De meeneem Chinees

meeneemchinees

Het was een beetje saai berichtje op de economiepagina: ‘Afvalreus AVR naar Chinezen.‘ Meneer Li Kashing, eigenaar van Cheung Kong, heeft het niet onaanzienlijke bedrag van € 944 miljoen over voor AVR, het vroegere gemeentelijke afvalverwerkingsbedrijf van Rotterdam, dat energie uit afval maakt.

Honderd geleden kwamen de eerste Chinezen in ons land, en zij werden toen als afval en ongedierte beschouwd. Het waren stokers en wasknechten op de internationale stoomvaart en werden als stakingsbrekers ingezet. Daardoor, en door hun lagere lonen werden zij gezien als werkverdringers en het ‘gele gevaar.’

In de jaren ’30 lachten we om de verarmde pinda-Chinezen die door de verkoop van teng-teng pindakoekjes probeerden te overleven in een vijandig klimaat en een Nederland in crisis. Inmiddels zijn we wel gewend aan Chinezen in Nederland – sambal bij, witte lijst, grote muul,de Chinees doet veel meer met vlees, je blijft lachen – maar de Chinese bevolking blijft toch in de periferie. Ze zijn toch anders, zeg maar.

In 1931 schreef minister van justitie Donner (de opa van Piet Hein Donner) of één van zijn ambtenaren in de marge van een notitie: ‘Als een volk zijn nationaliteitsgevoel verliest, dan worden zijn vrouwen misbruikt door Chinezen en ander Aziatisch ongedierte.‘ Daar hoefde geen sambal meer bij.

Maar des te pikanter is het dus dat die rare Chinezen inmiddels de halve wereld aan het opkopen zijn. Afrika is al bijna volledig Chinees bezit, de Amerikaanse staatsschuld wordt grotendeels afgedekt door bankiers in Sjanghai, en nu kopen ze dus ook nog even onze (eh, hun dus..) afvalreus AVR. De meeneem Chinees. Afval bij?

De Alditrein

fyra-v250

Wacht tot het rode licht is gedoofd. Er kan nog een trein komen. Maar dat zal dan geen Fyra zijn. De kreupele hondskoppe treinen van het Italiaanse AnsaldoBreda zijn al heel lang een zorgenkindje en te onbetrouwbaar om nog mee te willen en kunnen rijden.

Het is een toch altijd weer dramatische ontknoping van een verhaal dat al jarenlang niet lekker leest en zorgt voor menige migrainebui in en om het Binnenhof. En het is toch bizar dat het HSL-paradepaardje van de NS een pruttrein is van een bedrijf dat nu juist geen ervaring had met hogesnelheidstreinen. En, zoals zo vaak: penny wise, pound foolish. De Fyra wordt dan ook wel schamper de ‘Alditrein’ genoemd, de goedkoopste trein tegen de laagst mogelijke kwaliteit.

Nog bizarder is het sidelinestukje in Het Parool over inspectie en controle. Onder de kop ‘Wie keurde dat barrel goed?’ ontrolt zich een aan Kafka schatplichtig stukje over toezichthouder Inspectie Leefomgeving en Transport (ILT). Hert ILT houdt vooral toezicht op de toezichthouders, zes bedrijven die een vergunning hebben om zogenoemd ‘systeemtoezicht’ te houden. “Wij houden weer toezicht op hoe zij (die zes bedrijven, dus) hun inspecties doen. Dus of ze aan de eisen voldoen om dat toezicht uit te voeren,” aldus het ILT.

Lastig. Maar het wordt nog leuker. De overheid heeft geen geld en mensen genoeg om alles te controleren. Daar zijn dus toezichthouders voor. Maar die worden betaald door het bedrijf dat ze controleren. De slager die zijn eigen vlees keurt, we komen het vaker tegen. Lloyd’s Register is het bevoegde bedrijf dat voor de NS de Fyra controleert. Maar wat dat betekent en heeft opgeleverd, is nog een raadsel. Daar zal wel een onderzoek naar komen. Het volgende station in dit spoordrama.

