Stoner staat op uit de dood

stonerWie verzint er zelf nog eens wat? Ik was bij een oud dood paard dat War Horse heet. In het najaar krijgt Nederland ‘eindelijk’ Billy Elliott, al een eeuw geleden verfilmd en al een eeuw op de Londense musicalplanken. Maar nu zag ik vanaf mijn fiets plots affiches voor Stoner, de vertoneling van het prachboek van John Williams.

Ik verbied niks – hoe zou ik kunnen – maar niet alles moet wat kan. Wat heeft regisseur Ursul de Geer (bekend van De Aanslag) nu toe te voegen aan een boek dat ‘diepe sporen in de ziel slaat’, waar geen woord te weinig of teveel in slaat en waar in 300 prachtpagina’s het weinig opzienbarende leven van een weinig opzienbarende man’ door je hersenkrochten trekt.

Maar ja, het boek was populair, dus de hoop op een lekkere theaterhit. In de marketing is het ook niet te moeilijk. Je hoeft weinig uit te leggen. Iedereen kent Stoner. Maar wie wil dat nu nog zien als je het boek al hebt gelezen?

Een paar Nederlandse acteurs – green grote cast nodig, niet te duur, reist ook makkelijk – die het leven van Willy Stoner naspelen met in de pauze kopje koffie, koekje erbij, en een veel te zoete witte wijn, het lijkt me ongezien een minder en misplaatst aftreksel van een boek dat niet alleen top maar ook helemaal af was en waar ik lekker af zou blijven, behalve om het te herlezen.

Mannen met lijstjes

Hi-Fi1Zelfs met verlenging en penalty’s tussen Duitsland en Argentinië kun je vanavond nog op tijd zijn voor de film High Fidelity, om 23.55 uur op SBS6. Niet dat de film zo bijzonder is. Wel bijzonder is dat de film gebaseerd is op het bijzonder succesvolle – en hilarische – boek High Fidelity van Nick Hornby.

High Fidelity laat zien hoe raar de filmwereld is. Het boek van Hornby is zo Brits als Brits maar kan zijn, maar de filmproducenten besloten het verhaal te verplaatsen van Londen naar Chicago en toen was er dus weinig Brits meer aan de film, behalve – dat dan weer wel – de Britse regisseur Stephen Frears.

High Fidelity is het verhaal van hoofdrolspeler Rob Fleming – in de film heet hij Rob Gordon, John Cusack (foto) speelt hem – een middertiger die maar niet volwassen wordt en die met twee andere lotgenoten een obscuur platenzaakje runt waar alleen echte liefhebbers en die hards welkom zijn.

Hun leven bestaat uit muziek en uit lijstjes met muziek: de vijf beste intro’s, de albums die je mee zou nemen naar een onbewoond eiland. Mannen met lijstjes. En de existentiële vraag: kun je wel een relatie hebben als je vriendin niet dezelfde muzieksmaak heeft?

In het boek is al het getob en gefreak hilarisch – Kraftwerk Unplugged, hoe verzin je het.. -, in de film is het lauw of op zijn best handwarm te harden. Maar misschien als je de film aardig vindt is het de perfecte opstap naar het boek van Hornby. Al ruim 20 jaar oud, maar heerlijk tijdloos. De echte aanrader.

Het oproer kraait

samsom2Deze week overleed Harry Verheij, verzetsman, februaristaker en vele jaren voor de CPN wethouder in Amsterdam. Een groot man uit andere tijden. Nog verder terug in de tijd was het in de hoofdstad de tijd van onderkoning Floor Wibaut. Gisteren kreeg ik van vrienden zijn biografie Wibaut de Machtige, met de M van machtige in kapitaal, en dat zegt alles.

Verheij, Wibaut (foto), het waren mannen van graniet, mannen die de wereld beter wilden maken dan hij toen zeker nog niet was. Nu klagen we vaak over gebrek aan grote mannen (laat staan vrouwen), en dat klagen is vooral sociaaldemocratisch van klankkleur.

Twee dramatische verkiezingen, desastreuze peilingen en het oproer kraait weer alom. Ik las dat het zelfs Code Rood is. Leuk gevonden. Veel van dat oproer is gericht op Diederik Samsom die feitelijk partijverraad voor de voeten wordt geworpen. Zo gaan we met elkaar om.

