This Land Is Your Land

ThislandisyourlandDeze week overleed op 94-jarige leeftijd Pete Seeger. Zanger en song smith Seeger was het voorbeeld voor Bob Dylan. Hij was de stem van het niet-gehoorde Amerika. Het geweten van de natie. Niet voor niets zong hij samen met Bruce Springsteen – het recentere geweten –  de Seeger-klassieker This Land Is Your Land voor Barack Obama die hem deze week liefderijk Pete noemde.

Pete Seeger was een folky, een troubadour, een zanger die het arme Amerika letterlijk en figuurlijk een stem gaf. Dat werd hem niet altijd en door velen niet in dank afgenomen. Zijn strijd voor een eerlijker en socialer Amerika bracht hem in de jaren ’50 voor de tribunalen van de communistenjagers van McCarthy. Zo is de V.S. altijd omgegaan met zijn criticasters.

Seeger is nooit gebogen en nooit gebroken. Hij was met recht de stem des volks. Iedereen kent zijn This Land is Your Land, If I Had A Hammer, en’Turn! Turn! Turn!, een megahit voor The Byrds in de jaren ’60. Maar in al de decennia dat Seeger actief was, was er wel vooruitgang, maar het aantal armen in de V.S. is schrikbarend en de kloof tussen de percentueel weinige rijken die vrijwel alles bezitten en de onderklasse die vrijwel niets bezit is gigantisch en blijft maar groeien.

Obama in zijn nadagen poogt de verarmde middenklasse te helpen en het schamele minimumuurloon op te trekken van $ 7,25 naar $ 10,10. Het is goed bedoeld, vast en zeker, maar het zijn druppels op gloeiende platen. Amerika kraakt en piept, de infrastructuur is een ramp, de politieke arena een bloedbad, en de armoede een schandvlek. Aan Pete Seeger lag het niet. Hij gaf zijn stem en ziel en zaligheid voor een beter Amerika. Iedereen kende zijn songs, maar te weinig mensen hebben echt naar hem geluisterd.

Koningen van Beieren

beckenbauer

Het is eigenlijk onvoorstelbaar dat het vernietigde Duitsland negen jaar na de capitulatie in 1954 wereldkampioen voetbal. Het superieur geachte Hongarije werd in de finale met 3-2 verslagen. Het wonder van Bern, heet het nu. Friedrich Christian Delius schreef er het prachtige boekje De zondag waarop ik wereldkampioen werd.

Het wonder van Bern was misschien symbolisch wel het begin van de Duitse wederopstanding, van het Wirtschaftswunder dat tot vandaag de dag door duurt en dendert. Duitsland is de grote economische motor van Europa.

Maar voor het Duitse voetbal zou het nog ruim een halve eeuw duren voordat niet bij alles, iedereen en elke wedstrijd de oorlog erbij werd gesleept. Zo de oorlog voor ons al geen trauma was, dan was de verloren WK-finale van 1974 dat zeker. Nog decennia zouden we onze fietsen terugeisen, en was elke Duitse goal geniepig, buitenspel, en in de laatste seconde gescoord.

In het Duitse voetbal is Bayern München al lang een grootmacht. Voor de buitenwereld de club van poen en patsers, van bontjassen en dikke Merecedessen. Maar ook de club van bekers en triomfen, zoals met het gouden trio Müller, Maier en Der Kasier Backenbauer (van links op de foto). En nu is er een heel nieuw Bayern, Bayern München 3.0.

Iedereen vroeg zich af wat topcoach Guardiola nu bij Bayern te zoeken had. De club had net alles gewonnen wat er te winnen viel. Guardiola gaf woensdag in Manchester het antwoord. Bayern veegde gastheer Manchester City van de grasmat op een waarlijk duizelingwekkende manier. Het was fantastisch, en ook nog fantastisch veel leuker om naar te kijken dan de toch wat saaie tik-tak-tik-tactiek van Barcelona.

De Koningen van Beieren zijn nu Europese top-top. Net als heel Duitsland. Frau Merkel is ervoor beloond bij recente verkiezingen. En ik hoor nu niemand meer over die geniepige Duitsers. Het was smullen woensdag. De nieuwe norm van het moderne voetbal. Manchester stond erbij en keek er naar. Geen idee wat hen overkwam. Net een Blitzkrieg.

