Niet per definitie onbetrouwbaar

BramBram Moszkowicz is naar eigen zeggen ‘klaar voor de politiek.‘ Hij kwam tot dit verrassende inzicht toen hij de goot als huis had. De politiek leek zijn laatste strohalm. Het zegt veel over de politiek. Het zegt alles over Moskowicz. Voor een narcist als Moskowicz is de politiek natuurlijk ideaal. Steeds maar aandacht, schijnwerpers, je kop op de tv. Voor de advocaat-in-gedwongen-ruste voelt het als een perfect gesneden pak.

Moskowicz is natuurlijk niet de eerste en zeker niet de laatste gelukszoeker in de vaderlandse politiek. Er lopen en liepen genoeg ijdeltuiten, krabbelaars en non-valeurs rond die de soms wat moeizame reputatie van de politiek zeker geen goed deden. Maar Moskowicz is wel buitencategorie. Een afgedaalde en uitgekotste BN’er met een beroepsverbod en een forse belastingschuld. Niet bepaald iemand die de Haagse stal even komt ruimen.

Hoewel hij eigenlijk alleen het woord ‘ik’ kent, prevelt de nieuwbakken politicus nu al zinnetjes als ‘wi,j het volk’. Ik hield het bijna niet droog. Wat een pareltje. En hij is voor alles minder: minder belasting, minder migranten, minder Europa, maar wel heel veel meer Bram. Daar gaan we nog een hoop lol aan beleven. En dat verleden en die fouten? Ach ja, hij is nooit veroordeeld – in ieder geval niet door de strafrechter – en ‘..dat ik geen advocaat meer mocht zijn, maakt mij niet per definitie onbetrouwbaar.’ 

Genaaid met publiek geld

Hoes2De hereneetclub was er snel uit: Onno Hoes was genaaid door PowNews, die puberpuistenclub die met publiek geld hun rotte jeugd botviert. Natuurlijk kon het niet door de beugel, een burgemeester heimelijk laten filmen door een lokpuber. Maar is Onno Hoes dan zonder zonde?

Wie getrouwd is (of was) met Albert Verlinde, die weet hoe ranzig het leven kan zijn en hoe je daar voordeel uit haalt. De scheidslijnen tussen RTL Boulevard (commercieel) en PowNed (publiek) zijn dun en niet zelden onderling inwisselbaar. Hoes wist donders goed hoe het leven in elkaar steekt.

De burgervader van Maastricht was een gewaarschuwd man. En toch liep hij weer tegen zichzelf aan. Dat was niet slim, maar blijkbaar onvermijdelijk. Dat hij in het heimelijk opgenomen gesprek met een toyboy nogal laatdunkend over de gemeenteraad deed, was natuurlijk de grootste zonde van de burgemeester. Het gaf de raad het excuus om Hoes de wacht aan te zeggen en de stok om hem te slaan.

Maar weet iemand nu waar deze Hoesgate eigenlijk over ging?

Daar gaat je reputatie

Bram_moszkowicz_autoZo hoog als hij steeg, zo diep is zijn val. Komende week dreigt voormalig advocaat Bram Moskowicz failliet te worden verklaard. Crimineel en ex-klant Donald G. komt de 35 mille terughalen die hij Moskowicz ooit leende. Dat de bekendste strafpleiter van Nederland nu door een crimineel wordt gevloerd, mag tekenend heten.

De Volkskrant schetste een treurig beeld van de ooit zelfbenoemde rasadvocaat die nu boven een sparerib-restaurant  woont en die – door een tonnenclaim van de Belastingdienst – rond moet komen van € 1.000,- leefgeld per maand. Moskowicz zit dan nog maar net boven het inkomensniveau van Wim Kieft die inmiddels de goten voorzichtig vaarwel heeft gezegd.

Unaniem en met loftrompetten werd Danielle Gatti recent ingehaald als nieuwe chef-dirigent van het Koninklijk Concertgebouworkest. Maar zijn 6e Mahler dezer dagen in het Concertgebouw kon rekenen op een fluitconcert van de critici. Het Parool was niet bepaald lovend, de Volkskrant was vernietigend: “stoelriemen vast, oordoppen in – Danielle Gatti is in het land.” Van dik hout sloopt men dirigenten.

Maar zelfs als president van de Verenigde Staten kun je niet rekenen op eeuwige roem. Het blad Science concludeerde dat de meesten na langere tijd volkomen zijn vergeten. Amerikanen kennen vooral de zeven laatste en de eerste vier presidenten. Uitzonderingen zijn Abraham Lincoln en John F. Kennedy. Maar die worden herinnerd omdat ze werden vermoord. Niet de leukste reden om voort te leven in de herinnering.

