Minister van geen idee

Het is lekker schieten op minister Ard van der Steur. Maar hij heeft het er dan ook riant naar gemaakt. Voor iemand die geen fouten meer mag maken, maakt hij wonderbaarlijk veel fouten. Hij heeft die speciale gave om van wat lekker loopt een enorme puinhoop te maken. Bert Wagendorp noemde hem vanochtend in de Volkskrant bijna valselijk liefkozend de ‘minister van geen idee.’ Hoe dodelijk wil je het hebben?

En ach, tsja, een mailtje uit de VS. Daar krijgen we er best veel van. Het kan van de FBI zijn. Of van de NYPD, inderdaad. Maar vragen hoe, wat en waarom, dat kwam pas bij Van der Steur op toen de Kamer er zo hinderlijk vasthoudend naar vroeg. Van der Steur gaat de Amerikanen nu terugmailen en vragen waarom ze hem hebben gemaild. Zoiets.

Het ging mis met bonnetjes, met de MH17 en professor Maat, met Volkert van der G. en Al Bakraoui. Van der Steur weet niet waar het over gaat, maar vertelt er vrolijk over om vervolgens weer gekielhaald te worden door de Tweede Kamer. Bert Wagendorp noemde hem een goochelaar die van iets heel groots iets heel kleins kan maken en van iets kleins iets heel groots. ‘Dat is erg knap. Waar hij dit heeft geleerd, is niet duidelijk’, zo schrijft Wagendorp. Prachtig.

Oh zeker, dat ministerie van hem schijnt een rattenhol te zijn. De minister wordt telkens niet, niet tijdig of verkeerd geïnformeerd. Het zal. Maar hij is de baas en moet het regelen. Maar Van der Steur heeft helaas geen idee en zakt langzaam weg in de zuigende modder. Bij de VVD hoor je inmiddels na ook de rampen met Ollie B. Opstelten en Fredje T. niemand meer over hoe de liberalen law and order zouden herstellen in het land. Wat rest is een beerput. En die lucht gaat maar niet weg. Zeker niet zolang Ard van der Steur nog minister speelt.  

Yesterday

GeorgeMartinVolgens velen was George Martin de vijfde Beatle, maar er waren en zijn meer gegadigden voor de titel. Pete Best, bijvoorbeeld, de drummer die werd vervangen door Richard Starkey die wij weer beter leerden kennen als Ringo Starr. En dan was er de Duitse bassist bassist en ontwerper Klaus Voorman en natuurlijk manager Brian Epstein die van de vier Liverpoolse schoffies graag een frisse boy band wilde maken.

Paul McCartney noemde Martin niet alleen de vijde Beatle maar ook zijn tweede vader, en daar kunnen de anderen dan toch niet tegenop. En Martin was natuurlijk de grote kracht achter het eigen en eigenzinnige geluid van The Fab Four dat in een jaar of vijf ontwikkelde van Love Me Do tot Strawberry Fields Forever, muziek die zovele jaren later nog steeds staat als een enorm huis. Niet voor niets worden The Beatles door zeer velen beschouwd als de beste band uit de popgeschiedenis.

George Martin werd 90 jaar, net zo oud als mijn vader zou zijn als hij nog leefde, en hij overleed eerder deze week een dag voor de jaardag van mijn moeder. Het is inmiddels heel erg Yesterday, maar ik weet nog dat ik als kleine kortebroeker met hen in Schiedam naar de bioscoopfilm Help! ging, en waarschijnlijk keken mijn ouders net zo naar die rare Beatles als ik nu naar kijk naar Florida of The Weekend of wat er ook op de i-pad tijdens het avondeten voorbij komt aan muzikale dochtersinbreng.

De andere Wang

WangDe Haagse versie van Wachten op Godot heet Wachten op Wang. De Chinese eigenaar van ADO Den Haag leek van de aardbodem verdwenen tot de Volkskrant vanochtend met een groot interview met Wang kwam. En Wang veranderde direct het perspectief. Niet hij was het probleem, maar het management van de club. ‘Ik ben te aardig geweest’, zo stelde Wang. En hij dreigde met het sturen van een ‘echte baas’. Dat zou die ondankbare en onbetrouwbare Hagenezen wel leren.

Het was de week waarin iedereen het had over racistisch gehalte van oerwoudgeluiden, het verschil met apengeluiden en wie zijn moeder nu precies een hoer is. In dat klimaat was het Wang niet ontgaan dat de toon richting hem ook verhardt. Van grote redder en roerganger was hij nu een spleetoog die quasi-komisch werd gevraagd om ‘ping, ping, please‘, alles onder het oh-zo-creatieve motto ‘You never wok alone.‘ Wang kon er niet om lachen. ‘Je kom optillen om te eten, maar je eetstokjes neerleggen om je moeder uit te schelden. Ze eten mijn rijst en zeggen dat ik niet deug.’ Chinezen boeren bij het eten, maar bij ADO zitten de echte boeren.