Gelukkig niet

Rutte.bier

Lijstjes. Lijstjes. Altijd maar lijstjes. Nu weer het lijstje waarin Nederland hoog scoort als gelukkig land. Volgens de OESO is ons oneindig laagland één van de beste plekken op aarde. Goed dat anderen ons dat vertellen. Wij zelve chagrijnen ons de dag door. Wij gelukkig? Rot op.

Hein de Kort zou Hein de Kort niet zijn als hij het gegeven niet in een prachtprent goot. Mopperende en kankerende mannen in een café: ‘Weer buiten de medailles’. ‘Kutland’. ‘Veel bier.’ Prachtig. Maar gelukkig? Nou, nee. Het zit niet echt in ons. We grommen de week door richting de vrijdag en dan vervelen we ons het hele weekend weer te pletter. And then we do it again.

We hebben het nog nooit zo goed gehad, maar het maakt ons maar niet gelukkig. Dat blijft een rare paradox. Je zou geneigd zijn om te denken dat welvaart en welzijn toch elkaar vrienden zijn. Maar mooi niet. Gelukkig maar dat we een telefoon in handen hebben. Want met een telefoon heb je tenminste vrienden. Maar word je dan ook gelukkig?

Nou, dat dan weer niet. We hebben veel contacten, veel likes, maar het is net als met welvaart en welzijn: het haakt niet erg. Veel meer contact, maar tegelijk veel eenzamer. Het is weer zo’n boeiende paradox. We kunnen niet meer zonder mobiel, maar wat brengt het ons behalve onrust en onvervulde wensen, de zuurstof voor onvrede.

Maar er is best hoop. Las een mooi verhaal deze week over dat de mens best deugt en dat hij daar geen God voor nodig heeft. We zijn ‘van nature’ best sociaal, hoe velen ook hun best doen om dagelijks het tegendeel te bewijzen. We zorgen voor anderen, dat vinden we fijn, kijk maar hoe dol we zijn op onze pasgeborenen. En een mooi zinnetje uit het stuk: de mens is de enige aardsoort die samen op 10 kilometer hoogte in een metalenbuis elkaar doorstaat zonder massale matpartijen. Ik zie het gorilla’s niet doen, nog los van de vraag of ze geschoolde piloten hebben.

Zo modderen we toch maar door. De populariteit van het kabinet is op een dieptepunt. Tsja, iemand moet toch de schuld krijgen van crisis en tegenwind? We willen het gewoon weer zo goed hebben als gisteren, en graag snel een beetje. Het alternatief? Geen idee. Ga ik met Mark met een biertje eens rustig over nadenken.Kutland? Gelukkig niet.

Drijvende vuilstort

cruise.aruba

Een cruise lijkt me leuk als je terminaal bent. Een drijvend voorportaal van de hel. Opgesloten met een paar duizend anderen de hele dag doodgeamuseerd worden en hoppen van haven naar haven. Zo God het mij geeft, ik wacht nog even.

Die varende Vinexwijken zijn ook nog eens een drijvende vuilstort. Al het voedsel dat niet wordt geconsumeerd, wordt overboord gekieperd. Ik begreep dat tot dit jaar ook glas en papier zo de zee in gedonderd mochten worden. Niets mag ons plezier in de weg staan. Lekker ronddobberen in je eigen afval.

Maar we verdrinken zo in ons eigen vuil. Ik las dat de dolfijn het al niet meer trekt in de wateren rond Istanbul. De mens is een beest. Een zwijn, zou ik zeggen. Maar er is hoop. Eco-vriendelijk wordt het natuurlijk niet dat cruisen over de wereldzeeën, maar er is nu wel een vriendelijker begin van het omturnen van mensenvoer in dierenvoer. Dan hoeft het niet de plomp in, maar kunnen hond en knaagdier van onze gerecyclede overvloed genieten.

Het is een initiatief van het Italiaanse rederijbedrijf Costa, u kent ze wel van die omgevallen Costa Concordia en die heldhaftige kapitein die zijn bedrijf voor jaren imagoschade kostte. Hoe dan ook, het lijkt me eigenlijk beter als iedereen gewoon thuis blijft. Dan gaat de aarde wat langer mee. En hoef ik niet te vrezen dat als ik heel ziek word, ik alsnog naar Dubai, Mauritius en Windhoek wordt gevaren om de zon en mezelf onder te zien gaan.

