The Day The Music Died

americanpie.2Bijna alle popsongs gaan over de liefde, of het verlies of de onbereikbaarheid ervan. She Loves You Yeah Yeah Yeah, of No Reply. Maar er zijn uitzonderingen. En hele mooie. Zoals het machtige en magische epos American Pie van de Amerikaanse bard Don McLean. American Pie is geen liedje van jongen-krijgt- meisje. Maar waar gaat het dan wel over?

Al ruim 40 jaar stelt American Pie ons voor raadselen. Het is een machtig lied, intrigerend en vol prachtproza, maar Don McLean heeft ons nooit deelgenoot willen maken waar zijn opus magnum over gaat. We weten alleen dat de regel ‘the day the music died’ gaat over de in februari 1959 bij een vliegtuigongeluk omgekomen zanger Buddy Holly.

Understandingamericanpie.com is een site die helemaal is gewijd aan het ontrafelen van het mysterie. Maar binnenkort hoeft dat niet meer. Don McLean gaat eindelijk zijn ‘officieuze Amerikaanse volkslied’ voor ons duiden. Die openbaring hangt samen met de veiling in april van het originele, handgeschreven manuscript van American Pie. Eindelijk weten we dan wat Don McLean bedoelde. Maar willen we dat eigenlijk wel?

Is het misschien niet oneindig veel mooier om de lyriek van McLean te laten voor wat hij is, en dat we erbij kunnen bedenken wat we willen, in plaats van precies te horen wat de bard bedoelde. Niet elk mysterie hoeft ontrafeld. Een belangrijk facet van de decennia durende triomftocht van American Pie is juist het mystieke, het zelf inkleurbare verhaal. En dat McLean nu op hogere leeftijd als pensioenvoorziening voor zijn gezin het geheim ontrafelt, is toch een beetje een let down: the day the song died.

Genaaid met publiek geld

Hoes2De hereneetclub was er snel uit: Onno Hoes was genaaid door PowNews, die puberpuistenclub die met publiek geld hun rotte jeugd botviert. Natuurlijk kon het niet door de beugel, een burgemeester heimelijk laten filmen door een lokpuber. Maar is Onno Hoes dan zonder zonde?

Wie getrouwd is (of was) met Albert Verlinde, die weet hoe ranzig het leven kan zijn en hoe je daar voordeel uit haalt. De scheidslijnen tussen RTL Boulevard (commercieel) en PowNed (publiek) zijn dun en niet zelden onderling inwisselbaar. Hoes wist donders goed hoe het leven in elkaar steekt.

De burgervader van Maastricht was een gewaarschuwd man. En toch liep hij weer tegen zichzelf aan. Dat was niet slim, maar blijkbaar onvermijdelijk. Dat hij in het heimelijk opgenomen gesprek met een toyboy nogal laatdunkend over de gemeenteraad deed, was natuurlijk de grootste zonde van de burgemeester. Het gaf de raad het excuus om Hoes de wacht aan te zeggen en de stok om hem te slaan.

Maar weet iemand nu waar deze Hoesgate eigenlijk over ging?

Daar gaat je reputatie

Bram_moszkowicz_autoZo hoog als hij steeg, zo diep is zijn val. Komende week dreigt voormalig advocaat Bram Moskowicz failliet te worden verklaard. Crimineel en ex-klant Donald G. komt de 35 mille terughalen die hij Moskowicz ooit leende. Dat de bekendste strafpleiter van Nederland nu door een crimineel wordt gevloerd, mag tekenend heten.

De Volkskrant schetste een treurig beeld van de ooit zelfbenoemde rasadvocaat die nu boven een sparerib-restaurant  woont en die – door een tonnenclaim van de Belastingdienst – rond moet komen van € 1.000,- leefgeld per maand. Moskowicz zit dan nog maar net boven het inkomensniveau van Wim Kieft die inmiddels de goten voorzichtig vaarwel heeft gezegd.

Unaniem en met loftrompetten werd Danielle Gatti recent ingehaald als nieuwe chef-dirigent van het Koninklijk Concertgebouworkest. Maar zijn 6e Mahler dezer dagen in het Concertgebouw kon rekenen op een fluitconcert van de critici. Het Parool was niet bepaald lovend, de Volkskrant was vernietigend: “stoelriemen vast, oordoppen in – Danielle Gatti is in het land.” Van dik hout sloopt men dirigenten.