Zo maakte ADO – op papier althans – kennis met de andere Wang. Maar die Wang zal zijn andere wang niet meer toekeren. Als het gejank en geklaag niet snel ophoudt, dan stuurt Wang zijn mannetjes. Want de stap naar topvoetbal in China is nationale prioriteit, en Wang laat zich bij zijn investeringen en ambities niet langer piepelen. Zijn belangen zijn groter dan ADO Den Haag. Die Haagse heren zouden daar eens wat meer oog voor moeten hebben. De verslaggever van de Volkskrant legde hem nog het Feyenoord-motto Geen woorden maar daden uit. ‘Die hou ik erin’, zei Wang.

Verzetsspray

GeertMannen zijn het grootste gevaar voor vrouwen, vooral als ze moslim, asielzoeker of beide zijn. Dat vindt in ieder geval Geert Wilders, en om onze Hollandse vrouwen te beschermen tegen de Arabische horden, komt de PVV-chef met verzetsspray zodat vrouwen opdringerige en handtastelijke mannen onder kunnen spuiten in plaats van andersom.

Wilders had onze vrouwen liever pepperspray gegeven, maar dat bleek niet te mogen. Zo zet de grote witte leider steeds weer een stap in het stigmatiseren van alles wat Moslim is of daar naar riekt en zet zo met zijn verzetscampagne Nederland op tegen het eigenparlement waar Geert natuurlijk wel ‘vrolijk’ zelf deel van uitmaakt.  

Waar het jaren terug nog een probleem was als imams vrouwen de hand weigerden te schudden, zo weigert Wilders nu de nieuwe Kamercheffin Arib de hand te schudden, want tja, van Marokkaanse origine. Dat ongerief heeft virtueel 41 zetels. Op internationale lijstjes staan we heel hoog als gelukkig land, maar die gelukzaligheid gaat aan de deur van Wilders voorbij.

En dan is er Bram Moszkowicz. Beter: dan was er. De politieke carrière van gewezen advocaat en Maffiamaatje is alweer gestrand op zijn eigen narcisme en luiheid. Bram hield als advocaat al niet van dossiers, en als politicus-to-be ging hij ze echt niet lezen. Voor Nederland was vooral een platform voor Bram. En om zijn dedain te illustreren: Bram ging liever met Wibi Soerjadi naar Vietnam voor het tv-programma De gevaarlijkste wegen van de wereld. Kwestie van prioriteiten. Maar zo wordt het natuurlijk nooit wat met Nederland.

Oh, Carol

HopperIk las pas het fraaie boek Een heel leven van de Oostenrijke schrijver Robert Seethaler. Het is in omvang nauwelijks meer dan een wat groot uitgevallen novelle, maar het is een boek van bijna epische proporties. Elk woord is raak, elke zin doet je bijna blozen van blootgelegde schoonheid. Een heel leven in zo weinig pagina’s en toch zo helemaal af.

Ik zag gisteren de fraaie film Carol en vanuit een ooghoek meende ik te zien dat er in L.A. alvast opnieuw een Oscar klaar werd gezet voor Cate Blanchett. Wat een actrice, wat een prachtige performance in een film die overweldigt door visuele schoonheid en groots drama dat wordt uitgeserveerd in het wat trage tempo dat past bij de Verenigde Staten van 1952.

Carol is een liefdesdrama maar ook een road movie, bijna Edward Hopperiaans in zijn art direction en met muziek die het ontrollende drama nog meer gewicht en zwaarte meegeeft. Cate Blanchett is feitelijk een grote magneet die de gebeurtenissen naar zich toe trekt en waar je steeds reikhalzend naar uitkijkt als ze niet in beeld is.

Carol is een lesbisch liefdesdrama in een tijd dat je van homoseksualiteit hoogstens wel eens gehoord had. Maar hoewel de filmtijd van het liefdesdrama relatief kort is, lijkt het wel alsof we Een heel leven voorbij zien komen van vrouw, echtgenote, moeder en geliefde, verteld in een fraaie cirkel van eind naar begin en het eind(e). Cate Blanchett als Carol Aird. Gaat dat genieten. En koop gelijk even het boek van Seethaler.