Holleeder kwam van rechts

Holleeder-scooter800Ik mag niet klagen over mijn neus. Die is best groot. Maar toch niet zo imposant als die van Willem Holleeder. Niet voor niets is zijn bijnaam De Neus. En die krijg je echt niet omdat je zo goed kunt ruiken.Bij ons in Zuid kijken we niet op van een BN’er meer of minder, maar Holleeder op zijn scooter is en blijft bijzonder. Vanmiddag troffen we elkaar. In de Cornelis Schuytstraat.

Nou ja, we troffen niet echt. Hij kwam van rechts en had voorrang, maar verwarde mij door te stoppen. Was het beleefdheid? Of moest hij iets van me? Het antwoord was simpel: de telefoon ging. En die heeft altijd voorrang.

Toen Holleeder net vrij was, was dat groot nieuws. Hij dook overal op, schreef columns voor Nieuwe Revu, en liet zich van harte fotograferen met en door iedereen en Twan Huys maakte de crimineel salonfähig in zijn College Tour. Maar de laatste tijd is het stil rond De Neus. Het nieuws is eraf.

Ik heb hem – incluis vanmiddag – volgens mij al vijf keer gezien. Maar dat geldt niet minder voor Ronald de Boer, Bridget Maasland, Kluun, A.F.Th., Chantal Janzen en natuurlijk Nicolette van Dam. Frank Rijkaard tref ik altijd bij Albert Heijn. En toen NAN nog resideerde in de Schuytstraat, kon je naast Cruyff salami bestellen. Zuid is het schoolplein van BN’ers.

Iedereen is hier welkom. In betere tijden parkeerde Bram Moskowicz hier graag dubbel. En voor Holleeder is het ook maar een klein stukje van zijn Kinkerbuurt naar Zuid waar ik hem vandaag zag, zo tussen het bankje van Endstra en de Joffers waar hij op de neus kreeg van sportschoolhouder Dick Vrij. Zo saai is Zuid dus niet. Maar je moet er een neus voor hebben.

Hemelvaart is een beetje niks

HemelvaartsdagHet is bijna twintig eeuwen her dat Jezus ten hemel voer nadat hij door de kinderen van God niet heel erg netjes was behandeld. De vader-zoon-relatie staat sindsdien op scherp, en vanuit de hemelen hebben we sinds die eerste Hemelvaartsdag nooit meer iets vernomen.

NRC Q noemde Hemelvaart ‘een beetje niks’. Elke feestdag of vrije periode in ons land heeft wel zijn eigen kenmerken en gedrag, maar bij Hemelvaart is het (nog) niks. Een slaperige dag, zonder braderie en hoempapa, voor de een het begin van een kwartet vrije dagen, voor de mokkende ander een dagje vrij en morgen weer buffelen.

Op zo’n niksdag is een rondje langs de mediavelden altijd een stil genot. Nog even over Kieft en coke, over de kuit van Raffie, de verontwaardiging van Estelle, de adonis van Fleur Agema, de te vroeg dood verklaarde Henny Huisman, en de weer herrezen Waylon. Noem dat alles bijeen maar een beetje niks.

Een beetje niks is het in de Amsterdamse politiek. Daar wil maar geen witte rook uit de Stoperaschoorsteen komen voor een nieuw college. Dit gehannes lijkt inmiddels ook al twintig eeuwen te duren en kent vooralsnog slechts verliezers. En slechts zij die in een vlaag van verstandsverbijstering dachten dat VVD en SP best samen kunnen regeren, lijken nu gelijk te krijgen.

D66-hoofdman Jan Paternotte heeft nog enkele dagen om een coalitie in elkaar te draaien. Daarna wacht hem de ontzegging van de formatiebevoegdheid en sterft de landslide van D66 in Amsterdam in alles behalve schoonheid. Het is dus een beetje niks dag, maar voor sommigen is het nu alles of niks.

Doggystyle en artiesteningang

doggystyleTaal leeft. We spreken en schrijven heel anders dan honderd jaar her. Er ontstaan steeds nieuwe woorden. Die landen in de Van Dale. Deze week werden er weer pareltjes toegevoegd. Zoals bitchfight, doggystyle (of doggy style) en greppeldel.

Een greppeldel is een verachtelijk vrouwspersoon die het in elke drooggevallen greppel met iedereen voorradig wel wil doen. Van del naar hoer is een kleine stap en in die categorie is nu de aandachtshoer en mediahoer toegevoegd, troetelnamen die de Heleen van Royens en Yolante Cabau van Kassieren van deze wereld regelmatig krijgen toegevoegd.