In de verdediging

weekers.hockey

Frans Weekers. Frans Hubertus Henricus Weekers, om volledig te zijn. Als je een staatssecretaris bij naam kent, is dat meestal een veeg teken en een slechte zaak voor de betreffende onderminister. Want 9 van de 10 keer ben je dan in opspraak. En dat is Weekers. En het wordt niet minder, maar erger.

Het zijn vaak de opvulbaantjes in een kabinet, de staatssecretarisschappen, niet zelden vergeven aan loyale partijgenoten die te licht zijn voor het echt zware werk, maar die eigenlijk in niets uitblinken behalve dat ze lid zijn, notulen spellen, gevraagd worden en natuurlijk altijd beschikbaar zijn. En dan begint vaak het gedonder.

Op de site van de Rijksoverheid heeft de staatssecretaris van financiën nog het beste voor met ons en met ons belastingstelsel. Hij wil het ‘meer solide en fraudebestendig maken.’ Dat is ook wel nodig, zo weten wij al jaren. Maar nu ook Bulgaren en Polen flinke voorschotten op de slinkende staatskas mogen nemen, loopt de gierput gestaag vol.

NRC kwam vanavond met het voor Weekers niet echt dolle bericht dat er in zijn la al anderhalf jaar een rapport zou liggen over fraude met toeslagen. Aiii. Dat kan hij niet echt gebruiken in de aanloop naar het debat morgen waar hij – in de verdediging – zijn stoep en blazoen moet schoonvoegen en oppoetsen. Het wordt een ware heksentoer.

Maar op een grotere schaal: zorgfraude en fraude in en met ons belastingstelsel is de bijl aan de wortel van gezamenlijkheid en betalingswil, noem het onderlinge solidariteit. Dat nu juist een VVD-staatssecretaris geen kans ziet de gaten te dichten en orde op zaken te stellen voor de ‘hardwerkende en belastingbetalende burger’, zou voor zijn eigen partij al reden genoeg moeten zijn hem te wisselen voor een andere keeper.

Fontein van gouden klanken

Armin.Prins

Zo, de zon straalt over ons oneindig laagland. Mei. Gorter. Een nieuwe lente en een nieuw geluid. In een oud stadje, langs de watergracht, daar was het feest, almaar feest, van de koningin die koning werd en de prinses koningin, er was twee minuten stilte, bevrijding en weer een kampioenschap. De Boer, hij ploegde voort en oogstte weer.

Het volk kan er weer even tegen. Het volk staat massaal op straat en gaat massaal de straat op, gesterkt door een nieuwe koning, een baken in crisistijd, een verzetje, een zetje in de rug, bijna driekwart van ‘ons’ ziet het helemaal zitten met de nieuwe koning. Er is een nieuw vertrouen en elan, als je de monarchale media mag geloven. De Dow Jones zou er spontaan van omhoog schieten.

Denkend aan Holland zag Marsman die breede rivieren, ondenkbaar ijle populieren, en de lucht die laag hangt. Vier jaar later vielen de Duitsers binnen. Veel van onze naiviteit kwam nooit meer boven. Maar gelukkig is er het sprookje van Oranje dat ook in Londen in de oorlogsjaren zo levend werd gehouden door Wilhelmina en Radio Oranje. Maar goed, zon erover, we kunnen er weer even tegen. Even waren crisis en Europa ver weg.

Dat Wilhelmina zin had in wat minder democratie na de oorlog is een oud verhaal. Willem nu kent zijn plaats. Jammer dat zijn lijfgarde die enkele verdwaalde republikein op 30 april niet met rust kon laten. Ook jammer was dat het schuifje van Armin van Buuren niet werkte. Die Bolero van Ravel had wel wat bewerking verdiend. Een fontein van gouden klanken. De winter is dood. Leve de lente.