Je suis Lennon

LennonVijfendertig jaar na de moord op John Lennon is zijn Imagine nog steeds springlevend. Sterker nog: door de terreur in Parijs is zijn hartenkreet van ‘the world will live as one’ misschien wel populairder dan ooit. Maar het is een paradox. We zoeken troost bij elkaar en bij Lennon, maar de Kalasjnikovs vertellen niet het verhaal van de vrede maar van de haat en de genadeloze willekeur.

Het lied van Lennon oogt bij eerste lezing als simpel en eenvoudig, maar de werking van lyrics is altijd in het frame van de muziek en de lading die woorden dan krijgen. ‘Imagine all the people living life in peace’ klinkt wat erg makkelijk en tuinkabouters, maar met ‘nothing to kill or die for, and no religion too’ begrijp je waarom Imagine nu het lied van Parijs en West-Europa is. Je suis Lennon.

En op de golven van verdriet en woede over Parijs is Imagine nu de nieuwe nummer 1 hit in de Top 2000, de opvolger van Hotel California, en met Bohemian Rhapsody stationair op 2. Allemaal nummers uit de jaren ’70, kennelijk voor velen toch het muzikale referentiekader. Voor mij geldt dat zeker. Het is de muziek van mijn coming of age, en mijn afspeellijsten en muziekstapels worden gedomineerd door dat decennium.

Ik weet niet wat ik allemaal in de lijst zou zetten. Ik vind Smells Like Teen Spirit van Nirvana nog steeds een fascinerende muziekkomeet, net als de mokerslagen van London Calling van The Clash. Maar bij mij toch vast veel mannen met haar en gitaren, veel West Coast, en hier en daar een verdwaalde bard als Nick Drake, Ian Matthews, of Bert Jansch, en de folkrock met mellotron en kerkorgel van The Strawbs en hun Grave New World. You may say I’m a dreamer, but I’m not the only one…

11/22, 1963

JFK2Op deze dag 52 jaar geleden werd de Amerikaanse president John F. Kennedy vermoord in Dallas, Texas. De moord is inmiddels ouder dan JFK werd. En bijna net zo oud als de moord is het vermoeden dat de moord op Kennedy niet het werk was van één dader, maar dat er sprake was van meerdere schutters en dus van een complot.

De moord op Kennedy is officieel in de schoenen geschoven van de lone nut Lee Harvey Oswald die een dag na de aanslag op zijn beurt in het politiebureau van Dalles werd doodgeschoten door de louche nachtclubeigenaar met Maffia-banden Jack Ruby. Ruby zou de echtgenote van Kennedy het leed van een lang proces hebben willen besparen.

De techniek toen was nog niet ver ontwikkeld en het geloof in de regering en officals was in 1963 veel groter dan nu. Maar met nieuwe techniek en enorm veel onderzoek is het wazige beeld van die 22e november 1963 steeds helderder geworden. Kennedy was het slachtoffer van een samenzwering, van hoogverraad dus. Volgens mij hanteert de VS nu als officieel standpunt dat er sprake moet zijn geweest van meerdere schutters en dus van een samenzwering. Veroordeeld is nooit iemand.

Met internet en WikiLeaks and what have you zou het gestuurde broddelwerk van de Warren Commission die de moord onderzocht vernietigend onderuit zijn gehaald. Inmiddels heeft de tijd zijn werk gedaan. De film van kleermaker Abraham Zapruder waar ik een beeld van gebruik blijft in de kern van de oplossing van de aanslag zitten. Zapruder filmde het fatale schot dat werd afgevuurd van een andere kant dan de autoriteiten ons wilden doen geloven.

Een grote Griekse komedie

Cruyff.tvOver de zieken niets dan goeds, maar onder de vlag van een ‘fluwelen revolutie’ heeft Johan Cruyff de afgelopen jaren van ‘zijn’ Ajax een verscheurde voetbalclub gemaakt. Ajax is een beursgenoteerd bedrijf van kampen, kongsi’s, achterklap, opportunisme, haat en nijd dat aangestuurd wordt via de kolommen van de Telegraaf.

En het mooiste is: het zogenaamde Plan Cruyff dat het grote Ajax weer moet doen herleven blijkt volgens Cruyff zelf helemaal niet te bestaan. Het Plan Cruyff is dus een zeepbel, een idee-fixe, een waanidee van een meesterintrigant en splijtzwam, twee A4-tjes gebakken lucht van pillenkoning Tscheu La Ling.

En op basis van dat niet bestaande plan zwalkt Ajax over het voetbalveld. Worden vetes uitgevochten. Rollen koppen. Is Ajax bestuurlijk stuurloos, want hopeloos verdeeld in voor en tegen Johan. Wie niet voor mij is, is tegen mij. Het is te triest om je rot te lachen. Maar wat een farce. Of hoe een voormalige voetbalgrootmacht zich laat gijzelen door een clubicoon.