Het woord artiesteningang heeft ook een nieuwe entree gemaakt in de Van Dale en is ook een nieuwe naam voor een oude entree: het woord artiesteningang is sinds een paar jaar het eufemisme voor de aarsopening. Daar kun je theater bij maken, maar het is het niet.

Plofkop is ook een mooie. Ik moest gelijk denken aan een knipseltje over Herb Lotman, één van de drie drijvende krachten achter het succes van McDonalds’s. Als er nu iemand een plofkop had… Het kan ook geen toeval zijn dat deze uitvinder van de techniek van massaproductie van ingevroren hamburgers overleed aan hartfalen. Waarschijnlijk iets te verknocht aan de producten van de eigen zaak.

Wereldwijd leggen medewerkers van allerlei fastfoodketens vandaag het werk neer. Het is geen eerbetoon aan Lotman, maar een protest tegen de hongerlonen die worden betaald. In Nederland helaas nog geen stakingsgolf. Iets met ‘lastige organisatiegraad’ en zo.

Maar minder fastfood eten helpt het ketenpersoneel natuurlijk niet. Wat een paradox. Net zoals de economische krimp nu die wordt veroorzaakt door te weinig aardgasgebruik. Van verstandig, gezond en zuinig gaan we dus naar de kloten. Iemand daar een woord voor?

Van God los

jesusiswatchingyouErik van Muiswinkel speelde zo mooi God die de mensen kwam smeken of hij ook nog mee mocht doen: ‘Ik heb het wel allemaal bedacht, weet je.‘ Maar God is dood. En inmiddels niet alleen uit Jorwerd maar uit heel oneindig laagland verdwenen. Toch?

Er keken eerder deze week 3,2 miljoen mensen naar The Passion, met Shrek van Gelder als Pontius Pilatus. Gooi het lijdensverhaal in een modern BN’er-jasje, en je hebt een hit in handen. Of gooi er meer Bach tegenaan, kaartjes voor de Mattheus zijn niet aan te slepen. En dan komt de Volkskrant gisteren doodleuk met de special Hoe God blijft (in tijden van krimp).

Ik schrok me dood. Als je sommige politici moet geloven, dan is Nederland moslimland. Nou, niet dus. We hebben hier – 375 jaar na de Spanjaarden – nog 4.044.000 rooms-katholieken, bijna 2,5 maal zoveel als de protestanten tellen. Hoezo God dood? Hoezo ontkerkt? Het mag allemaal wel minder zijn dan een halve eeuw her, maar we zijn – op papier, in ieder geval – nog steeds een godvrezend volkje achter de duinen.

Waar Kerst een mooie mix werd van licht en de geboorte van Jezus, is Pasen een pracht Gesamtkunstwerk van dood, opstanding, lente, eieren, hazen en meubelboulevards. Van God los, dus. Of zoals Joe Jackson ooit zong: ‘I can sell you anything.’ Waarvan akte.

En Jezus? Die moet toch wel geschrokken zijn van de vijandige houding van zijn mensen. Dat het Christendom later toch zo’n succes zou worden, zal hem toch hebben verbaasd. Misschien hebben ze het daar in de hoge vandaag wel over. Of vieren ze daar geen Pasen?

Politieke overgang

PolitiekongeschiktVolgens adviesraden van de gemeente Amsterdam is er in de stad geen sprake van tweedeling en dus zouden politici het daar ook niet over moeten hebben. Het benoemen van het niet-bestaande, zou het niet-bestaande realiteit kunnen maken. Zoiets. Misschien is de sociaaleconomische tweedeling er niet, die tussen man en vrouw tiert welig, zeker in de politiek.

Lijsttrekkersdebat in Amsterdam. Geen vrouw in zicht. Pauw en Witteman vliegen de landelijke kopstukken in voor een gemeenteraadsdebat: alleen maar alpha-aapjes. Terwijl het toch veel leuker en nuttiger is om Marianne Thieme te zien en te horen over de bio-industrie dan Emiel Roemer over het over-de-grens-tanken in zijn Brabants grensgebied.

Met alle emancipatiegolven zijn de plafonds van beton en glas nog niet geslecht. In de politiek zijn vrouwen lijstvulling of excuus-Truus, de SGP vindt de vrouwsoort ‘politiek ongeschikt.’ Tijd voor een machtsgreep, dus. Vrouwen moeten alleen nog maar op vrouwen stemmen. En de revolutie in eigen partijen preken. Wachten op mannen schiet niet op. Die kiezen altijd zichzelf.