Maar zelfs als president van de Verenigde Staten kun je niet rekenen op eeuwige roem. Het blad Science concludeerde dat de meesten na langere tijd volkomen zijn vergeten. Amerikanen kennen vooral de zeven laatste en de eerste vier presidenten. Uitzonderingen zijn Abraham Lincoln en John F. Kennedy. Maar die worden herinnerd omdat ze werden vermoord. Niet de leukste reden om voort te leven in de herinnering.

Zwarte Pieter

pieterhilhorst1-621x320Vandaag kwam de PvdA-Amsterdam naar buiten met een rapport over de voor de partij zo dramatisch verlopen gemeenteraadsverkiezingen dit jaar. De hoofdconclusie: lijsttrekker Pieter Hilhorst en de PvdA pasten niet bij elkaar. Dat is toch wel een erg pijnlijke conclusie. De verkeerde man op de verkeerde plaats.

Velen in de partij – ik hoorde erbij – vonden het maar niks: de PvdA in handen geven van een rookie en die dan ook nog belasten met de zwaarste wethouderspost in de slagschaduw van de naar Den Haag afgereisde Lodewijk Asscher. Het was vragen om problemen. En die kwamen er. Met verbanning naar de oppositiebanken als zwaarste straf.

Het leek wel of Pieter Hilhorst zich tijdens de campagne constant afvroeg waarin hij terecht was gekomen. Iedereen leek uit op zijn bloed, en toen de komma verschoof bij betaling van woonkostenminima was er geen houden en redden maar aan. De nieuwe leider was aangeschoten wild voordat iemand hem had kunnen uitleggen in welk spel hij speelde.

Zo werd en kreeg de nieuwe politiek leider de Zwarte Pieter. Het moet toch die ingeslepen wij-weten-wel-wat-goed-voor-u-is-mentaliteit zijn die partij en Pieter zo de bocht uit deden vliegen. De nieuwe trainer van Ajax die nog nooit heeft gevoetbald, u zou het niet pikken. En zo verloor de PvdA in Amsterdam misschien wel haar belangrijkste verkiezing. De leider vertilde zich en hij en partij waren eigenlijk helemaal niet voor elkaar bedoeld en bestemd.

Monopoly voor gevorderden

MonopolyPolitiek opportunisme. Incompetentie. Zelfverrijking. Fraude. Welkom in de bananenrepubliek Nederland. Het rapport Ver van Huis (Van God los ware een nog betere titel geweest) velt een vernietigend oordeel over iedereen in de wondere wereld van woningcorporaties de afgelopen 20 jaar.

Wat ooit begon als idealistische huisvesting voor hen die het niet breed handen, is onder ieders ogen verworden tot een grote graairuif waar de mannen van Staal zich uit verrijkten en hun megalomane projecten uit financierden. De Opel Kadett was een Maserati geworden, een behoorlijk inkomen werd een tonnenbaan zonder declaratieplafonds.

Iedereen stond erbij, keek ernaar, en stak geen klauw uit. Iedereen leek het normaal te vinden dat corporaties vastgoedontwikkelaar werden, voor talloze miljoenen het schip in konden gaan bij de aankoop van de ss Rotterdam, en dat hun ambities voor straat en wijk plots landelijk moesten gaan: Monopoly voor gevorderden. De corporaties waren gewoon te klein voor de testosteronego’s van de Stalen (what’s in a name..) en de Möllenkampjes.

Iedereen faalde. Iedereen is schuldig. Iedereen heeft boter op het hoofd. En dus gebeurt er niets. Niets in de zin van schuldig, terugbetalen of verbannen naar altijd winderige steppevlaktes. De parlementaire enquêtecommissie komt met een huis vol aanbevelingen, en iedereen zal die vriendelijk knikkend in ontvangst nemen, blij dat bijltjesdag aan hen voorbij is gegaan.