Cruyff weet hoe je het spel speelt. Hij doet het al 40 jaar. Je zet je af tegen de hoge heren, de bobo’s, dan krijg je de supporters achter je. Maar je neemt natuurlijk niet zelf verantwoordelijkheid. Stel je voor. Dan kun je beschadigd raken. Nooit stak nummer 14 echt zijn handen uit. Niet naar Ajax, niet naar Oranje, maar heerlijk vanaf de zijlijn bleef hij kritiek spuien, messen slijpen en orakelen over een fluwelen revolutie. Marco van Basten verwoordde het pas prachtig: ‘Het Plan Cruyff is één grote komedie, de Fabeltjeskrant.’ Zo, die zit.

21.63

China Athletics WorldsWe hadden ooit Fanny Blankers-Koen, FBK, de vliegende huisvrouw uit Amsterdam. En Ellen van Langen in onverwachte triomf op de 800 meter in Barcelona in 1992. En verder mochten we blij zijn als er weer eens een Nederlandse atlete een limiet had gehaald en een serie overleefde. Maar deze week was er in Beijing Dafne Schippers met zilver en goud op de koniginnennummers van de sprint.

Schippers kan heel hard lopen. Voor haar gemiddelde sprintsnelheid zou ze in een woonwijk worden beboet. Haar komst uit het niets en haar grootse triomf zorgde direct voor achterdocht in de media. De stoïcijnse Utrechtse moest wel ergens high op zijn, want anders loop je als rookie niet 21.63, de vierde tijd ooit op de 200 meter. Het is het cynisme van de media in een cynische sportwereld die zelf stof genoeg geeft om iedereen verdacht te maken.

Opvallend ook was dat Schippers de enige blanke loopster was in een verder zwart deelnemersveld. In de tijd waarin ons land te klein is voor de burgeroorlog die Zwarte Piet heet, pas ik wel op hier verder iets over te zeggen. Minister Asscher werd als Jood al zwartgemaakt en kreeg de ergste verwijten en bedreigingen voor zijn genuanceerdheid. Elders op facebook werd gesproken over nieuwe decembermoorden. Letterlijk oneindig laagland.

Ik kreeg kippenvel kijkend naar de 200 meter. Naar DS die zo soeverein loopt dat het geen moeite lijkt te kosten. Dan ben je volgens mij een echte grote. Volgens Gijp gisteravond zou er deze eeuw geen betere atlete meer langs rennen dan Dafne Schippers. Het lijkt me een wat boude uitspraak. Aan de andere kant: we hebben na FBK toch ook 67 jaar moeten wachten op DS. Zo gek is die Gijp misschien dus niet.

Trojka hier, trojka daar

DrsPHet zijn zware tijden voor de Nederlandse muziek. Recent ontvielen ons de toppers Albert West en ‘Cowboy’ Gerard de Vries. Hou het dan maar eens droog. En ook de hier ten lande zo populaire bandleider James Last blies at last zijn laatste adem uit. Maar hoe zwaar ons dit allen ook viel, het verbleekt bij het verscheiden van Drs. P.

Drs. P., kort voor Heinz Hermann Polzer, heeft als geboren, getogen en gebleven Zwitser de Nederlandse taal bijzonder verrijkt. De taalvaardige econoom bracht ons hits als De Veerpont en het hilarische uptempo De Dodenrit. Het bracht de antiheld in 1974 gewapend met bontmuts zelfs in de studio’s van Top Pop waar hij schmierend zijn hit playbackte. Het was een bijzonder gezicht, een heer van stand in middelbare staat in keurig pak.

Drs. P. ging heden van ons heen, 95 jaar oud. ‘Voor zover ik mij kan herinneren, ben ik nooit jong geweest’ liet Polzer pas nog optekenen in het Belgische Knack. Het tekende zijn hele act. Hij leek tijdloos en altijd al een wat oudere heer met overdosis taalschat en woordenspel.Uit De Veerpont: de oever waar wij niet zijn noemen wij de overkant. Die wordt dan deze kant zodra we daar zijn aangeland. Geen speld of pont tussen te krijgen.

Mijn lieveling: de duizelingwekkende dodemansit in de trojka waar het gezin één voor één wordt geofferd aan de hongerige wolven en waar de verteller vlak voor de bestemming Omsk als laatste aan de wilde dieren ten prooi valt. Het ontlokte hem de prachtige parel: Omsk is een mooie stad, maar net iets te ver weg. Zuig daar maar eens een puntje aan. Voor Heinz Polzer is vandaag zijn eeuwige dodenrit begonnen.