De makelaar van Amsterdam

EbieEberhard van der Laan wil graag langer burgemeester van Amsterdam blijven. Veel Amsterdammers willen dat ook. De charmante straatvechter is razend populair alhier. Maar Van der Laan moet wel een tandje terug. De charmante workaholic goochelt al jaren met zijn gezin en gezondheid door dubbele werkweken te draaien. De stad is hem dankbaar, maar een niet-Amsterdammer zou denken dat met de Wallen de dammen onder zijn ogen worden bedoeld.

Eberhard van der Laan gaat het iets rustiger doen. Delegeren. Negeren. Ik ben benieuwd. Hij vast ook. Inmiddels is hij wel al voetbalvader. Een collega-voetbalvader vroeg hem wat Van der Laan voor werk deed.  ‘Wat denk je?’, vroeg Van der Laan hem. ‘Nou, je hebt een duur pak aan, dus je zult wel makelaar zijn.’ Er is dus in Amsterdam nog iemand die Van der Laan niet kende. Maar zonder het te weten wat de kwalificatie natuurlijk helemaal raak. Van der Laan is een makelaar pur sang. Dat is zijn leven, zijn ademtocht. We noemen hem burgemeester. Maar Eberhard van der Laan is de makelaar van Amsterdam.

Op het moment dat Van der Laan aankondigt wat minder te gaan buffelen, komt de PvdA met de vierdaagse werkweek op de proppen. We moeten naar vier dagen werken zodat we meer tijd hebben voor zorg, kinderen en voor elkaar. Het lijkt me een wat raar paternalistisch verhaal en vooral bedoeld voor al die mannen die het vertikken om hun deel van zorg en opvoeding bij te dragen. Zij zijn te belangrijk om te minderen.

Maar is dat niet hun eigen, vrije keuze? De emancipatie van de man afdwingen via de werkvierdaagse. Ik zie het niet lukken. En als ik het in de PvdA voor het zeggen zou hebben, zou ik me eerder focussen op het bestrijden van de werkeloosheid in plaats van deze wat verkapte verheffing van de drukke man. Want wat heb je aan een vierdaagse werkweek zonder baan?

Plat op de bek

Geert3Wat fantastisch. Bijna een kwart van Nederland kijkt naar Boer zoekt vrouw. Ook ik heb nu kennisgemaakt met Geile Geert, een boer en officieuze volksheld die vrouwen ‘plat op de bek’ lebbert, en die volgens mij het vrouwelijk geslacht beziet als één grote vruchtbare akker. Heerlijk. En het Lucky TV-filmpje over Geert en de andere boeren is werkelijk hilarisch.

Geert is een gezonde Hollandse jongen op leeftijd. Minder gezond is het misbruik van kinderen door kerklieden, de dienaren van God. Nu bleek het Vaticaan overwoekerd door kinderporno, met als verdachte onder anderen de voormalig aartsbisschop van Polen Josef W., ook bekend van het programma Aartsbisschop zoekt jongetjes. In het ondermaanse heilige der heiligen is er ook witwassing en drugssmokkel. God zag dat het niet goed was.

Stephen Fry zag dat God niet goed was. Op de Ierse zender RTE fileerde acteur en komiek Fry de opperbaas van het Vaticaan en vele andere geloven en gelovigen. Op de vraag hoe dat zou gaan bij de hemelpoort had Fry aan iets meer dan twee minuten genoeg om zijn zaak tegen God te bepleiten. Zijn opening is briljant: “bone cancer in children. What is that about? How dare you?” Volgens Fry is God “utterly evil, a selfish monster.”

Zo. Plat op de bek. Benieuwd of Fry hiermee wegkomt. In zo’n 50 landen ter wereld is er wetgeving tegen blasfemie. Ik denk dat Fry moet oppassen waar hij heen reist. Want hoewel God niet bestaat, mag daar toch niet openlijk over worden gesproken. Dat hebben gelovigen liever niet. Er is vrijheid van geloof, maar geen vrijheid van ongeloof. Leven we toch nog in The Dark Ages.

Nog nooit zo gelukkig geweest

samsom

Een tijd geleden las ik een artikel over vaders die gelukkiger mannen zijn. Die kon ik in mijn zak steken. Wat ik zelf al ervoer, werd nu wetenschappelijk gestaafd. Hoera! Ik was nu het bewijs van geluk, en sinds de publicatie loop ik nog fluitender door het leven. Nog nooit zo gelukkig geweest.