Bijna continu voetbalgekte

MandelaArnon Grunberg zei het gisteren nog in Het Parool: de nuance is ver te zoeken. Je bent voor of tegen. De waan van de dag regeert. Social media werken de hysterie in de hand. Kijk maar naar Zwarte Piet of het collectief rouwen na de vliegramp. Als je niet rouwt ben je een gevoelloze klootzak die zelf uit een vliegtuig moet worden geworpen.

Heel Holland staat permanent in de hens. En bij alle problemen geldt: Zwarte Piet gaat voor. Ofschoon hij bijna is afgeschaft, waart zijn geest overal rond. Een dwalend GroenLinksraadslid in Zuidoost zag zelfs in een door kinderen gemaakte Mandelapop een Zwarte Piet en daar had je het gedonder weer. Hoe erg kun je in de war zijn?

Er heerst bijna continu voetbalgekte. Als je vroeger ergens boos over was, dan schreef je een brief naar de courant of de burgemeester en verder besprak je alle wereldsores thuis of over de heg met de buren. Nu zijn we 24 uur per dag overgeleverd aan ieders opinie, selfie en bijzondere kijk op de wereld en wat daar allemaal gebeurt. Vrolijk stemt het niet.

De ouderwetse media in hun jacht naar markt en voortbestaan lijken de olie op de golven steeds meer voor te koken. Wat je allemaal even tegenkomt bij een ochtendrondje langs de velden. Een stille tocht voor een hond. Een ‘piepende doos’ (nee, niet wat u denkt) met 24 cavia’s bij Dierenopvangcentrum Hengelo. De nieuwe en waarschijnlijk nog veel jongere vriendin van Harry Mens. En van melk ga je eerder dood,  hoewel dat ook geldt voor oversteken zonder te kijken.

Het valt waarachtig niet mee allemaal. En dan is het binnenkort ook nog 5 december. Ik las over een schminkverbod en oranje Pieten. Het zijn de Hoekse en Kabeljauwse twisten revisited. Met alleen maar verliezers. Waarin een klein land heel klein kan zijn. Arnon Grunberg had nog wel een mooie: “De Nederlander wil leven alsof hij de eerste mens op aarde is, waar hij zelf het referentiekader is. Hij heeft een hekel aan autoriteit en trekt kennis in twijfel uit angst onderdrukt te worden.”

Frans Slimmermans

timmermans_novum_freek_van_den_berg_hqHet was de week van Frans Timmermans. Net als vorige week. En de week daarvoor. Het is al weken de week van Frans Timmermans. Sinds de aanslag op vlucht MH-17 is Frans Timmermans gepromoveerd tot het geweten van een aangevallen natie en tot één van de populairste politici van ons land. Hij verdiende zelfs een transfer naar Brussel.

Frans Timmermans is echter ook wel heel veel Frans Timmermans. Er komt wel wat binnen. Hij is slim, geleerd, ambitieus en zit hoog in de ijdelheidsboom. Juist die ijdelheid brak hem deze week op toen hij bij Pauw een wedstrijd verplassen aanging met de presentator van naam en hij door al zijn zelf zo zorgvuldig gebouwde porselein heenderde. En dus viel heel Den Haag op zijn afscheidsdag keihard over hem heen.

Frans Timmermans is weer terug op aarde. Heel de wereld leek van hem te houden toen hij de VN toesprak. Hij werd het gezicht van ontredderd en treurende Nederland. Hij stond op en zou niet rusten voordat er recht was gedaan en de daders gestraft. Het was goed. En het was mooi zolang het duurde. Maar niets menselijks is hem vreemd.

Hij leek wel even zijn eigen Babylonische spraakverwarring toen hij als een Frans Slimmermans een one-man-show met zeven talen gaf in het Europees Parlement. Van minister van weinig buitenlandse zaken is hij nu plots de tweede man van Europa. Hij zal glimmen. Hij is trots. Maar hopelijk heeft hij geleerd dat je met alle mooie woorden en imponerende daden zelf je grootste vijand kunt zijn. En dat geloofwaardigheid maar een dunne lijn is waar je snel over struikelt.

Elke dag wat

KrokettendagJe moet scherp zijn. Elke dag. Want elke dag is er wel wat. Elke dag is de dag van. Zoals de Nationale Krokettendag. Handig gevoed met de slogan De vetste dag van het jaar. Mooi. En is het dan toeval dat op dezelfde dag ook de Internationale Dag van de Mentale Gezondheid is? En de internationale Dag tegen de Doodstraf?

