Trojka hier, trojka daar

DrsPHet zijn zware tijden voor de Nederlandse muziek. Recent ontvielen ons de toppers Albert West en ‘Cowboy’ Gerard de Vries. Hou het dan maar eens droog. En ook de hier ten lande zo populaire bandleider James Last blies at last zijn laatste adem uit. Maar hoe zwaar ons dit allen ook viel, het verbleekt bij het verscheiden van Drs. P.

Drs. P., kort voor Heinz Hermann Polzer, heeft als geboren, getogen en gebleven Zwitser de Nederlandse taal bijzonder verrijkt. De taalvaardige econoom bracht ons hits als De Veerpont en het hilarische uptempo De Dodenrit. Het bracht de antiheld in 1974 gewapend met bontmuts zelfs in de studio’s van Top Pop waar hij schmierend zijn hit playbackte. Het was een bijzonder gezicht, een heer van stand in middelbare staat in keurig pak.

Drs. P. ging heden van ons heen, 95 jaar oud. ‘Voor zover ik mij kan herinneren, ben ik nooit jong geweest’ liet Polzer pas nog optekenen in het Belgische Knack. Het tekende zijn hele act. Hij leek tijdloos en altijd al een wat oudere heer met overdosis taalschat en woordenspel.Uit De Veerpont: de oever waar wij niet zijn noemen wij de overkant. Die wordt dan deze kant zodra we daar zijn aangeland. Geen speld of pont tussen te krijgen.

Mijn lieveling: de duizelingwekkende dodemansit in de trojka waar het gezin één voor één wordt geofferd aan de hongerige wolven en waar de verteller vlak voor de bestemming Omsk als laatste aan de wilde dieren ten prooi valt. Het ontlokte hem de prachtige parel: Omsk is een mooie stad, maar net iets te ver weg. Zuig daar maar eens een puntje aan. Voor Heinz Polzer is vandaag zijn eeuwige dodenrit begonnen.

Afgeblatterd

FIFA World Cup 2018 & 2022 Host Countries AnnouncedDe wereldvoetbalorganisatie FIFA is een corrupte bende en Sepp Blatter is al zestien jaar hun Godfather. Vanochtend werden negen hoge bestuurders van de FIFA in Zürich van hun bed gelicht. De beschuldigingen zouden niet misstaan bij de Maffia. Grootschalige, geïnstitutionaliseerde corruptie, witwassen, omkoping en malversaties op grote schaal.

Blatter mocht vanochtend lekker blijven liggen en wordt vrijdag voor een vijfde termijn gekozen door zijn trouwe luitenants die hun ogen sluiten en hun handen dankbaar open houden. Ik vond het prachtig en zo treffend om te lezen dat de (ook opgepakte) vice-voorzitter Jeffrey Webb van de Kaaiman-eilanden komt, een plek die uitsluitend wordt geassocieerd met belastingontduiking en ander fout geld.

Bij de FIFA is van alles te koop, tot en met WK’s toe. Als Qatar meer smeeroliegeld betaalt dan anderen, dan voetballen we in 2022 in een zandbak van 50 graden Celsius.  Hoe kun je überhaupt het begrip fair play nog uitspreken of denken dat je match fixing kunt aanpakken,als je zelf als Wereldvoetbalbond corrupt tot op het bot bent?

Alsof het was afgesproken werden vanochtend in Limburg de nodige Bandidos van hun bed gelicht. Bandidos zijn net FIFA-leden op motoren. Zij ondergraven ons bestuurlijk stelsel, en doen met wapens, geld en drugs nare dingen. Het is geen wedstrijd, maar die Bandidos lijken me een groter gevaar voor de samenleving dan de Blattertjes. Als morgen de grote Europese voetballanden elkaar vinden, dan is er overmorgen een FIFA 2.0 zonder Blatter. In dat tempo zullen we helaas niet worden verlost van de oh zo stoere motormannen.

Trijntje spelen

Trein2Het zijn mooie beelden. Wim Kok die handgeschreven hartekreetbriefje van minister Netelenbos verscheurt. De NS die zoveel beidt om maar monopolist te blijven dat ze zich er financieel volledig aan vertillen. Het is weer enquêtetijd in Den Haag. Nu het drama van de ontspoorde Fyra. En dan kun je bestuurlijk Nederland weer op zijn aller smalst beleven.

Het had zo mooi kunnen zijn. Een hogesnelheidslijn van Amsterdam naar Brussel. Maar nu heel veel geld later en vele jaren verder rijdt er een gekietelde Intercity van 020 naar Breda. ‘Waar zouden we zijn zonder de trein’, was ooit een campagne van de NS. Nou, simpel, in de verhoorbanken van de enquêtecommissie.