Wouter Bos liet deze week ook even zien hoe het moet. Ella Vogelaar – ze is al gevloerd – kreeg van Bos nog wat trappen na, goed voor diep rood. Des te gênanter als je ziet hoeveel sociaaldemocratische vrienden op die posities zaten (en zitten) bij corporaties waar miljarden is verpokerd. Maar daar hoorde je Bos niet over.

Het oproer kraait. Het electoraat haakt massaal af bij een partij die het een roept en het ander doet. Een partij die losgezongen is van eigen tradities en waarden. Was het maar waar dat de Brutus-aanslag-in-voorbereiding op Diederik Samsom het probleem dat PvdA heet zou oplossen. Dan zou ik direct van de partij zijn.

Oorlog en vrede

passchendaele2De zon straalt op de dappere driekleur. Nederland is vrij. De doden zijn herdacht, de levenden leven verder. Geen Damschreeuwer, geen valse trompetnoot in The Last Post, Nederland stond twee minuten stil bij hun geliefden en naasten en de verschrikkingen van oorlog.

Voor ons is de Tweede Wereldoorlog dé oorlog, ook omdat die Groote Oorlog aan ons voorbij trok. Een eeuw geleden inmiddels bulderden de kanonnen aan onze grenzen en begon wat een vreselijke loopgravenoorlog werd met saaie stroompjes als de IJzer en de Somme die nu in ieders geheugen staan gegrift.

Voor ons is die Groote Oorlog bijna een voetnoot, het verhaal van Sarajevo en die Duitse keizer die in Doorn onderdak vond. Voor de Belgen is de Groote Oorlog echt groot en het brengt ook grote literatuur. Leest bijvoorbeeld Oorlog en terpentijn van Stefan Hartmans over zijn grootvader, zijn arme jeugd in het Gent van rond 1900, zijn gruwelijke oorlogservaringen en zijn grote liefde die veel te vroeg stierf.

Oorlog en terpentijn is echt zo’n boek dat niet moet ophouden, maar het sleurt je mee naar de laatste pagina, wat een chroniqueur is Hartmans, met dank aan zijn opa die hem enkele volgeschreven cahiers naliet met de notities van zijn leven. Stefan Hartmans vult de lacunes is, speurt en spoort, en schrijft een ontroerend maar nooit vals sentimenteel portret van zijn opa de soldaat en de schilder, een pracht boek van oorlog en vrede.

Early Morning April 4

King.car.3Vandaag 46 jaar geleden werd Dr. Martin Luther King doodgeschoten op de gaanderij van The Lorraine Motel in Memphis, Tennessee. U2 maakte van the hit in 1968 in 1984 een hit met Pride (In the Name of Love) met de klassieke regels Early Morning April 4, Shot Rings out in the Memphis Sky.

Martin Luther (Maarten Luther) King was voorganger en boegbeeld van de zwarte beweging voor gelijke rechten in het in de jaren ’60 grotendeels nog tot op het bot verdeelde en openlijk racistische VS. Wereldberoemd werd hij door zijn prachtige ‘I have a Dream’-toespraak in Washington.

De moord op King is – net als de moord op JFK in 1963 en die op RFK vlak na King – altijd omgeven geweest door speculatie over complotten en meerdere schutters. Gerald Posner schreef er het prachtige boek Killing the Dream. James Earl Ray and the Assassination of Martin Luther King, Jr. over.

Memphis, moord en muziek, het Ierse U2 maakt de fraaie klank, klik en link op het nog steeds zo fraaie ‘Amerikaanse’ album The Unforgettable Fire, waarop ook nog een andere link met Memphis (Elvis Presley and America).

Want Memphis mag dan de plaats zijn waar King werd vermoord, maar in Memphis ligt toch vooral – op zijn landgoed Graceland – die andere King begraven: Elvis. En daar heeft Paul Simon nog een mooi liedje over.

De wereld van gisteren

grand-hotel-budapest-aDe Eerste Wereldoorlog moest wel leiden tot de Tweede. Het Interbellum, de periode tussen die grote oorlogen, lijkt zo wel een groot wachten op de grote klap die komen zou. Het is een wereld van gisteren, de wereld van schrijver Stefan Zweig, de grote inspirator voor regisseur Wes Anderson voor zijn nieuwe film The Grand Budapest Hotel.

