De PR van het hoofdkantoor

BrainsOns brein. Dat wat ons stuurt en beweegt. Dean Burnett vindt het brein ‘briljant, verbijsterend, onvoorstelbaar complex.’ Maar dat is niet het hele verhaal. ‘Het gejubel is niet productief want het brein heeft ook gebreken en functioneert niet altijd logisch.’ Burnett kan het weten. Hij is neurowetenschapper. En ook stand- up comedian. Een boeiende combi.

Volgens Burnett is het slim om onze bovenkamer niet zo te bejubelen en te bewieroken. ‘Het is ook maar een ding.’ En dat ding heeft de nimmer aflatende neiging om zich druk te maken over van alles en nog wat. Als dat gaat over een aanstormende leeuw of windkracht 12, dan is dat uitermate handig en functioneel. Maar het brein overdrijft ook en zet ons aan het tobben over de kleinste dingen die grote zorgen worden. Voor je het weet giert je hartslag omhoog en staat het zweet je in de handen.

Er is een andere zorg. Het brein vertrouwt graag op zelfverzekerde sprekers. Die doen het beter bij ons dan genuanceerde twijfelaars. Daarom is het ook zo lastig om het klimaatdebat te winnen. Al die spread sheets en al die data versus die ene opmerking dat iemand ergens las hoe het nu echt zat. Weg ben je. Mooi is de constatering van Burnett dat ‘echt intelligente mensen ook weten wat ze niet weten. Daardoor komen ze helaas minder overtuigend over.’ Tsja.  

Wij zijn ons brein, dus het is lastig om met een vingertje naar onze bovenkamer te wijzen. Maar de grote verering is toch wel een punt van zorg. Zeker als je weet waar die verering vandaan komt. Van het brein zelf, dus. Ons hoofdkantoor heeft de eigen PR goed op orde.

Het orakel van Rotterdam

AboutalebDe PvdA lijkt op sterven na dood. De voorheen grote volkspartij dreigt een voetnoot in de eigen geschiedenis te worden. Maurice de Hond pollt nog 8 zetels voor de partij die er nu 38 heeft. Crisis in de tent, lijkt mij. Toch blijft het oorverdovend stil in rode kringen. Niemand die weet hoe het moet. De hoop dat het misschien meevalt. Terwijl de redding toch zo nabij is. Zijn naam is Ahmed Aboutaleb. Het orakel van Rotterdam.

Aboutaleb is inmiddels een grote meneer. Het is een heel eind van Beni Sidel en een ezel naar de Coolsingel en een ambtsketting. Onder zijn leiding zou de PvdA weer meetellen, zo peilde – jawel – Maurice de Hond. En Aboutaleb zou ook Mark Rutte kunnen verslaan. Dus wat let ons nog om Aboutaleb op het schild te hijsen?

Wat Aboutaleb tegenhoudt is Aboutaleb zelf. De partijtop zou grote reserves hebben. Hij is pompeus, redelijk dol op zichzelf, eerder een orakel dan een politicus, en men vreest voor eenzelfde drama als met Job Cohen die de prijs van een heel brood niet wist en zich geen raad wist in de rol van oppositieleider. Maar toch: met Samsom gaat de PvdA de oorlog niet winnen, laat staan de verkiezingen. Aboutaleb wacht rustig af. Zijn tijd komt nog. Dat orakel ik u.

Minister van geen idee

Het is lekker schieten op minister Ard van der Steur. Maar hij heeft het er dan ook riant naar gemaakt. Voor iemand die geen fouten meer mag maken, maakt hij wonderbaarlijk veel fouten. Hij heeft die speciale gave om van wat lekker loopt een enorme puinhoop te maken. Bert Wagendorp noemde hem vanochtend in de Volkskrant bijna valselijk liefkozend de ‘minister van geen idee.’ Hoe dodelijk wil je het hebben?

En ach, tsja, een mailtje uit de VS. Daar krijgen we er best veel van. Het kan van de FBI zijn. Of van de NYPD, inderdaad. Maar vragen hoe, wat en waarom, dat kwam pas bij Van der Steur op toen de Kamer er zo hinderlijk vasthoudend naar vroeg. Van der Steur gaat de Amerikanen nu terugmailen en vragen waarom ze hem hebben gemaild. Zoiets.

Het ging mis met bonnetjes, met de MH17 en professor Maat, met Volkert van der G. en Al Bakraoui. Van der Steur weet niet waar het over gaat, maar vertelt er vrolijk over om vervolgens weer gekielhaald te worden door de Tweede Kamer. Bert Wagendorp noemde hem een goochelaar die van iets heel groots iets heel kleins kan maken en van iets kleins iets heel groots. ‘Dat is erg knap. Waar hij dit heeft geleerd, is niet duidelijk’, zo schrijft Wagendorp. Prachtig.