Automutilatie

Hyundai

Reclame. Het blijft lastig. Het is toch aanjagen van hebzucht en consumptie terwijl Al Gore in zijn nieuwste boek The Future – Six Drivers of Global Change ons voor onze zelfvernietiging de wacht en dood op termijn aanzegt.

En dan zijn er ook nog automerken die uit de bocht vliegen. Zoals recent Ford in India. Of in ieder geval het reclambureau van Ford dat advertenties maakte met Silvio Berlusconi die enkele dames uit zijn schimmenrijk bound and gagged in de achterbak had liggen. Fijn in een land dat vooral wereldnieuws is door verkrachtigingen.

Deze week was er Hyundai dat in de oorlog van teruglopende autoverkoop op een nare commercial werd betrapt die bestemd was voor de Britse markt. In het filmpje probeert een man zelfmoord te plegen in zijn garage. Helaas of gelukkig voor hem mislukt het: het nieuwste Koreaanse autowonder stoot 100% water uit.

Over smaak valt te twisten. Deze is over de rand. Het is de ziekelijke neiging van reclamemakers om het zogenaamde briljante idee van wat creatieven te laten prevaleren boven gezond verstand, smaak, stijl en merkbescherming.

Want was is nu eigenlijk de boodschap? Die Hyundai is zo’n klotenauto dat je zelfmoord wilt plegen? Of dan koop je een auto van een bekend merk en dan kun je nog niet eens zelfmoord plegen? En dan mislukt je zelfmoord, moet je toch weer door met je kloterige leven in dead-end-street. Ook Hyundai is dus onbetrouwbaar. Nu maar hopen dat je hem nog kunt inruilen.

Typisch gevalletje automutilatie van Hyundai dat natuurlijk ook weer erg veel spijt had. Tsja. Nadenken, smaak, gezond verstand, het is niet iedereen gegeven. Maar de knieval van Hyundai kwam toch vooral omdat een Britse blogger aanstoot nam omdat de spot haar terug deed denken aan de zelfmoord van haar vader. Het verhaal vertelt niet of dat ook in een Hyundai was…

Vliegende vulkanen

ICELAND-VOLCANO

Rare jongens, die IJslanders. Noemen hun vliegtuigen naar hun vulkanen. Terwijl die vulkanen nu juist zorgden voor lamgelegd vliegverkeer. Maar goed, nu vliegt sinds kort de Eyjafjallajökull, een nieuwe Boeing 757 van Icelandair, en die is in goed gezelschap, want alle toestellen van de IJslandse luchtvaarmaatschappij hebben een vulkaannaam.

Wij waren eerder dit jaar met zo’n vliegende vulkaan naar het ruige en toch zo hypergeorganiseerde IJsland en genoten van de blauwe lugune, geisers en watervallen, en het ruige land met uitzicht op – inderdaad – vulkanen. Een bijzonder eiland, leeg, woest, en ook een prachtige stop op weg van Europa naar de V.S.

In de nasleep van vulkaanuitbarstingen en monetaire erupties is IJsland steeds sterker aangewezen op toerisme datmet graagte harde valuta neerlegt voor al die natuurlijke verrassingen. Bijna een kwart van het eilandinkomen komt al van toeristen, en de energie dampt gratis de grond uit. Zo is een eiland met de populatie van een stad als Utrecht uiterst welvarend.

Maar het lijkt toch een beetje de Vikinggoden verzoeken, vliegtuigen als vulkanen, maar het is ook een teken van trots van de IJslanders op hun natuurlijke omgeving. En wij komen daar toch ook op af. Tenzij er net een vliegverbod is vanwege dampende en rochelende vulkanen. Elk voordeel heb z’n nadeel, zeg maar.

