Pandamonium

panda

Het heeft 16 jaar en heel veel geld gekost, maar Ouwehands Dierenpark heeft eindelijk twee panda’s on lease. Wu Wen en Xing Ya zijn door China voor 15 jaar aan Rhenen uitgeleend voor € 1 miljoen per jaar. Wat een feest.

De ontvangst op Schiphol gisteren deed vermoeden dat het Nederlands Elftal zich toch nog had weten te plaatsen voor het WK 2018. Maar het waren ‘slechts’ twee luie, vreetzieke beren die op afstand de asielprocedure hadden doorlopen en nu dus 15 jaar mogen genieten van de Hollandse gastvrijheid.

Wel raar toch, die gastvrijheid voor twee beren. Wat zien we in die beesten? Het zijn beren, you know, geen knuffelbeesten, ofschoon ik af en toe denk dat het allemaal fake is en dat er acteurs in die berenpakken zitten. Kijk maar eens goed naar de foto. Scary, no?

Maar goed, Nederland is blij en verenigd in berenvreugde. De massahysterie leidt lekker af van de files, de problemen in de zorg, en het dreigende wapengekletter. Ons hart opent voor panda’s en recent ook al voor hongerende Afrikanen waar ook zo’n soort mediapsychose nodig was om snel € 33 miljoen op tafel te toveren. Wij deugen best. Dat u dat weet.

En ach, waren we maar wat vaker enthousiast als het gaat om het naar Nederland laten komen van mensen uit den vreemde. Het contrast tussen de heldenontvangst van twee leasepanda’s en de steeds luider en opener geuite afkeer van alles wat anders is dan ons saaie zelf, begint verontrustende vormen aan te nemen.

Binnenkort gaan er 10.000 mensen per dag in Pandasia (die had ik wel willen verzinnen…) naar twee bamboe kauwende beren kijken en een selfie maken. Als iemand dat een tijdje geleden als plan aan me had voorgelegd, dan had ik het met een sierlijke boog in de prullenmand gegooid. Tsja. Ik begrijp kennelijk niet meer wat het volk wil. En daar sta je dan, als PvdA’er. 

De 90-jarige dokter die op zijn post blijft

hasseltWat is het toch heerlijk dat Het Parool je bijpraat over je eigen stad. Over Sea Palace, bijvoorbeeld, het drijvende Chinese driedeksrestaurant . Hoe vaak was ik er al niet voorbij gefietst, of zag ik het uit de verte liggen. Ik was er nog niet. Maar de rapportage in de PS van zaterdag over het familiebedrijf vermeerdert de trek nog meer. Lekker dim sum, oesters, pekingeend.

De praktijk van huisarts Nico van Hasselt is eigenlijk ook een familiebedrijf. Maar wat deze Buitenveldertse huisarts zo bijzonder maakt is zijn bijzonder hoge leeftijd: 90, Maar 24/7 actief en betrokken. En zijn cliënt-patiënten lopen met hem weg. Van Hasselt mag nog tot 2016, maar ik vermoed dat hij het liefst in het doktersharnas zou sterven.

Louis van Gaal is ook 24/7 actief en betrokken en heeft alle winden mee. Zijn team – onze jongens – is ongeslagen en zonder puntverlies een bijzondere vriendenploeg en de bondscoach kan er – tegen zijn slechte gewoonte in – heel blij en relaxed om doen. En het zit ook niet tegen. De hopeloos falende Wesley Sneijder schiet de 1-1 er in, en bankzitter Klaas-Jan Huntelaar haalt niet zijn gram door de penalty de tribunes in te schieten, maar scoort haarfijn.

Vandaag was het dus vooral dat zweet van die trits bloed-zweet-en-tranen, maar het leven lacht Oranje toe. En de status van Van Gaal is in twee weken tijd van norse eikel opgekrikt naar groot leider, ziener en duider van het al. En dan mag hij straks ook nog naar Manchester United. Mijn vriend wordt het niet, maar hij levert hier toch wel het visitekaartje der visitekaartjes af.

Vijftig tinten grijs

wimkok1Terwijl de Chinese restaurants in Nederland door nieuwe wetgeving honderden koks tekort dreigen te komen, blijkt een Nederlandse kok juist de omgekeerde weg te gaan: Wim Kok is sinds enkele maanden niet besturend-commissaris bij de Chinese Construction Bank. En daar maak ik geen flauwe grappen over.

Slecht betaald is het niet die negen retourtjes China die Kok jaarlijks maakt. De Telegraaf rekende al met graagte uit dat het oude rode boegbeeld Kok € 4.700 per vergadering krijgt, en dat is toch behoorlijk ruim boven modaal.