Oh zeker, dat ministerie van hem schijnt een rattenhol te zijn. De minister wordt telkens niet, niet tijdig of verkeerd geïnformeerd. Het zal. Maar hij is de baas en moet het regelen. Maar Van der Steur heeft helaas geen idee en zakt langzaam weg in de zuigende modder. Bij de VVD hoor je inmiddels na ook de rampen met Ollie B. Opstelten en Fredje T. niemand meer over hoe de liberalen law and order zouden herstellen in het land. Wat rest is een beerput. En die lucht gaat maar niet weg. Zeker niet zolang Ard van der Steur nog minister speelt.  

Minder Wilders

Wilders.rug

Geert Wilders wordt vaak vergeleken met Donald Trump, maar ik ben er nog niet uit voor wie dat teveel eer is. Zeker, beiden hebben raar haar en de nodige rare gedachten. Waar beiden sterk in zijn is het schofferen en neersabelen van tegenstanders, bestaand of bedacht. En zodra er iets van tegenwind is, dan is het gelijk piepen en protesteren en huilie-huilie, en dat klaagorgel bespelen ze met verve.

Wilders treft het ook niet met Nederland. Een nepparlement, vooringenomen rechters, open grenzen, teveel Marokkanen, je zou er ook bijna gek van worden. En die vrijheid van meningsuiting die ook niets voorstelt. Want als je iets zegt wat veel mensen vinden maar de elite niet behaagt, dan word je voor de rechter gedaagd. Heel Nederland is gek, behalve Wilders.

Je zou denken dat zo’n Don Quichote grotendeels genegeerd zou worden, maar voor de media zijn Wilders en Trump kersen op de taart en lekker smullen. Hoe gekker en grotesker, hoe beter. Trump financiert zijn eigen campagne, maar geeft nauwelijks iets uit. Hij krijgt op alle netwerken en in alle media alle aandacht die hij wil, zelfs hier. De tegenwaarde ervan loopt nu al in de miljarden dollars. En dan moet het echte gevecht nog beginnen.

Het lijkt me rot dat je elke ochtend wakker wordt en weer aan zoveel mensen en groepen een hekel hebt. Hup, weer met twee benen erin over vluchtelingen en Marokkanen. Wat een leven heb je dan . En dat alles uit naam van die zogenaamde vrijheid die hij zo graag voor zichzelf claimt maar weinig anderen gunt. In die zin klopt de vergelijking met Trump helemaal. Het zijn de nare jongetjes van het schoolplein die geen vrienden hebben maar die worden gevreesd en tegelijk bewonderd omdat zij toch maar durven te zeggen waar het op staat. Minder Wilders? Was het maar waar.

De andere Wang

WangDe Haagse versie van Wachten op Godot heet Wachten op Wang. De Chinese eigenaar van ADO Den Haag leek van de aardbodem verdwenen tot de Volkskrant vanochtend met een groot interview met Wang kwam. En Wang veranderde direct het perspectief. Niet hij was het probleem, maar het management van de club. ‘Ik ben te aardig geweest’, zo stelde Wang. En hij dreigde met het sturen van een ‘echte baas’. Dat zou die ondankbare en onbetrouwbare Hagenezen wel leren.

Het was de week waarin iedereen het had over racistisch gehalte van oerwoudgeluiden, het verschil met apengeluiden en wie zijn moeder nu precies een hoer is. In dat klimaat was het Wang niet ontgaan dat de toon richting hem ook verhardt. Van grote redder en roerganger was hij nu een spleetoog die quasi-komisch werd gevraagd om ‘ping, ping, please‘, alles onder het oh-zo-creatieve motto ‘You never wok alone.‘ Wang kon er niet om lachen. ‘Je kom optillen om te eten, maar je eetstokjes neerleggen om je moeder uit te schelden. Ze eten mijn rijst en zeggen dat ik niet deug.’ Chinezen boeren bij het eten, maar bij ADO zitten de echte boeren.

Zo maakte ADO – op papier althans – kennis met de andere Wang. Maar die Wang zal zijn andere wang niet meer toekeren. Als het gejank en geklaag niet snel ophoudt, dan stuurt Wang zijn mannetjes. Want de stap naar topvoetbal in China is nationale prioriteit, en Wang laat zich bij zijn investeringen en ambities niet langer piepelen. Zijn belangen zijn groter dan ADO Den Haag. Die Haagse heren zouden daar eens wat meer oog voor moeten hebben. De verslaggever van de Volkskrant legde hem nog het Feyenoord-motto Geen woorden maar daden uit. ‘Die hou ik erin’, zei Wang.