Anderson neemt ons in zijn prachtig vormgegeven film terug naar die wereld van gisteren, de wereld van de grote hotels, de rijke families, de mooie tradities, en jaarlijks wederkerende gasten. De conciërge Gustave (een prachtrol van Ralph Fiennes) is de figuurlijke sleutel tot een tijd die er eigenlijk al niet meer was toen hij leefde, zoals zijn steun- en toeverlaat Zero het prachtig omschrijft.

Twee jaar geleden zag ik Moonrise Kingdom, een heel volwassen film over kinderen die hun eigen wereld maken, weg van bedilzuchtige en gemene volwassenen. In The Grand Budapest Hotel is het geweld niet weg te houden. Het is het geweld van hebzucht en van een nieuwe macht die aan de deur klopt, al geeft de film als jaartal ergens ‘pas’ 1932 aan.

De wereld van gisteren was vast geen ideale, behalve voor Wes Anderson die er zich met een fantastische (sterren)cast en met een prachtig palet in onder dompelde. Het vuur en de spelvreugde spatten van het scherm. En er mag gelachen worden.

Gilnicht

Gijphomo

René van der Gijp kreeg heel politiek correct Nederland over zich heen – hij zal dit zinnetje waarderen – omdat hij wat domme dingen zei over voetballende homo’s. Tsja. Ik begreep alle opwinding niet zo. Een voetballer die domme dingen zegt. Daar zijn er nogal wat van. Maar waar staat dat we dat serieus moeten nemen?

René van der Gijp is nog nooit serieus genomen – hij zal dit zinnetje waarderen – want al als voetballer gooide hij zijn niet misse talenten te grabbel en haalde hij nooit de echte top die toch zo dichtbij leek.

Meer succes boekt Gijp als boek en als lolbroek. Hij mag met nog wat minderbedeelden regelmatig op tv gierend van de lach om zijn eigen opmerkingen de nog minder bedeelde kijkers de idee geven dat hij leuk is om naar te kijken, deze Pietje Bell van de commerciële voetbalomroep.

Maar René van der Gijp is natuurlijk geen Poetin. Wat een onzin ook binnenkort een programma in EYE naar deze te vroeg uitgebluste en te vroeg gekaalde rechterspits te vernoemen. Nog meer aandacht, nog meer gegier. Negeren lijkt me wijzer. Want het begrip voor homo’s in de voetballerij zal niet toenemen als Van der Gijp wat meer op zijn woorden let.

Het kan hard gaan. Eerst word je geroemd om je prachtige Gijpboek, en nu ben je een vieze voetbalhomofoob. Iets zegt me dat het Van der Gijp aan z’n reet zal roesten, hij zal dit zinnetje waarderen. En ach, wie weet, is onze lachebek gewoon zelf een closetcase, een grote gijpende gilnicht, een kapper in het diepst van zijn gedachten.

Het zijn toch ook altijd de ergst prekende TV-dominees die de tien geboden schenden waar u bij staat. En zeg nu eerlijk: is Gijp op deze foto niet net twee druppels Gordon? Nou dan. RTL7. Meer voor mannen. Ik had het kunnen weten…

Smurphy’s Law

obesitas.vs

Obesitas is een groot probleem en het wordt alleen maar groter, letterlijk en figuurlijk. Drie weken Florida – incluis de nodige pretparken – hebben mij de ogen doen rollen en uitkijken. Steekproefsgewijs turfde ik rijtjes van tien wachtenden op te dikke mensen: 7, 4, 6, 5, 7…etc.

Ongezond, en niet om aan te zien. Van schrik krijg je zelf trouwens minder trek, en dat is dan wel weer handig. Het was ook onthutsend te zien hoeveel deze ellende de Verenigde Staten kost, en hoe de projecties voor de komende jaren er uit zien.

Lionel Shriver schreef het boek Big Brother over haar haar broer Greg die in 2009 stierf aan een hartaanval, gerelateerd aan morbide obesitas. Het klinkt nog een beetje leuk als in het begin van het boek zus broer na vier jaar no see van het vliegveld haalt maar hem eerst niet herkent. Is die vetklomp die door grondstewardessen wordt voortgestuwd mijn broer? Smerig en tragisch wordt het later als de overdadige ontlasting van Greg de riolering op hol jaagt. Ik heb het boek direct besteld. Smullen.