Pijnlijk was ook een andere Pauw en Witteman deze week. Allemaal mannen van zekere of zeker hoge leeftijd (sorry Pieter Hilhorst, je blonk uit in jongheid) mochten daar lekker gaan gniffelen over het betoog van Ingeborg Beugel over vrouwen in de overgang. Youp van ’t Hek, gevraagd omdat hij 60 werd, had niets te melden en gniffelde laatdunkend wat met Bennie Jolink die vroeger Normaal was. Die twee uit de Muppet Show ogen een stuk vitaler.

Youp redt zich er vandaag in NRC met zijn column wel weer uit. Hij weet dat zijn lezersschare precies vindt wat hij vindt, het zogenaamd dwarse maar oh zo burgerlijke afzeiken zonder doel of substantie. Hij zou zo de politiek in kunnen. Jammer dat hij geen vrouw is. Dan zou er misschien ook nog om hem te lachen zijn.

Zangzaad

nickensimonBinnenkort is in de RAI de Negenmaandenbeurs 2014. Dat klinkt niet bijster spectaculair. Dus wat doe je dan als organisatie? Je gooit er een onderzoekje tegenaan. Aan ruim 700 jonge en aanstaande mama’s werd gevraagd welke BN’er zij als zaaddonor zouden kiezen. Zo wordt niet bijster spectaculair heel bijzonder en spannend. Want wie kozen zij?

Het grappige is: ze konden niet kiezen. Maar liefst 79% van de dames zou namelijk het zangzaad van de Volendamse nachtegalen Nick en Simon willen hebben. Dat komt mij toch wat hebberig over, zaad van twee. En hoe moet dat dan? Naar rato mixen? Of iets meer zaad van Nick, of toch liever een extra kwakje Simon? Van rare zinloze onderzoeken kom je toch op gekke vragen.

Als Badr Hari na maandag nog vrije man is, hoeft hij zich niet te haasten naar de zaadbank. Slechts 4% van de vrouwen zit op zijn zaad te wachten. Hij bungelt in de onderste regionen, zoals de onderzoekers fijntjes rapporteren. Maar neem Gordon. Die blijkt met 8% twee keer zo populair te zijn als Badr. Of is hier de stille hoop dat Geer er dan gratis een kwakje bijlegt? Geer en Goor. Wat u zegt.

Treurig. Maar de Negenmaandenbeurs heeft aandacht en de kop Nick en Simon meest populair als zaaddonor maakte ook mij nieuwsgierig. Onzin werkt dus. Gelul kun je verkopen. De media hebben voortdurend honger naar content. En ik ben geen haar beter. Ik wil het allemaal weten. Ook mijn nieuwsgierigheid moet voortdurend worden bevredigd. Door Nick en Simon, desnoods door Gordon, maar dan eis ik Goor of een Chinees erbij. Nummer 39 schijnt lekker te zijn.

Komkommertijd

hak2

ZZP’end tot ver buiten de eigen postcode kom ik enkele malen weeks langs de Kuip, het bolwerk van de mannen van hand in hand, het ooit zo roemrijke Feyenoord. Ik ben er niet vaak geweest – de laatste keer was – veelzeggend – Bruce Springsteen uit – maar ik bezie de oude Kuip met gepast respect.

Het is al heel lang komkommertijd bij Feyenoord. God of Jorien van de Herik mag weten hoe de trots van Rotterdam-Zuid zo lang zo diep in de schulden is komen te duikelen dat er al jaren niet of nauwelijks fatsoenlijke voetballers kunnen worden gekocht. Er was vast veel vreemd vlees in de Kuip, rare sjacherinvesteerders met boeiende constructies.

En dan was er nog het plan (of is het er nu nog steeds?) voor een nieuwe Kuip. Voor de supporters hoeft dat niet. Hoe hoog of hoe laag de Koemanbrigade ook staat, de Kuip is altijd vol, bloedfanatiek, en met recht een twaalfde man.

En ja, de start van het nieuwe seizoen was rampzalig. En net op dat moment komt HAK met commercials met trainer Ronald Koeman. Dan is Leiden, maar zeker Rotterdam, in last. Koeman zou zich beter met zijn wankele selectie bezig kunnen houden dan met het hooghouden van doperwtjes en met zijn eigen vast al riant gevulde bankrekening.

Ach ja, kinnesinne. Je zal na al die jaren Martine Bijl maar mogen opvolgen bij HAK. En Feyenoord, ach ja, het is natuurlijk geen topteam, maar top is zeker de bij AZ volledig geflopte Graziano Pellè, de trefzekere en best gekapte spits uit San Cesario di Lecce die ook in strak Milanees maatpak overal en altijd zou scoren.

Die Pellè zie ik wel in een spotje voor Bertolli. Die olie is in ieder geval heerlijk in zijn haar. En naast de 8 ton jaars van Feyenoord kan ook hij best nog wel een leuk zakcentje gebruiken.