Maatenaaier

SteurLakken, liegen, draaien, zwartmaken, achterhouden, karaktermoorden. Het zijn vast niet de eigenschappen die je verwacht bij een minister van Justitie. Toch is dit het repertoire waar weegschaalhoeder Ard van der Steur zich in politiek Den Haag van bedient. De Tweede Kamer had voor de derde keer in 10 maanden de kans om Van der Steur weg te sturen, maar liet hem zitten, als het overbekende aangeschoten wild.

Het is pijnlijk te moeten constateren dat een minister van Justitie meent zich alles te kunnen permitteren om zichzelf staande te houden. Nu was er een assertieve en met potlood gewapende hoogleraar Maat die de minister dwong de waarheid naar buiten te gooien. Het is beangstigend dat de hoogste justitiële gezagdrager blijkbaar alles doet of nalaat om te overleven. Zo’n man is een Maatenaaier en een politieke schandvlek waar de Kamer pek en veren voor had moeten laten aanrukken.

‘Hij is beter in het zoekmaken van informatie, dan in het delen ervan’, gromde CDA’er Omtzigt. Maar het bleef dus bij grommen. Ondanks de gelakte rapporten die alles weghadden van het verbergwerk van een fout regime. Zo ver zijn we dus gezakt. En Van der Steur? Die blies zijn borstkas nog eens op. Hij had eigenlijk niets fout gedaan. Dus deed hij wat lichte kniebuigingen, mompelde wat sorry’s en begreep niet dat hij goed beschouwd zichzelf buiten functie had geplaatst. Dat gebrek aan inzicht en doorzicht is wel zijn grootste fout. Tot nu toe, dan.

Echte mensen

ObamaRembrandtHet vuur onder de burgeroorlog rond Zwarte Piet staat tot de wind weer door de bomen waait weer even op de waakvlam. Maar in de slipstream ervan gaat de strijd tegen oude, ingeslepen, kwetsende en vanuit eurocentrische blik bedachte benamingen onverdroten voort. ‘Rijks schrapt etnische term’, zo kopte het Parool gisteren. Het Rijksmuseum is een project gestart om kwetsende etnische aanduidingen in de collectie op te sporen en te vervangen door neutrale termen.

Het is een fantastisch toeval, maar dit project staat onder leiding van conservator Sint Nicolaas. Je verzint het niet. Onbedoelde humor is vaak de leukste. En de journalist van dienst was vast ook wel blij met zinnetje ‘een quickscan leverde vijftig bosnegers en veertig Hottentotten op.’ Negers, Hottentotten, Eskimo’s en indianen, ze komen straks niet meer in de collectiebeschrijving voor. Oude beelden krijgen een nieuwe naam van nu.

Bij de indianen ligt dat best nog lastig. Zij kregen hun naam van de verdwaalde Columbus die dacht dat hij in India was geland. In de V.S. kan men het niet eens worden over American Indians of Native Americans. In Canada is de naam First Nations, in Latijns-Amerika indigenas, inheemsen. Bij de Eskimo’s ben je er ook niet zomaar uit. De grootste populatie is die van Inuit, letterlijk echte mensen.

Echte mensen. Dat is natuurlijk waar het om gaat. Zwarte Piet is geen echt mens maar een karikatuur uit vervlogen tijden, en kan afgeschminkt nog best mee als rechterhand. Het heeft niets te maken met het afschaffen van een leuk kinderfeest, maar met andere tijden. Of zoals het in de nieuwe film Publieke Werken klinkt: ‘de nieuwe tijd, de vooruitgang wacht niet.’ En zo is het. Sint Nicolaas begrijpt dat prima.

De hoed van Memphis

MemphisDoe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Het is een zin die als geen ander past bij onze diep ingeslepen Calvinistische kleimentaliteit. We houden niet van fratsen, van raar gedoe, en van extravagantie. En dus valt heel het land over de hoed van Memphis. Want Memphis houdt wel van extravagantie en provoceert met graagte de fletse azijnzeikers en zuurkijkers.

De uitschakeling van Oranje voor het Ek lijkt alweer verdrongen. Het is nu de hoed van Memphis. En die had mag hij al helemaal niet op omdat hij niet goed speelt. Als hij nu de sterren van de hemel zou spelen, dan zouden we het hem vergeven. Maar nu moet Memphis gewoon normaal doen, als je zo slecht speelt en in Manchester zelfs op de bank moet zitten, dan verdien je geen hoed. God, wat een klein land zijn we toch.

En nu we het toch over beeldvorming hebben. Gisteren kregen de vrouwelijke advocaten van Van Essen Advocaten de volle medialaag over zich heen. De vakwebsite Advocatie vergeleek de foto van het kantoor met een escortservice. Platter gezegd: vrouwen die er goed uitzien en zichzelf zelfbewust presenteren zijn eigenlijk allemaal hoeren. Lekker. Een vergelijkbare foto van mannelijke advocaten zou vast niet de reactie van rondneukers hebben gekregen.