Verwendagen

zon

Terwijl de halve wereld praat over wat te doen tegen Syrië, kwam mijn energiebedrijf NUON met de primeur van de eeuw. NUON wordt partner van de zon. Want de zon, zo lees ik in hun clubblad, is voor NUON een belangrijke energiepartner. Het staat er echt. Gelul in het vierkant. Binnenkort reist de voltallige directie af richting zon om de contracten te tekenen. Veel plezier.

Ook leuk is een huisje in Harbour Village (ja, sorry..) aan de Vinkeveense Plassen. Een advertentie in Het Parool roept dat het unieke kans is op één van de laatste 12 appartementen. En het mooiste: ze zijn zon georiënteerd. Geen idee wat dat is. Zal het eens aan NUON vragen. Die doen zaken met de zon.

Pas echt depressief word je van het clubblaadje van NUON. Daarin het kleurrijke artikel over hoe Els en Frits kunnen besparen. Goed bedoeld, vast wel, maar ik krijg er jeuk en traandruk van. En de zon schijnt ook al niet vandaag. Een teken?

Na al deze verwennerij van mijn energiebedrijf een triest verhaal vandaag in Het Parool over een seksverslaafde vrijwilliger die vorig jaar augustus op een verwendag (ik verzin het niet..) twee zeer ernstig gehandicapte vrouwen in een woongroep van Cordaan heeft aangerand en zich daarvoor komende week mag verantwoorden bij de rechter.

Natuurlijk gaat het gelijk weer over toezicht en protocollen en wie en wat, maar je kunt ook niet alles voorkomen is toch de les van het leven. Ook hier. Hoe triest en ziekmakend ook. Gelukkig worden de grachten wel steeds schoner. Wie er in springt, wordt niet meer ziek. Tenzij de zon heel lang hard heeft staan schijnen. Dat is niet goed voor het water. Wel voor NUON. Uw zonpartner.

Smurphy’s Law

obesitas.vs

Obesitas is een groot probleem en het wordt alleen maar groter, letterlijk en figuurlijk. Drie weken Florida – incluis de nodige pretparken – hebben mij de ogen doen rollen en uitkijken. Steekproefsgewijs turfde ik rijtjes van tien wachtenden op te dikke mensen: 7, 4, 6, 5, 7…etc.

Ongezond, en niet om aan te zien. Van schrik krijg je zelf trouwens minder trek, en dat is dan wel weer handig. Het was ook onthutsend te zien hoeveel deze ellende de Verenigde Staten kost, en hoe de projecties voor de komende jaren er uit zien.

Lionel Shriver schreef het boek Big Brother over haar haar broer Greg die in 2009 stierf aan een hartaanval, gerelateerd aan morbide obesitas. Het klinkt nog een beetje leuk als in het begin van het boek zus broer na vier jaar no see van het vliegveld haalt maar hem eerst niet herkent. Is die vetklomp die door grondstewardessen wordt voortgestuwd mijn broer? Smerig en tragisch wordt het later als de overdadige ontlasting van Greg de riolering op hol jaagt. Ik heb het boek direct besteld. Smullen.

De andere kant van vies en vet en overvloedig zat als geestig bedoeld in de film Smurfs 2, waar een verjaarstaart van de kleine jongen helemaal ondersteboven is gecheckt op slecht voedsel, foute ingrediënten en zelfs de bordjes zijn pvc-vrij. Als de ‘foute’ stiefvader dan kipcorns met pinda’s uitdeelt, is het wachten tot de het ene ouderstel het andere gaat suen. Hoe je het ook probeert, alles lijkt goed te gaan, en dan gaat het toch mis. Smurphy’s Law. Als parabel bijna over de V.S.

Obesitas is een groot probleem in de V.S. Net als het gevangenissysteem. CNN berichtte vanochtend dat er weliswaar een geringe daling is in het aantal inmates in de V.S., maar dat het nog altijd gaat om een mensonterend aantal van bijna 1,6 miljoen mensen, veelal gerelateerd aan de grote war on drugs die helaas niet werkt.

Hervorming van deze ellende is echter net zo moeilijk als het te lijf gaan van obesitas. Veel gevangenissen worden gerund door bedrijven die jagen op winst en dus op meer gevangenen. Het klinkt sick, maar het is de harde realiteit. En hervormingen worden tegengewerkt door politici die weer het nodige lobbygeld van de gevangenisbedrijven in de zak mogen steken. Het is een miljardenindustrie.