Verkeerd verbonden

oude-telefoon1

Je denkt er niet bij na, totdat je met vriend Pieter afspreekt, en vriend Pieter heeft geen mobiel, dus hoe kun je hem dan laten weten dat het iets later wordt? Het antwoord: dat kan dus niet. Zoals dat pak ‘m beet 20 jaar geleden ook niet kon. Maar dat lijkt nu wel de Steentijd. Want nu heeft iedereen een mobiel. Behalve Pieter.

Maar Pieter is niet alleen. Maar ik geef toe, hij hoort bij een kleine cel van weigerigen. Het Parool portretteerde er dit weekend een viertal onder de kop ‘Mobieltje? Nee, dank je.’ En ik kon mij herinneren dat ik het ook niks vond en dat ik voor werk onderweg het maar storend en onrustig vond dat ik overal en altijd gebeld kon worden, nooit meer rust, maar nu weten we niet meer beter.

Er zijn 20 miljoen mobiele telefoonaansluitingen in Nederland. We kwetteren wat af, maar de voornaamste winnaars lijken mij toch de providers die ons verslaafd hebben gemaakt aan het ee hele dag maar bereikbaar en aanwezig zijn terwijl we grosso modo toch niets zinnigs extra hebben te vertellen dan twee decennia terug. Maar ik ben, dus ik bel, en ik bel, dus ik ben bereikbaar, en belangrijk.

We kijken en loeren de hele tijd, denk niet dat niemand mij belt, ik ben belangrijk, en dat onderstreep ik door het nieuwste toestel met alle toetsers en bellen en het slimste abonnement. We zijn onze telefoon geworden, en onze telefoon is ons. Het is een topprestatie van de telecomjongens om ons zo verslaafd te krijgen aan wat een tijdje geleden nog het saaiste op aarde was, een telefoon…

Poetin de Grote

poetin

Hij kwam, zag, en vertrok weer, en iedereen kon hem figuurlijk de kont kussen met alle kritiek op en demonstraties tegen het vertrappen van mensenrechten in zijn Rusland. En wat zal Vladimir Poetin genoten hebben van zijn voor-voor-voorganger Peter de Grote. Gisteren stonden de oude en de neo-tsaar oog in oog in de Hermitage.

Onder vier ogen sprak de Rambo van het Rode Plein met Mark Rutte. Daar heeft onze premier licht zwetend en met wijdse handgebaren gepoogd duidelijk te maken dat de bruutheid en onderdrukking in Moskou en omstreken wel een tandje minder mag. Poetin was vast niet erg onder de indruk.

Hij wees ons internationaal solidaire Nederlanders er fijntjes op dat wij een pedofielenvereniging hebben en een partij in het parlement die het bestaan van vrouwen ontkent. Had er nog iemand wat over de positie van homoseksuelen in Rusland? Die homo’s waren alleen wat lastig omdat Rusland ontvolkt en zij geen bijdrage aan de bevolkingsgroei geven. Verder geen probleem.

Een land dat al eeuwen van dictator naar dictator rolt, kan niet echt een fijnbesnaarde open samenleving zijn met diepgewortelde wetten en een zekere moraliteit. Geweld, willekeur, machtsmisbruik en corruptie zijn een stuk populairder dan wetshandhaving en mensenrechten. ‘Poetin is geen Stalin,’ zo schreef de Volkskrant, ‘maar wel diens propagandistische echo.’

Maar goed: handel is ook wat waard. Wij zijn één van de grootste handelspartners van de Russen, en dan schop je niet de hele tijd tegen schenen. En nu we 400 jaar grachten vieren, mogen we ook niet vergeten hoe wij ons kapitaal verdienden in die Gouden Eeuw. Woorden als fijnzinnig en humaan hoorden daar beslist niet bij.

In het pak genaaid

rutte.glazenhuis

Het is koud. Dat komt door de opwarming van de aarde. Het is een logica die niet iedereen pakt. Wat iedereen wel begrijpt, is dat het economisch guur is, en dat het toch echt eerder beter weer wordt dan dat we economisch de zon weer zullen zien schijnen over onze delta.

