige reputaties liggen te rotten. Wat een kevers daar in Wolfsburg.

Het was me so-wie-so wel het weekje van de Firma List en Bedrog. Zo was er futurologist en trendwatcher Adjiedj Bakas die bij de Amsterdamse VVD zijn kijk op de drukke hoofdstad gaf en wat er moest gebeuren. Hij pleitte voor aardiger zijn maar vooral voor hotelontwikkeling bij het Centraal Station. En laat dat nu net de plek zijn waar Bakas zelf belangen heeft. Hij hoefde dat niet te melden, vond hij, want ‘iedereen wist er van.’ Tsja.

Guus Beumer is dan weer een categorietje hoger. Deze directeur van het Nieuwe Instituut in Rotterdam heeft er een handje van om opdrachten aan partners, vrienden en naar nu blijkt ook aan zichzelf te geven. Hoe knap. Minister Jet Bussemaker vond het eerst allemaal wel prima, maar nu wordt er toch serieus onderzoek gedaan naar Beumer. Ik zie wel een hoofd gaan rollen.

Misschien rolt dan wel het hoofd van minister Van der Steur mee door de straat. De justitieminister heeft maar liefst vijf dagen nodig om uit de krochten van zijn ministerie en het OM het ware verhaal over de fotoshoot van Volkert van der Graaf boven water te tillen en de Kamer te informeren. Dat walmt niet lekker.

En dan is er natuurlijk Johan Cruyff. Nummer 14. De Verlosser. U weet wel. De man van de fluwelen revolutie bij Ajax. Deze week tot op het bot gefileerd door zijn voormalige zoon Marco van Basten die exact duidde wat die coup van Cruyff was en is: één grote komedie, een Fabeltjeskrant, en alles om de macht.’ Beter had ik het niet kunnen verwoorden. Als Volkswagen niet zo mega had geknoeid, dan was de prijs voor de beste Firma List en Bedrog deze week vast naar Johan Cruyff gegaan.

Klaver troef

KlaverDe nieuwste Neerlands Hoop in Bange Dagen heet Jesse Klaver. De snotneus van GroenLinks is overnight het symbool geworden van hoop en nieuw elan ter linkerzijde. Ik weet nog niet of dat veel over Klaver zegt of juist alles over de rest. Hij doet in ieder geval zijn beste best om anders over te komen dan de zittende oude hap, ofschoon Klaver met vijf Kamerjaren ook al richting routiniers gaat.

Maar Klaver heeft het aanstekelijke en aantrekkelijke van de jeugd. Hij ziet er goed en strak gepakt uit, een lekkere kop met haar, is likeable en het taalgebruik is ook helemaal van nu. In zijn Volkskrant interview vandaag turfde ik téring, fucking hell, supergoeie vraag, wauw, en nou, joepie! Pechtold komt niet verder dan pang!pang! Nee, van die Klaver gaan we nog veel horen.

Na dit weekend gaan we een tijdje even iets minder horen van Felix Rottenberg. Nadat hij Samsom de AHarry Piekema van het kabinet had genoemd en Dijsselbloem een supertechnocraat, was het sociaaldemocratische geduld met Rottenberg op. In DWDD en in zijn eigen column in Het Parool vandaag mocht hij vals mokkend en onbegrepen de aftocht blazen.

Het was me het weekje wel zo in en rond Den Haag. En altijd als je denkt dat het niet niveaulozer kan, mag Frits Wester van premier Rutte uitgelekte stukken uit de Miljoenennota voor gaan lezen op een persconferentie. How low can you go? Politiek bedrijven is volgens Klaver gereduceerd tot ‘gekruidenier’. Misschien had Rottenberg dan toch gelijk met zijn Diederik Piekema.

Graag springen na de spits

Trein.NSWat is dat toch met onze zogenaamde topmannen? Ze doen een boute uitspraak, heel Nederland in rep en roer, maar voor je het weet is de uitspraak al weer een teruggetrokken keutel en regent het excuses. Niet zo bedoeld. Nooit gezegd. Uit zijn verband. Het gaat om de context. Het was niet mijn intentie. Straks krijgen we al excuses voordat iemand überhaupt iets heeft gezegd. Gekker moet het niet worden.

Het is toch een rare behoefte om maar wat te roepen en het dan razendsnel weer in te slikken. Het lijkt wel een light version van Gilles de la Tourette. Eerder deze week Hans de Boer en zijn labbekakken. Land in brand. Prompt excuses. En daarna Pier Eringa, topman van ProRail. Leest deze quote goed: “Als ik na een zelfmoord een smsje krijg, denk ik: verdorie, waarom een niet minder druk tijdstip gekozen?” Uiteraard excuses. ‘Springen na de spits’, kopte een journalist. Het schijnt dat deze Eringa nog niet ontslagen is. Mag ik daar dan ook excuses voor?

Oud ABN-topman Rijkman (what’s in a name?) Groenink was deze week wel eerlijk. Hij gaf aan veel te veel geld ooit te hebben meegekregen, maar was niet van plan om iets terug te betalen. En ook geen excuses. Mooi. Excuses waren er ook niet van de Chileense verdediger Gonzalo Jara. Deze psychopaat stak tijdens de Copa America zijn vinger in de anus van de Uruguayaanse spits Cavani. Geen excuses. Wel geschorst. Van zijn Duitse werkgever mag hij omzien naar een andere club. En hopelijk enige psychische hulp.