Chinees vlaggenschip

redflag

Zo, dat was wel even lekker, dik twee weken niet bloggen. Komkommertijd, zomerstop, radiostilte, gewoon even geen zin. Met als slap bijexcuus dat er in de zomer ook nooit iets gebeurt. Dus wat valt er dan te bloggen?

In de periferie is er toch veel moois. Mollema, bijvoorbeeld. Niet de naam voor een Tour-winnaar, maar na Zoetemelk kan natuurlijk alles. En nieuwe woorden leren, zoals homoboer en fraudemoeder. Het is niet groot en groots, maar zeg niet dat er niets gebeurt.

In China gebeurt veel. Heel veel. Te veel. Maar het moet nog veel beter. Dat is de inzet van president Xi Jingping. Hij wel met de ‘Chinese droom’ laten zien dat China prima produkten kan maken. En als vlaggenschip komt de Hongqi L7 (‘De Rode Vlag’) uit het museum. Deze Chinese tank op vier wielen was onder Mao de luxe automobiel voor de Chinese partijtop en hoge buitenlandse gasten.

Maar wat de Hongqi was, is nu vooral de Audi. Alle Chinese bobo’s laten zich vervoeren in topauto’s van Westerse makelij. En dat moest maar eens afgelopen zijn, vindt Jingping. En dat is big business voor China dat jaarlijks 16 miljard (!) uitgeeft aan een enorm wagenpark voor een enorm bureaucratisch leger aan partijkader.

Dat wordt dus eigen auto eerst in China. Want hoe kun je nu roepen dat Chinese spullen prima zijn als al je partijbonzen vrolijk in Duitse auto’s door het land tuffen? Ook een leuke puls voor de eigen industrie en de Chinese handelsbalans. Misschien ook een leuke tip voor ons kabinet? Want waren wij niet de Chinezen van het Westen? Nou dan.

Wim Kok B.V.

rutte.saab

Het Kabinet Rutte II bezuinigt zich een slag in de rondte, maar wil wel graag dat u en ik het geld eens lekker laten rollen. Daar zou de economie zomaar van op kunnen knappen. Het klinkt leuk. Maar hoe zitten de dames en heren politici er zelf eigenlijk in? Lopen die nu de deur plat bij IKEA, Gamma, Keukenkampioen en de VW-dealer of boeken ze een wild weekendje Des Indes? Nou, niet bepaald.

Practice what you reach, noemen de Amerikanen dat, en wij zeggen dan: geef het goede voorbeeld. Maar zo werkt de politiek niet. Daar roep je het een, en doe je het ander. Rutte wil graag dat we nieuwe een nieuwe auto kopen, maar hij rijdt zelf vrolijk rond in een prehistorische Saab. Met zijn inkomen en status zou hij wel eens wat rianter kunnen gaan wonen, maar hij piekert er niet over om zijn uitvergrote studentenkamer op te zeggen. Tsja. Dat schiet niet op.

Uit het alleraardigste stukje van Margreet van Beem in Het Parool leren we ook dat zijn collega-bewindslieden niet echt met geld zijn gaan smijten na de oproepen van Rutte en Samsom. Geen sloep, geen tweede huis, geen nieuwe keuken. Dijsselbloem en Samsom hebben wat hypotheekschuld afgelost, en Melanie Schultz is vooral aan het consuminderen. Staatssecretaris Jetta Klijnsma was wel solidair met het volk. Zij kocht een splinternieuwe rode fiets, hopelijk zo’n degelijke Nederlandse.

Lekker is dat. Roeptoeteren. Belletje trekken. Het is toch wel schamel en beschamend. Met een inkomen van rond de € 144.000 zou de graag stappende vrijgezel Rutte met gemak een flink aantal ruggen kunnen stukslaan voor een nieuw(e)re Saab of een fijne woning op stand. Maar ja, het kan eigenlijk geen toeval zijn dat Rutte zijn Saab braaf in onderhoud heeft bij Garage Wim Kok te Den Haag.

Je zou bijna denken dat Rutte die garage puur op de naam heeft uitgekozen. Geintje. Mijn auto is in onderhoud bij Wim Kok. Sociaaldemocratisch sleutelen. Braaf, degelijk, zuinig en niet te duur. Lachen. Kok keurt periodiek Rutte. Zoals PvdA en VVD elkaar constant keuren en de nieren proeven. Maar tot grootse en meeslepende geldsmijterij leidt het maar niet. De echte – die andere – Wim Kok zou de oproep daartoe ook nooit hebben gedaan. Hij was van het zuinige land, van tut-tut-ho-ho-rustig-aan. Conclusie? Van die Rutte hoeven we het niet te hebben voor ons economisch herstel. Krent.