Maar er is een lichtpuntje. Mark Rutte. De premier zelf. Volgens Vanity Fair verdient Rutte een bronzen plak in de categorie best geklede politiek leider. Dat is mooi. Het steekt ons sloebers en paupers een hart onder de riem. Als je maar wilt. En als je maar keuzes durft te maken. Hoe ver je dan komt.

Die lach. Die bril. Dat haar. En dan niet te vergeten dat eeuwige blauwe pak. Volgens mij heeft hij er slechts één. Kan hij zich ook nooit vergissen. In ieder geval niet qua kleding. Over al het andere begint het volk nu toch wel erg hard te knorren.

De mantra’s van eigen verantwoordelijkheid en botte bezuinigingen samen hebben een dodelijk effect op ondernemerszin en consumentenvertrouwen. Virtueel heeft het kabinet nog steun van 42 van de 150 Kamerzetels. Dat mag met recht een dipje in het vertrouwen in dit kabinet worden genoemd, hoe goed haar en pak ook zitten.

Volgens mij worden we in het pak genaaid, en niet zo zuinig ook. Bij de Britten is het niet anders. David Cameron – hij staat tweede bij Vanty Fair, betere dassen dan Marc – ligt ook zwaar onder vuur en coalitiedruk. Goed gekleed, slecht geregeerd, zou dat de moraal van het verhaal zijn?

Miljardenjacht

cyprus-bank3

Cyprus. Wie kent het niet? Mandolinen zongen zacht in Nicosia, wist de Zangeres Zonder Naam al. De Cyprioten doen mee aan het Songfestival. Het zelfstandige eiland heeft een Grieks deel en een Turks deel. En moet nu aan het Europese euroinfuus, tenzij de Russen ons afbluffen in het grote politieke pokerspel aan onze buitengrens.

Europa is een miljardenspel waarbij ik telkens Gaston-de-postcode mis om ‘goeeeiiiiiiienavond Europa’ te roepen. Misschien een idee om een Europaquiz te maken waarbij we per ronde één Europees land kunnen de Eurozone uit kunnen stemmen. Dat zou een mooie manier zijn om Europa weer zuiver op de financiële graat te krijgen. En laten we wel zijn, het zijn toch steeds maar weer die meditterane types die de boel flessen, niet dan?

Vanaf de maan zijn we allemaal even groot, maar vanuit de Voyager 1 is de wereld een abstractie, de in 1977 gelanceerde Amerikaanse ruimtesonde is na ruim 35 jaar ruimtereizen nu aan de buitengrens of rand van ons zonnestelsel gekomen, zo’n 18 miljard kilometer van huis. Dat is pas een miljardenspel op ongekende schaal. Fascinerend.

Fascinerend is ook hoe de zorg ons volledig uit de hand loopt. De betaalbaarheid staat al lang ter discussie, en dat zal – na de profetie van het CPB dat we over 25 jaar bijna de helft van ons inkomen aan zorgpremie kwijt zijn – niet minder worden. Vergrijzing is de ene kant, maar te dure en te logge zorg is de andere kant van die straks onbetaalbare medaille.Ook een miljardenspel. Met ook een ongewisse afloop.

En nu de bankencrisis een echte economische crisis is geworden, loopt het aantal werklozen op als een griepthermometer, daalt het consumentenvertrouwen als het nachtelijk kwik, en blijven we maar heilig geloven in miljardenbezuinigingen om de griep en de nachtvorst te laten verdwijnen. Dat gaat ‘m niet worden. En ja, een kabinet is zelden populair. Maar bijna net zo zelden proef ik zo weinig vertrouwen in een kabinet dat het dat doet of nalaat dat ons weer ter been en verder helpt. Crisis? This Crisis!