Onze gedachten dit weekend gaan uit naar Dr. P, ofwel Ronald Plasterk, PvdA-minister van rijkdiensten, overzeese gebiedsdelen en nog zo wat zaken die weinigen boeien. Zo hij nog rechtop stond, dan zaagt de Volkskrant hem vandaag net onder de knieën af in een long read vol falen, zelfoverschatting en nog zo wat poltiek geblunder en karakterzwaktes. Gelukkig voor hem zei hij ooit: “mijn ego is te groot om gekwetst te worden.” Het klinkt bijna als een excuus.

Niet per definitie onbetrouwbaar

BramBram Moszkowicz is naar eigen zeggen ‘klaar voor de politiek.‘ Hij kwam tot dit verrassende inzicht toen hij de goot als huis had. De politiek leek zijn laatste strohalm. Het zegt veel over de politiek. Het zegt alles over Moskowicz. Voor een narcist als Moskowicz is de politiek natuurlijk ideaal. Steeds maar aandacht, schijnwerpers, je kop op de tv. Voor de advocaat-in-gedwongen-ruste voelt het als een perfect gesneden pak.

Moskowicz is natuurlijk niet de eerste en zeker niet de laatste gelukszoeker in de vaderlandse politiek. Er lopen en liepen genoeg ijdeltuiten, krabbelaars en non-valeurs rond die de soms wat moeizame reputatie van de politiek zeker geen goed deden. Maar Moskowicz is wel buitencategorie. Een afgedaalde en uitgekotste BN’er met een beroepsverbod en een forse belastingschuld. Niet bepaald iemand die de Haagse stal even komt ruimen.

Hoewel hij eigenlijk alleen het woord ‘ik’ kent, prevelt de nieuwbakken politicus nu al zinnetjes als ‘wi,j het volk’. Ik hield het bijna niet droog. Wat een pareltje. En hij is voor alles minder: minder belasting, minder migranten, minder Europa, maar wel heel veel meer Bram. Daar gaan we nog een hoop lol aan beleven. En dat verleden en die fouten? Ach ja, hij is nooit veroordeeld – in ieder geval niet door de strafrechter – en ‘..dat ik geen advocaat meer mocht zijn, maakt mij niet per definitie onbetrouwbaar.’ 

Altijd de bonnetjes bewaren

Ivo1De mens – althans de prototypes – is ouder dan we dachten. De vondst in Ethiopië van een onderkaak dateert ons plots een half miljoen jaar verder terug in de geschiedenis. Onze letterlijke voorlopers moeten zo’n 2,8 miljoen jaar geleden hebben geleefd. De hersenomvang was nog van een chimp en er moest nog wel het nodige aan worden gesleuteld, maar toch: zie homo, zie de mens.

Het is een beetje lullig om van de vondst van een fossiel de overstap te maken naar Ivo Opstelten, ik geef het toe, maar de verleiding was te groot. Misschien wel net zo groot als voor Ivo om de Tweede Kamer, u en mij wat op de mouw te spelden en quatsch uit de mouw te schudden over een bijna verjaarde deal van die andere crime fighter Fredje Teeven. Het is toch net alsof de ene VVD’er de andere dekt.

Een beetje politicus kan zich veel dingen ‘niet herinneren’, maar Ivo heeft ook de bonnetjes en de afschriften niet meer van de deal met Eric H. Dat is toch vreemd voor een minister die moet toezien op het naleven van de wet, U en ik moeten onze bonnetjes en belastingbescheiden ook heel lang keurig laten verkleuren in ordners. Altijd de bonnetjes bewaren. Het is les één. En dan zou Ivo niets kunnen vinden? Het moet niet gekker worden.

Het is geen gelukkig gesternte waaronder premier Rutte zijn aangeschoten VVD moet verkopen in deze verkiezingstijd. De walm van corruptie, de vieze smaak van dubbel declareren, hennepplantages en dan ook nog een beetje liegen tegen de Kamer. Het zou lachwekkend zijn als het niet zo tenenkrommend gênant was. Zou Rutte zijn Ollie B. Bommel durven te offeren om te laten zien dat zijn VVD best schoon schip durft te maken?

The Day The Music Died

americanpie.2Bijna alle popsongs gaan over de liefde, of het verlies of de onbereikbaarheid ervan. She Loves You Yeah Yeah Yeah, of No Reply. Maar er zijn uitzonderingen. En hele mooie. Zoals het machtige en magische epos American Pie van de Amerikaanse bard Don McLean. American Pie is geen liedje van jongen-krijgt- meisje. Maar waar gaat het dan wel over?

Al ruim 40 jaar stelt American Pie ons voor raadselen. Het is een machtig lied, intrigerend en vol prachtproza, maar Don McLean heeft ons nooit deelgenoot willen maken waar zijn opus magnum over gaat. We weten alleen dat de regel ‘the day the music died’ gaat over de in februari 1959 bij een vliegtuigongeluk omgekomen zanger Buddy Holly.

Understandingamericanpie.com is een site die helemaal is gewijd aan het ontrafelen van het mysterie. Maar binnenkort hoeft dat niet meer. Don McLean gaat eindelijk zijn ‘officieuze Amerikaanse volkslied’ voor ons duiden. Die openbaring hangt samen met de veiling in april van het originele, handgeschreven manuscript van American Pie. Eindelijk weten we dan wat Don McLean bedoelde. Maar willen we dat eigenlijk wel?

Is het misschien niet oneindig veel mooier om de lyriek van McLean te laten voor wat hij is, en dat we erbij kunnen bedenken wat we willen, in plaats van precies te horen wat de bard bedoelde. Niet elk mysterie hoeft ontrafeld. Een belangrijk facet van de decennia durende triomftocht van American Pie is juist het mystieke, het zelf inkleurbare verhaal. En dat McLean nu op hogere leeftijd als pensioenvoorziening voor zijn gezin het geheim ontrafelt, is toch een beetje een let down: the day the song died.