Wim Kok – twee kabinetten lang voorzitter van Nederland – is de verpersoonlijking van het brave, grijze Nederland van een broodje ham en een broodje kaas, het doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, het was de timmermanszoon uit Bergambacht met paplepels tegelijk ingegoten.

Onder Kok verloor der PvdA wat er nog aan socialistische veren zat vastgeplakt. In het Paarse tijdperk werd de PvdA Kok en Kok de PvdA: het grijze midden, veilig koersen, niet te breed, niet te ver, dan kom je het verst. Onder Kok leek Nederland wel ‘af’, een sociaalliberale heilstaat het hoogst haalbare.

Na de politiek kwam het bedrijfsleven, en commissaris Kok gleed daar op glad ijs en kukelde in wakken. Hij praatte recht wat vroeger nog keurig krom was, en wat hij ooit mooi omschreef als ‘exorbitante zelfverrijking’ mocht nu rekenen op zijn fiat. Wiens woord men eet, wiens bonus men geeft.

Nederland onder Kok heette Paars maar was vijftig tinten grijs. Gelukkig bleek Nederland niet ‘af’. Langzaam poogt de PvdA wat veren terug te vinden. Het gaat van ‘au’. Benieuwd hoe het ‘onze Wim’ vergaat aan de Chinese vergadertafels. Of zijn stevig postuur, zijn opvallende, en zijn wat norse voorkomen indruk maken. Een broodje kaas en een broodje ham zitten er niet in. Als hij maar niet die grap van Gordon over nummer 39 met rijst maakt.

Long Lang

lang-lang-2-1361966482-view-0‘Hoe Lang is een Chinees. En Lang Lang ook.‘ Onze jongste dochter Hedda werd gek van het woordspelletje dat ze maar niet begreep. Het was geïnspireerd door de CD Dragon Songs van Lang Lang die op de Siciliaanse vlaktes voortdurend door de huurauto schalde.

Het was mijn eerste kennismaking met Chinese muziek, met een heus Chinees pianoconcert, De Gele Rivier, de Chinese pedant van de Russische Wolgaslepers. Die Lang Lang wilde ik wel eens in het echt zien en horen. Dus enkele jaren terug vol zin richting Concertgebouw. Dat was die avond echter potdicht en pikkedonker. Ik had me een dag vergist. Lang Lang was allang weer elders pianeren. Ik moet bij thuiskomst heel sip hebben gekeken. Mijn kinderen hebben het er nog over.

Gisteravond had ik mijn revanche. Goed op de datum gelet. Eén van de laatste stoelen veroverd. Bij het Concertgebouworkest speelde Lang Lang alle sterren en spotjes van de hemel in het Pianoconcert van Maurice Ravel. Ik vind het geen boeiend concertwerk, maar het is een prachtige showcase voor Lang Lang die volgens mij bij mime of ritmische gymnastiek ook zo mee zou kunnen.

Ravel had in 1932 een auto-ongeluk. Dat maakte het componeerproces moeizaam, zo las ik in het programmaboek. Wel gek dat het Pianoconcert in G volgens dat boek in 1931 in première zou zijn gegaan. Hoe dan ook: Ravel droeg het werk op aan de pianiste Marguerite Long, en Long is weer Lang in het Engels, al was de pianiste Frans. En zo waren alle cirkels toch weer een beetje rond.

Toch gek dat ik van de alleen in China al 1,3 miljard Chinezen er maar eentje ken: Lang Lang. Ik ben van het Westen, en niet van het Oosten. Lang Lang is van het Oosten en het Westen. Hij brengt het Westen naar China en het Oosten naar het Westen. Hij is veel meer een wereldburger dan ik. En ook een betere pianist.

Zangzaad

nickensimonBinnenkort is in de RAI de Negenmaandenbeurs 2014. Dat klinkt niet bijster spectaculair. Dus wat doe je dan als organisatie? Je gooit er een onderzoekje tegenaan. Aan ruim 700 jonge en aanstaande mama’s werd gevraagd welke BN’er zij als zaaddonor zouden kiezen. Zo wordt niet bijster spectaculair heel bijzonder en spannend. Want wie kozen zij?

Het grappige is: ze konden niet kiezen. Maar liefst 79% van de dames zou namelijk het zangzaad van de Volendamse nachtegalen Nick en Simon willen hebben. Dat komt mij toch wat hebberig over, zaad van twee. En hoe moet dat dan? Naar rato mixen? Of iets meer zaad van Nick, of toch liever een extra kwakje Simon? Van rare zinloze onderzoeken kom je toch op gekke vragen.