Brood en spelen

Rio-605x250

De Romeinen snapten het al. Geef het volk brood en spelen, en je hebt rust in de tent. Gooi wat Christenen voor de leeuwen, en je kunt er als machthebbers weer even tegenaan. In Brazilië dachten ze het volk dan ook een groot plezier te doen met het WK-voetbal in 2014 en de Olympische Spelen twee jaar later. Maar het volk mort. En gaat massaal de straat op.

Natuurlijk houden de Brazilianen van sport en van hun futebol, ze zijn er grootmeester in. Maar het lijkt alsof de oppositie vooral gericht is tegen de grootgeldsmijterij en tegen de megalomane en corrupte internationale sportkoepels. ‘Wat moet mijn zieke kind met een voetbalstadion’ is nu een beroemd spandoek uit Rio.

Had was triest en ziek dat grote voetbalbaas Blatter zich al heel snel bemoeide met de interne aangelegenheden van Brazilië en het protest richting mestvaalt poogde te duwen. Het lijkt hem niet te lukken, maar het tekent wel hoe groot de macht is die die bonden hebben en de arrogantie die zich – als een staat in een staat – aanmeten.

Brazilië is booming, Brazilë is Pelé, Ronaldo, Neymar en al die andere voetbalkanaries, Brazilië is Rio, en Copacabana, en The Girl From Ipanima, en – vooruit – Barry Manilow die nog steeds ergens dronken achter een piano hangt met Rio op zijn lippen bestorven. Brasil is een opkomende super power, met superpowerpretenties, maar nu ook en voor het eerst met een volk dat buskaartjes te duur vindt, openbare voorzieningen ondermaats, en de geldsmijterij naar de grote sportevenementen als schuldfactor ziet.

Die geest is uit de fles. En die geest gaat er niet zomaar meer in, hoeveel traangas en rubberen kogels je er ook tegenin gooit. Brood en spelen is niet genoeg voor een trots volk dat verder wil en ziet hoe politiek en toplaag zich verrijken, ook aan de WK en aan de Olympische Spelen. Brazilië staat misschien voor de grote opgave om van een semi-relaxed archaïsch land vol diepe kloven tussen rijk en arm zich echt op te gaan werken naar een beter bestuurd, eerlijker en potentierijk land.  .

De meeneem Chinees

meeneemchinees

Het was een beetje saai berichtje op de economiepagina: ‘Afvalreus AVR naar Chinezen.‘ Meneer Li Kashing, eigenaar van Cheung Kong, heeft het niet onaanzienlijke bedrag van € 944 miljoen over voor AVR, het vroegere gemeentelijke afvalverwerkingsbedrijf van Rotterdam, dat energie uit afval maakt.

Honderd geleden kwamen de eerste Chinezen in ons land, en zij werden toen als afval en ongedierte beschouwd. Het waren stokers en wasknechten op de internationale stoomvaart en werden als stakingsbrekers ingezet. Daardoor, en door hun lagere lonen werden zij gezien als werkverdringers en het ‘gele gevaar.’

In de jaren ’30 lachten we om de verarmde pinda-Chinezen die door de verkoop van teng-teng pindakoekjes probeerden te overleven in een vijandig klimaat en een Nederland in crisis. Inmiddels zijn we wel gewend aan Chinezen in Nederland – sambal bij, witte lijst, grote muul,de Chinees doet veel meer met vlees, je blijft lachen – maar de Chinese bevolking blijft toch in de periferie. Ze zijn toch anders, zeg maar.

In 1931 schreef minister van justitie Donner (de opa van Piet Hein Donner) of één van zijn ambtenaren in de marge van een notitie: ‘Als een volk zijn nationaliteitsgevoel verliest, dan worden zijn vrouwen misbruikt door Chinezen en ander Aziatisch ongedierte.‘ Daar hoefde geen sambal meer bij.

Maar des te pikanter is het dus dat die rare Chinezen inmiddels de halve wereld aan het opkopen zijn. Afrika is al bijna volledig Chinees bezit, de Amerikaanse staatsschuld wordt grotendeels afgedekt door bankiers in Sjanghai, en nu kopen ze dus ook nog even onze (eh, hun dus..) afvalreus AVR. De meeneem Chinees. Afval bij?