Ik kon het drama gisteravond helaas niet live meemaken, maar ik wist ook alles van een hoog verwachtingspatroon bij die andere trein, onze eigen Trijntje O. , die ons allen liet wenen. Ik zag nog net de aftiteling en hoorde de aangeslagen stem van Cornald Maas die nog iets mompelde over andere culturen en stemgedrag, ofwel: het lag niet aan dat nummer en aan die tot parachute gestreken vuilniszak die voor festivaljurk door moest gaan.

Bij een enquête ligt het ook altijd aan een ander en tasten partijen ook jaren later nog in het duister over het handelen en de motieven van de anderen. De commissie doet niet aan schuldigen zoeken maar aan waarheidsvinding en die zal ook nu weer erg pijnlijk zijn en menigeen in het hemd doen staan. Vraag is wat we leren van dit rare trijntje spelen? Of moet de vraag zijn welk onderwerp hierna enquêtewaardig is? Dan gok ik met de kennis van nu de zorgoverheveling en de pgb’s. Wie biedt er iets anders?

Te goeder vrouw

WecanHet is vandaag Internationale Vrouwendag. En ik zit eerste rang. Ik ben een bescheiden minderheid in een huis vol vrouwen. Zelfs het konijn is een vrouwtje. Het is hier 4 tegen 1, dus hier mogen de vrouwen dus niet al te hard klagen. Ik ben te goeder vrouw. Maar die minderheidskaart spelen, helpt vrouwen natuurlijk geen stap verder.

Vrouwen zijn dan wel het sterke geslacht, maar in de regel spelen mannen toch lekker de baas. En ze krijgen daar in de regel ook beter voor betaald dan vrouwen. Bij gelijk werk geldt nog steeds: vrouwen krijgen minder. En hoe het ook allemaal mag zitten met dat glazen plafond: het is nog steeds goed zoeken naar vrouwen op de beslissende plekken. Mannen hebben toch liever mannen. Tenminste, als het om werk gaat.

Vandaag is het 8 maart en morgen dus 9 maart. En die 9e maart is de geboortedag van mijn moeder die – als ze niet jaren her al overleden was – morgen 86 jaar geworden zou zijn geworden. Mijn moeder was echt een kind van haar tijd, en dus niet zo van ‘We can do it’. Dat zat niet in haar. Doe maar gewoon, en doe maar wat anderen willen, lees: wat je man wil. En toch was zij te goeder vrouw, in alle onbeholpenheid en afhankelijkheid, maar het was wel mijn moeder.

‘Just do it’, zou ik zeggen, in plaats van ‘We can do it’. Vrouwen nu hebben het beduidend makkelijker dan mijn moeder, dus hup en moedig voorwaarts en grijpt de macht van het sterke geslacht, zou ik zo zeggen. Maar ja, dat is natuurlijk weer zo heel erg mannelijk: lekker als man bedenken hoe vrouwen het moeten doen. Lekker paternalistisch. Ik woon dan wel met vier vrouwen, maar ben natuurlijk geen haar beter dan al die ‘foute’ mannen. Toch goed dat die 8e maart er is.

De pest aan ouderen

OudJob van Amerongen is een dierbare vriend. Als er meer mensen zoals Job zouden zijn, dan zou Mokum en omstreken daar flink van opknappen. We spreken elkaar een paar keer per jaar. Hapje eten, wijn op tafel, en onszelf op tafel, en natuurlijk Ajax, de kinderen, onze PvdA en de toestand in de wereld. Ik ben trots op Job. Hij doet werk wat weinigen willen. Verpleegkundige in de ouderenzorg. Hij werkt zich zes slagen in de rondte. Voor een salaris wat bewijst dat we in Nederland de pest aan ouderen hebben.

‘We hebben dus de pest aan ouderen’ is de kop die Het Parool zette boven een groot ingezonden stuk van Job gisteren. Hierin fileert hij de ouderenzorg, de dikke middelvinger die wordt opgestoken naar mantelzorgers en de holle mantra van de participatiemaatschappij, synoniem voor ‘zoek het zelf maar uit.’ De ouderenzorg is de afvoerput van onze samenleving, waar iedereen veel minder betaald krijgt dan in andere zorg. We hebben de pest aan ouderen. Ouderen zijn alles wat wij niet willen zijn, maar toch graag ooit willen worden. Maar hopen dat er dan nog een paar Jobs zijn.