Als Badr Hari na maandag nog vrije man is, hoeft hij zich niet te haasten naar de zaadbank. Slechts 4% van de vrouwen zit op zijn zaad te wachten. Hij bungelt in de onderste regionen, zoals de onderzoekers fijntjes rapporteren. Maar neem Gordon. Die blijkt met 8% twee keer zo populair te zijn als Badr. Of is hier de stille hoop dat Geer er dan gratis een kwakje bijlegt? Geer en Goor. Wat u zegt.

Treurig. Maar de Negenmaandenbeurs heeft aandacht en de kop Nick en Simon meest populair als zaaddonor maakte ook mij nieuwsgierig. Onzin werkt dus. Gelul kun je verkopen. De media hebben voortdurend honger naar content. En ik ben geen haar beter. Ik wil het allemaal weten. Ook mijn nieuwsgierigheid moet voortdurend worden bevredigd. Door Nick en Simon, desnoods door Gordon, maar dan eis ik Goor of een Chinees erbij. Nummer 39 schijnt lekker te zijn.

Beun de Haas

whois

Een Duitse toerist mag zich dinsdag voor de rechter verantwoorden voor het vernielen van een 17e eeuws rustbed in het Rijks. De jongeman had dat rusten te letterlijk genomen. Hij was er op gaan liggen voor een photoopp, maar dat trok de chaise longue niet. Het schijnt dat het rustbed het naar omstandighden redelijk maakt en volledig zal herstellen.

Dat volledige herstel zit er voor Barnett Newman´s ´Who´s Afraid of Red, Yellow and Blue III´ niet meer in. Na de aanslag met een stanleymes door Gerard Jan van Bladeren in 1986, gaf de Amerikaanse restauratuer Daniel Goldreyer het immense doek de genadeklap door het als een Beun de Haas te plakken, over te kalken en voor altijd onherstelbaar te vernielen.

Over de doden niets dan goeds, maar bij Goldreyer ligt dat toch lastig. Niet alleen was hij een slechte amateur, maar via duizelingwekkende lawsuits over reputatieschade poogde hij zijn geklungel ook nog in de onderste laden te houden. Dat lukte tot na zijn dood en tot vorige week toen de Raad van State besliste dat rapporten over de sloop door Goldreyer gepubliceerd moesten worden.

Het is maar raar verdeeld in de wereld. Het enorme portret van Mao blijft maar hangen op het Plein van de Hemelse Vrede (fijne naam, trouwens..). En dat terwijl de Grote Roerganger postuum de medaille verdient voor massaslachter van de 20e eeuw. Niemand die even bij Kalwei langs gaat en een stanleymes koopt.

Boeiend interview in de Volkskrant vandaag met Frank Dikòtter van de Universiteit van Hong Kong over Mao, geschiedenis, beeldvorming en dat het onder de grote leider nog veel erger was dan iedereen inmiddels wel kon weten. Toch wordt Dikòtter nog steeds bestookt door Maoïsten van Wenen tot Melbourne. Net als Goldreyer willen zij niet dat de waarheid op tafel komt. De reputatie van Mao in het Westen was deels gebaseerd op de blindheid van velen hier. Een soort relatie die Mulisch met Castro had. Wat je van ver haalt, moet wel lekker en goed zijn. Er zijn vele Beunen de Haas.

Chinees vlaggenschip

redflag

Zo, dat was wel even lekker, dik twee weken niet bloggen. Komkommertijd, zomerstop, radiostilte, gewoon even geen zin. Met als slap bijexcuus dat er in de zomer ook nooit iets gebeurt. Dus wat valt er dan te bloggen?

In de periferie is er toch veel moois. Mollema, bijvoorbeeld. Niet de naam voor een Tour-winnaar, maar na Zoetemelk kan natuurlijk alles. En nieuwe woorden leren, zoals homoboer en fraudemoeder. Het is niet groot en groots, maar zeg niet dat er niets gebeurt.

In China gebeurt veel. Heel veel. Te veel. Maar het moet nog veel beter. Dat is de inzet van president Xi Jingping. Hij wel met de ‘Chinese droom’ laten zien dat China prima produkten kan maken. En als vlaggenschip komt de Hongqi L7 (‘De Rode Vlag’) uit het museum. Deze Chinese tank op vier wielen was onder Mao de luxe automobiel voor de Chinese partijtop en hoge buitenlandse gasten.

Maar wat de Hongqi was, is nu vooral de Audi. Alle Chinese bobo’s laten zich vervoeren in topauto’s van Westerse makelij. En dat moest maar eens afgelopen zijn, vindt Jingping. En dat is big business voor China dat jaarlijks 16 miljard (!) uitgeeft aan een enorm wagenpark voor een enorm bureaucratisch leger aan partijkader.