Zo is er dus elke dag wat. Vroeger had je dat niet. Toen had je de Dankdag voor het gewas. Koninginnedag. En later de Dag van de Arbeid. Toen kwam Bevrijdingsdag. En Sint en Piet hadden natuurlijk ook hun vaste dag, net als Kerst en Pasen en Pinksteren, tenzij die laatste twee zouden besluiten toch op dezelfde dag te vallen.

Het is er langzaam ingeslopen. Het was een leuke marketingtruc om aandacht voor product, dienst of overtuiging te genereren. Maar nu alles en iedereen een eigen dag heeft, gaat het natuurlijk nergens meer over en is het eerder potsierlijk dan promotioneel.

Gefascineerd ben ik wel door De Dag van de Trage Weg. Benieuwd wat dat mag zijn. Maar de weg is in ieder geval zo traag, dat hij zowel op 13 als op 18 oktober op de kalender staat. Lijkt me gevalletje valsspelen. Wereld Stotterdag op 22 oktober wordt ook niet verlengd omdat de slotspeech misschien uitloopt. Zo heb je elke dag wel wat.

De hand van God

Diego2Het belang van voetbal valt moeilijk te onderschatten. Voormalig Liverpool-manager Bill Shankly verwoordde het ooit treffend: “Some people believe football is a matter of life and death. But I can assure you it’s much more important than that.” Zo, die zit. En als voetbal dan zo belangrijk is, dan zou het wel eens een nieuwe religie kunnen zijn.

Na een eerdere tentoonstelling over onze Verlosser (jawel..!) Johan Cruyff, presenteert het Amsterdam Museum nu Voetbal Hallelujah! over helden, de rituelen en (bij)geloof van de populairste balsport ter wereld. Natuurlijk is er De hand van God, de tot grootse goddelijke proporties opgeblazen handbal van Diego Maradona tegen Engeland op het WK 1986.

Natuurlijk si voetbal geen geloof, maar het geloof in een club of spelers kan wel heel diep zitten en ver gaan. Maar eerder toch wordt het opperwezen of de almachtige aangeroepen voor succes, net als het bidden voor gewas of een vruchtbaar en lang leven.

Maar net als bij een echt geloof wordt de gelovige voetbalfan voortdurend op de proef gesteld. De beste voetballer allertijden te Holland heeft als initialen J.C. Maradona scoort namens God. En in Barcelona loopt een hele kleine wereldvoetballer die luistert naar de naam Messi. Dat moet toch kort zijn voor Messias. En dan komt dat geloof toch wel dichtbij. Of is dat een te simpel intikkertje?

Mamma mia

mamma.miaJe treft het niet als Italiaanse vrouw. Als je trouwt, krijg je bij je witte-paard-prins zijn moeder er gratis bij. En dat staat garant voor één grote bak ellende: dertig procent van de echtscheidingen in Italië wordt veroorzaakt door excessieve bemoeienis van de schoonmoeder. Klaar ben je.

Maar de vrouw hoeft deze kleffe moeder-zoon-verwurging niet langer meer te pikken. De Italiaanse Hoge Raad heeft beslist dat een blijvend te grote emotionele band tussen moeder en zoon reden kan zijn voor ontbinding van de huwelijkse staat. Kunnen die mannen daarna gelijk weer terug rennen naar hun moeder. Mamma mia.

Mammoni heten deze Italiaanse mannen die een pathologische afhankelijkheid van hun moeder houden. Het zit vast verankerd in vele Italiaanse genen. En het is een rare paradox met het grote machisme dat de Italiaanse heren zo gaarne demonstreren.  Eigenlijk houden ze toch het allermeest van mama.

Met een lodderoog neem ik wel eens een pizza-tvspotje waar waarin een man terugdroomt naar zijn jeugd en zijn wonderschone moeder die van die heerlijke pizza’s had, en dat niet alleen. Hij wordt wakker uit zijn droom en ziet zijn moeder dan op ware leeftijd. Het lijkt de liefde niet minder te maken. De liefde van de man gaat door de maag en rechtstreeks naar mama. Rare jongens, die Romeinen.