Recent vertelde Job mij over zijn zorgen over de ouderenzorg, over zijn eigen twijfel of hij dan maar dag in en week uit bij dat afvoerputje moest zijn, in een zorgwereld van bureaucratie, managersterreur, landje pik, bestuursbonussen en alles wat je verder eigenlijk niet wilt weten. Voor Job – de vriendelijkheid en voorkomendheid zelf – is het stuk in Parool bijna een noodkreet. Zo fel bijt hij meestal niet van zich af. Hij is boos, bezorgd en teleurgesteld, zoals helaas zovelen die zich voor wat zilverlingen het snot voor de ogen mogen werken.

Job is een sociaal-democraat in al zijn DNA. Bij elke misstand die wij bespreken, roept Job dan vrolijk ‘daar zou de PvdA eens iets aan moeten doen.’ Het is een grap. Maar het is Job ook ernst. Al 33 jaar lid, en voor zijn gevoel door zijn eigen partij en zijn eigen mensen in de kou van de afvoerput gezet. Dat verdriet mij. Job mag 60 uur per week werken en doet dat met alle liefde die hij heeft. Maar als zo iemand geen liefde meer voelt maar minachting, holle frases en de pest aan ouderen, dan gaat op een slechte dag ook bij hem het licht uit.

Dodemansrit

auschwitzherdenkingEen bizar incident. Zo heette het gisteren in de media. Man overlijdt in de tram. Passagiers waarschuwen de bestuurder dat er iemand onwel is of misschien wel overleden. De trambestuurder heeft er geen boodschap aan. Hij rijdt lijn 5 naar het eindpunt in Amstelveen. Daar komt de dodemansrit ten einde en kunnen de hulpdiensten nog slechts de dood constateren.

Inderdaad, een bizar incident. Wat bezielt de trambestuurder? Of wat bezielt hem juist niet? Moeten de trams nu zo op tijd rijden dat er nergens voor wordt gestopt? Of had de bestuurder het helemaal gehad met al het gezeur en dacht hij dat het wel mee zou vallen met de 56-jarige man die misschien gewoon even niet zo lekker was.

Het COC gaf vorige week een presentatie bij onze jongste dochter op school. Ze vond het wel interessant. Broodnodig is het ook. Zeker als je het nare verhaal leest over een man van 46 die in Bos Lommer in elkaar wordt geslagen voor € 60 en een I-Phone omdat hij een ‘vieze, vuile flikker’ is. Twee Marokkaantjes. Rond de 20. Daar krijgt het COC geen grip meer op, zo vrees ik. En het is helaas geen bizar incident, daarvoor komt het veel te vaak voor.

Dit is mijn stad, een stad vol bizarre incidenten. De stad waar zondag de bevrijding van Auschwitz 70 jaar geleden werd herdacht. Ik zag het op AT5, en zag vele bekende gezichten. Wat ik ook zag, was veel bewaking. Het zijn geen andere tijden, het zijn de onze. Gelukkig was er geen bizar incident. Maar het laat glashelder zien dat onze vrijheid niet vanzelfsprekend is, en dat onze vrijheid niet die van vele anderen is. Artikel 1 van de Grondwet is een mooi leidend (of lijdend?) principe, maar telkens daarnaar te verwijzen, laat ook zien hoe kwetsbaar en onmachtig we soms zijn in deze bizarre wereld.

Russisch roulette

Russian President Vladimir Putin enters ...Russian President VlaWe zijn Frans Timmermans kwijt. Louis van Gaal zit nu al in zwaar weer. Jeroen Pauw valt tegen. En dan stopt Frank Snoeks ook nog met schaatsverslaggeving. Het zijn wel tikkies die worden uitgedeeld. En dan is er nog de open wond die Zwarte Piet heet en die ons land hopeloos verdeelt.

Ergens in de sociale krochten ging iemand even los op ‘onze’ prioritering. Hoe we durfden. De wereld staat in brand. IS, the war on terror, Oekraïne, ebola. En wij hier in oneindig laagland? Wij hebben het over Zwarte Piet. Of we helemaal gek waren geworden.

Tsja. Ik denk ook wel eens: Zwarte Piet wordt overschat. Maar het er niet over hebben omdat Poetin dreigt? Dat lijkt me toch geen houdbare stelling. Want dan mag je nooit meer wat omdat er altijd wel iets ergers is dan waar jij voor staat of je druk over maakt. Dat schiet dus ook niet op.

Als veel mensen Zwarte Piet oude stijl een probleem vinden, dan is het een probleem. Als we ook IS maar een probleem vinden. Of ebola. Of liefst beide. Maar alles oplossen lukt ons niet. Zwarte Piet misschien wel. En dat helpt dan toch de wereld – in ieder geval de onze – een beetje beter te maken. Zou mooi zijn als het lukt. En anders hebben we – als in Russisch roulette – helaas nog genoeg andere problemen die onze aandacht en opwinding zeker verdienen.