Maar in plaats van verlekkerd naar de buitenkant te kijken, had Advocatie beter wat in de website van het kantoor kunnen neuzen. Dan had hij gelezen dat Van Essen Advocaten door vecht waar anderen stoppen. Zij afficheren zich als de beste strafrechtadvocaten in 020. En hoe ze dat doen? “Wij zijn bereid om verder te gaan dan andere kantoren, niets is hierbij te gek.” Zo. Vrouwen met ballen. Maar iets zegt me dan dat de fotografie voor de site zeer welbewust is gekozen. Niets is immers te gek. En het legt hen geen windeieren. Iedereen kent nu Van Essen Advocaten. Hoedje af.

Firma List en Bedrog

VWNet als dat oude vrouwtje in een Golf-commercial, bleek Volkswagen toch niet zo betrouwbaar te zijn. Het geknoei met dieselemissies brengt de Duitse trots op de mestvaalt waar ranzige reputaties liggen te rotten. Wat een kevers daar in Wolfsburg.

Het was me so-wie-so wel het weekje van de Firma List en Bedrog. Zo was er futurologist en trendwatcher Adjiedj Bakas die bij de Amsterdamse VVD zijn kijk op de drukke hoofdstad gaf en wat er moest gebeuren. Hij pleitte voor aardiger zijn maar vooral voor hotelontwikkeling bij het Centraal Station. En laat dat nu net de plek zijn waar Bakas zelf belangen heeft. Hij hoefde dat niet te melden, vond hij, want ‘iedereen wist er van.’ Tsja.

Guus Beumer is dan weer een categorietje hoger. Deze directeur van het Nieuwe Instituut in Rotterdam heeft er een handje van om opdrachten aan partners, vrienden en naar nu blijkt ook aan zichzelf te geven. Hoe knap. Minister Jet Bussemaker vond het eerst allemaal wel prima, maar nu wordt er toch serieus onderzoek gedaan naar Beumer. Ik zie wel een hoofd gaan rollen.

Misschien rolt dan wel het hoofd van minister Van der Steur mee door de straat. De justitieminister heeft maar liefst vijf dagen nodig om uit de krochten van zijn ministerie en het OM het ware verhaal over de fotoshoot van Volkert van der Graaf boven water te tillen en de Kamer te informeren. Dat walmt niet lekker.

En dan is er natuurlijk Johan Cruyff. Nummer 14. De Verlosser. U weet wel. De man van de fluwelen revolutie bij Ajax. Deze week tot op het bot gefileerd door zijn voormalige zoon Marco van Basten die exact duidde wat die coup van Cruyff was en is: één grote komedie, een Fabeltjeskrant, en alles om de macht.’ Beter had ik het niet kunnen verwoorden. Als Volkswagen niet zo mega had geknoeid, dan was de prijs voor de beste Firma List en Bedrog deze week vast naar Johan Cruyff gegaan.

Klaver troef

KlaverDe nieuwste Neerlands Hoop in Bange Dagen heet Jesse Klaver. De snotneus van GroenLinks is overnight het symbool geworden van hoop en nieuw elan ter linkerzijde. Ik weet nog niet of dat veel over Klaver zegt of juist alles over de rest. Hij doet in ieder geval zijn beste best om anders over te komen dan de zittende oude hap, ofschoon Klaver met vijf Kamerjaren ook al richting routiniers gaat.

Maar Klaver heeft het aanstekelijke en aantrekkelijke van de jeugd. Hij ziet er goed en strak gepakt uit, een lekkere kop met haar, is likeable en het taalgebruik is ook helemaal van nu. In zijn Volkskrant interview vandaag turfde ik téring, fucking hell, supergoeie vraag, wauw, en nou, joepie! Pechtold komt niet verder dan pang!pang! Nee, van die Klaver gaan we nog veel horen.

Na dit weekend gaan we een tijdje even iets minder horen van Felix Rottenberg. Nadat hij Samsom de AHarry Piekema van het kabinet had genoemd en Dijsselbloem een supertechnocraat, was het sociaaldemocratische geduld met Rottenberg op. In DWDD en in zijn eigen column in Het Parool vandaag mocht hij vals mokkend en onbegrepen de aftocht blazen.

Het was me het weekje wel zo in en rond Den Haag. En altijd als je denkt dat het niet niveaulozer kan, mag Frits Wester van premier Rutte uitgelekte stukken uit de Miljoenennota voor gaan lezen op een persconferentie. How low can you go? Politiek bedrijven is volgens Klaver gereduceerd tot ‘gekruidenier’. Misschien had Rottenberg dan toch gelijk met zijn Diederik Piekema.