De andere kant van vies en vet en overvloedig zat als geestig bedoeld in de film Smurfs 2, waar een verjaarstaart van de kleine jongen helemaal ondersteboven is gecheckt op slecht voedsel, foute ingrediënten en zelfs de bordjes zijn pvc-vrij. Als de ‘foute’ stiefvader dan kipcorns met pinda’s uitdeelt, is het wachten tot de het ene ouderstel het andere gaat suen. Hoe je het ook probeert, alles lijkt goed te gaan, en dan gaat het toch mis. Smurphy’s Law. Als parabel bijna over de V.S.

Obesitas is een groot probleem in de V.S. Net als het gevangenissysteem. CNN berichtte vanochtend dat er weliswaar een geringe daling is in het aantal inmates in de V.S., maar dat het nog altijd gaat om een mensonterend aantal van bijna 1,6 miljoen mensen, veelal gerelateerd aan de grote war on drugs die helaas niet werkt.

Hervorming van deze ellende is echter net zo moeilijk als het te lijf gaan van obesitas. Veel gevangenissen worden gerund door bedrijven die jagen op winst en dus op meer gevangenen. Het klinkt sick, maar het is de harde realiteit. En hervormingen worden tegengewerkt door politici die weer het nodige lobbygeld van de gevangenisbedrijven in de zak mogen steken. Het is een miljardenindustrie.

Wad een lul

wolkers op plaat 001

Je gelooft vaak je ogen en oren niet. Zeker niet als het gaat om bureaucratische rimram en idiotie. Zoals de Haagse straatveger Harry die door de gemeente werd ontslagen maar nu moet gaan straatvegen om zijn uitkering te behouden en werkervaring op te doen. Zo. Kom daar maar eens overheen, denk je dan. Nou, dat is voor de gemeente Eemsmond een makkie. Let op.

De Waddeneilandvlekken Rottumeroog en Rottumerplaat – slechts bewoond door vogel en zeehond – moeten straatnaamborden en huisnummers krijgen, zo vindt een overijverige pennenlikker van de gemeente Eemsmond waar beide zandvlaktes onder vallen. Welkom in Kafkaland.

Er woont niemand op de eiland, behalve een seizoenarbeidende vogelwachter. De eilanden zijn beschermd natuurgebied, maar Eemsmond heeft de wet en het gelijk aan haar zijde, zo stelt de gemeente. Want er is de wet BAG, Basisadministraties Adressen en Gebouwen. Dus er moet een straatnaambordje komen. Staatsbosbeheer verbijsterd. Het ministerie begrijpt het niet. Dus wordt het tijd voor Kamervragen.

Die Kamervragen werden in 1971 misschien ook wel gesteld over Jan Wolkers die zijn schrijfverblijf op Rottumerplaat in boek en op foto met zonovergoten lid etaleerde. Dat was schokkend voor braaf Nederland. Maar nu niets meer vergeleken met het BAGgermannetje van Eemsmond. Wad een lul. Buitencategorie. Langzaam afzinken in een slufter. Samen met de behandelend ambtenaar van Haagse Harry.

A Million Miles Away

Hillary+Clinton+Arrives+Kabul+Karzai+Inauguration+KbTeLurLe0Fl

A Million Miles Away. Het is een prachtige metafoor voor de afstand die je ervaart als je geliefde weg is. of de enorme afstand die nooit te overbruggen valt. Niet voor niets namen namen als Rihanna, Rory Gallagher, Toto en Offspring nummers op met die titel.

Maar A Million Miles Away is niet alleen een song, het is ook de afstand die Hillary Clinton in haar vier jaar als secretary of state vloog, pendelend naar en van 112 landen, zoals op de foto net geland in Kabul. Veertig keer de wereld rond. Gezond kan het niet zijn. Maar wie ver reist, kan wel veel verhalen.

Maar niet Clinton doet dat, maar de in Libanon geboren BBC-journaliste Kim Ghattes. Zij reisde met Hillary Clinton mee in een Boeing met achterstallig onderhoud – het lijkt een metafoor voor de V.S. – en schreef er het boek The Secretary over, nu vertaald als Op reis met Hillary Clinton.

Dinsdag is Ghattes in Amsterdam en geeft voor het John Adams Institute een lezing in de Aula van de UVA. Daar ga ik heen. Benieuwd naar het verhaal van en achter die enorme wereldreis. Naar het verhaal over mevrouw de minister. En naar wat haar volgende verhaal wordt. Dat is nu nog A Million Miles Away, maar zolang ze geen ‘nee’ zegt, kan Hillary Clinton de volgende president van de V.S. worden.