Long Lang

lang-lang-2-1361966482-view-0‘Hoe Lang is een Chinees. En Lang Lang ook.‘ Onze jongste dochter Hedda werd gek van het woordspelletje dat ze maar niet begreep. Het was geïnspireerd door de CD Dragon Songs van Lang Lang die op de Siciliaanse vlaktes voortdurend door de huurauto schalde.

Het was mijn eerste kennismaking met Chinese muziek, met een heus Chinees pianoconcert, De Gele Rivier, de Chinese pedant van de Russische Wolgaslepers. Die Lang Lang wilde ik wel eens in het echt zien en horen. Dus enkele jaren terug vol zin richting Concertgebouw. Dat was die avond echter potdicht en pikkedonker. Ik had me een dag vergist. Lang Lang was allang weer elders pianeren. Ik moet bij thuiskomst heel sip hebben gekeken. Mijn kinderen hebben het er nog over.

Gisteravond had ik mijn revanche. Goed op de datum gelet. Eén van de laatste stoelen veroverd. Bij het Concertgebouworkest speelde Lang Lang alle sterren en spotjes van de hemel in het Pianoconcert van Maurice Ravel. Ik vind het geen boeiend concertwerk, maar het is een prachtige showcase voor Lang Lang die volgens mij bij mime of ritmische gymnastiek ook zo mee zou kunnen.

Ravel had in 1932 een auto-ongeluk. Dat maakte het componeerproces moeizaam, zo las ik in het programmaboek. Wel gek dat het Pianoconcert in G volgens dat boek in 1931 in première zou zijn gegaan. Hoe dan ook: Ravel droeg het werk op aan de pianiste Marguerite Long, en Long is weer Lang in het Engels, al was de pianiste Frans. En zo waren alle cirkels toch weer een beetje rond.

Toch gek dat ik van de alleen in China al 1,3 miljard Chinezen er maar eentje ken: Lang Lang. Ik ben van het Westen, en niet van het Oosten. Lang Lang is van het Oosten en het Westen. Hij brengt het Westen naar China en het Oosten naar het Westen. Hij is veel meer een wereldburger dan ik. En ook een betere pianist.

To Blog or not to Blog..

Writer-s-block___.jpg.2Het was wel even mooi geweest, vond ik een maand of drie geleden. Elke dag een stukkie. Schrijven werd zo iets teveel een zelf opgelegde opdracht. Dat kon wel even wat minder. Dat kon wel even helemaal niet. En zo gezegd, zo niets gedaan. Geen blog. Lekker rustig. Andere dingen doen. Het zou vanzelf wel weer gaan kriebelen. En dat deed het ook. Gelukkig maar. Nu kan ik mijn zelf opgelegde blogblock terzijde schuiven, en vrolijk en fris weder beginnen. Zo dus. Bij deze. Maar niet elke dag een stukkie: dat zal het niet meer worden. Een paar stukkies per week. Maar misschien soms wel twee op een dag. Dat is ook mooi. En wel zo rustig. Wordt vervolgd…

Alabama Song

doors.airindia

‘Oh show me the way to the next little girl.’ Voor een dergelijk zinnetje zou je nu zo worden opgepakt, maar The Doors hadden in de tweede helft van de jaren ’60 al genoeg andere problemen, zoals verstoring van de openbare orde (wat blijft dat toch een prachtbegrip), exhibitionisme, en drank- en drugsgebruik van de buitencategorie.

Zanger Jim Morrison is al vier decennia dood en ondergronds te Parijs, en deze week volgde toetsenist Ray Manzarek. Ook voor hem was er letterlijk The End, het epische werk van The Doors wat wereldwijd bekendheid verwierf in het slotdeel van Francis Ford Coppola’s Vietnam-horror-film Apocalypse Now.

Vanavond was er het bruggetje van The Doors naar Bertolt Brecht en Kurt Weill toen ik hun bedelaarsopera Die Dreigroschenoper in het Concertgebouw mocht genieten. In 1966 namen The Doors Alabama Song van Brecht en Weill uit 1927, ook wel bekend als Moon over Alabama, Moon of Alabama en Whisky Bar: show me the way to the next whisky bar.’ Morrison vond het wel op eigen houtje.

Die Driegroschenoper uit eind jaren ’20 staat nog steeds als een monument voor politiek muziektheater. De bedelaarsopera van Brecht en Weill is een keiharde aanval op kapitalisme en corruptie en schetst een tegelijkertijd grimmig en komisch beeld van de hoerende en stelende onder-onder-klasse in het Londen van de 18e eeuw. Een afgeladen Concertgebouw vol toch wat beter gesitueerden kon er – bijna 90 jaar na de première in Berlijn – nog steeds hard om klappen.