Dat wordt dus eigen auto eerst in China. Want hoe kun je nu roepen dat Chinese spullen prima zijn als al je partijbonzen vrolijk in Duitse auto’s door het land tuffen? Ook een leuke puls voor de eigen industrie en de Chinese handelsbalans. Misschien ook een leuke tip voor ons kabinet? Want waren wij niet de Chinezen van het Westen? Nou dan.

De meeneem Chinees

meeneemchinees

Het was een beetje saai berichtje op de economiepagina: ‘Afvalreus AVR naar Chinezen.‘ Meneer Li Kashing, eigenaar van Cheung Kong, heeft het niet onaanzienlijke bedrag van € 944 miljoen over voor AVR, het vroegere gemeentelijke afvalverwerkingsbedrijf van Rotterdam, dat energie uit afval maakt.

Honderd geleden kwamen de eerste Chinezen in ons land, en zij werden toen als afval en ongedierte beschouwd. Het waren stokers en wasknechten op de internationale stoomvaart en werden als stakingsbrekers ingezet. Daardoor, en door hun lagere lonen werden zij gezien als werkverdringers en het ‘gele gevaar.’

In de jaren ’30 lachten we om de verarmde pinda-Chinezen die door de verkoop van teng-teng pindakoekjes probeerden te overleven in een vijandig klimaat en een Nederland in crisis. Inmiddels zijn we wel gewend aan Chinezen in Nederland – sambal bij, witte lijst, grote muul,de Chinees doet veel meer met vlees, je blijft lachen - maar de Chinese bevolking blijft toch in de periferie. Ze zijn toch anders, zeg maar.

In 1931 schreef minister van justitie Donner (de opa van Piet Hein Donner) of één van zijn ambtenaren in de marge van een notitie: ‘Als een volk zijn nationaliteitsgevoel verliest, dan worden zijn vrouwen misbruikt door Chinezen en ander Aziatisch ongedierte.‘ Daar hoefde geen sambal meer bij.

Maar des te pikanter is het dus dat die rare Chinezen inmiddels de halve wereld aan het opkopen zijn. Afrika is al bijna volledig Chinees bezit, de Amerikaanse staatsschuld wordt grotendeels afgedekt door bankiers in Sjanghai, en nu kopen ze dus ook nog even onze (eh, hun dus..) afvalreus AVR. De meeneem Chinees. Afval bij?

Een onzichtbare hand

Ik ben meer van Vermeer dan van Rembrandt. Meer van Delft dan van Leidsche Rijn. Mooi dat museumdirecteur Benno Tempel – wat een toepasselijke achternaam – Gezicht op Delft koos als meesterwerk om in Volkskrant Magazine tentoon te stellen.

Wat een pracht, macht en kracht, wat een details en wat een compositie, en hoe dieper je in het platte doek duikt, hoe meer Vermeers onzichtbare schilderhand op fotografie lijkt, en dat is knap want de fotografie werd pas een kleine twee eeuwen na zijn kijk en Gezicht op Delft uitgevonden. Grappig dat Tempel zegt dat je de werking van het schilderij nog het best ervaart door het op zijn kop te hangen.Spannend idee. Doen.

Van Delft 1660 naar het China van nu is een bijzondere tijdreis, zeker als je uitkomt bij het bijzondere werk van Liu Bolin, één van de bekendste Chines kunstenaars nu. Bolin maakt werken waarin hijzelf onderdeel van het werk wordt door er bijna in op te gaan, in te verdwijnen, zoals – afgebeeld – in de uitstalling van een Amerikaanse tijdschriftenwinkel.

Zo is Bolin de onzichtbare man en dat zien velen als artistiek verpakte kritiek op zijn China, waarin mensen zo maar kunnen verdwijnen, van het ene moment op het andere, weggenomen door een machtige onzichtbare hand, zoals ook de dissidente kunstenaar Ai Wei Wei overkwam. Bolin zegt niet bang te zijn, maar ook hij kan niet al te zeker zijn dat hem niets overkomt. Populariteit kan je beschermen, maar ook nekken. Chop chop.

Hiding in the City noemde Bolin zijn imposante reeks foto’s, en ook die titel heeft iets dubbels, het verstoppen in de grote stad, maar je er ook semi-veilig weten omdat je op kunt gaan in de massa, zoals Bolin letterlijk en met heel veel uithoudingsvermogen in het maakproces opgaat in zijn eigen kunstwerk. Dat ik-statement is natuurlijk heel bijzonder in het enorme China waar wij altijd belangrijker was dan jij en waar een onzichtbare hand je een rotklap geeft.