Iedereen is elke dag bezig om ouder te worden, maar niemand wil het zijn. Het is een rare. En dat terwijl in ouderdom het geluk te vinden is. Geluksprofessor George Vaillant (80 toch al) verkondigde deze week dat ouderdom tot meer geluk leidt. Volgens Vaillant zit het geheim van een gelukkig leven niet in afkomst, rijkdom of intellifgentie, maar in een liefdevolle jeugd en de mate waarin mensen relaties kunnen aangaan.

Bram Moskowicz kan prima relaties aangaan, maar niet altijd met de juiste mensen. Geld lenen van criminelen bijvoorbeeld bevordert niet je geluksgevoel, zeker niet als je niet terugbetaalt. Ik zag Moskowicz gisteren tussen Concertgebouw en Bodega Keijzer, hoog in de jas, filtersigaret tussen de tanden, blik stuurs vooruit, hij zag er ouder maar beslist niet gelukkiger uit. .

Wie het ook niet makkelijk heeft, is Diederik Samsom. Dat eerlijke verhaal moeten we ook maar eens vertellen. De politiek leider van de PvdA ligt links en rechts onder vuur. Slechte peilingen, slecht humeur, de druk wordt Samsom af en toe teveel, zo kon zeker de Telegraaf deze week maar niet genoeg benadrukken: Samsom ‘over de rooie’. Het is een inkoppertje. Benieuwd of hij genoeg relaties heeft gekoesterd om zijn val te stoppen.

At Seventeen

pamHet is de nachtmerrie van iedere ouder dat je kind iets overkomt of spoorloos verdwijnt. Wie herkent niet dat ene moment van enorme paniek dat je kind opeens verdwenen is en dan drie minuten later vrolijk verstopt achter een boom zit. De vreselijkste gedachten flitsten door je hoofd.

Een veerboot vol kinderen zinkt, een vliegtuig verdwijnt, en het lot van twee Nederlandse meisjes in Panama wordt steeds duisterder. Maar zonder stoffelijk overschot is er toch altijd hoop, en in ieder geval nooit rust en geen kans om het verleden te laten rusten. En toen viel mijn oog gisteren op een klein stukje in Het Parool, keurig hoog in de marge van pagina 14.

Bijna 43 jaar na hun vermissing in mei 1971 zijn twee toen 17-jarige Amerikaanse meisjes teruggevonden, slachtoffer van een auto-ongeluk dat eindigde op de bodem van een creek in het lege land van South-Dakota.

Cheryl Miller en Pamella Jackson uit Vermillion bij Elk Point waren onderweg naar een schoolfeest. Op een gravel road ging het fout en hun Studebaker Lark stortte van de weg het water in. Niemand vond een spoor, tot een visser een tijd terug wielen van de auto boven de modderige waterlijn zag.

Cheryl en Pamella kunnen worden begraven terwijl niemand ooit nog had gedacht dat zij – sorry – nog boven water zouden komen. En de meisjes? At Seventeen – Janis Ian schreef er een ontroerend lied over – waren zij misschien wel op weg naar hun grote liefde, of zouden zij die daar ontmoeten. Who knows.

Pikant detail: hun klasgenoot David Lykken werd ooit verdacht van de verdwijning van en de moord op Cheryl en Pamella, maar werd vrijgesproken. Een lieverdje was Lykken zeker niet. Hij zit een 227(!)-jarige gevangenisstraf uit voor verkrachtingen en ontvoeringen.

Zangzaad

nickensimonBinnenkort is in de RAI de Negenmaandenbeurs 2014. Dat klinkt niet bijster spectaculair. Dus wat doe je dan als organisatie? Je gooit er een onderzoekje tegenaan. Aan ruim 700 jonge en aanstaande mama’s werd gevraagd welke BN’er zij als zaaddonor zouden kiezen. Zo wordt niet bijster spectaculair heel bijzonder en spannend. Want wie kozen zij?

Het grappige is: ze konden niet kiezen. Maar liefst 79% van de dames zou namelijk het zangzaad van de Volendamse nachtegalen Nick en Simon willen hebben. Dat komt mij toch wat hebberig over, zaad van twee. En hoe moet dat dan? Naar rato mixen? Of iets meer zaad van Nick, of toch liever een extra kwakje Simon? Van rare zinloze onderzoeken kom je toch op gekke vragen.

Als Badr Hari na maandag nog vrije man is, hoeft hij zich niet te haasten naar de zaadbank. Slechts 4% van de vrouwen zit op zijn zaad te wachten. Hij bungelt in de onderste regionen, zoals de onderzoekers fijntjes rapporteren. Maar neem Gordon. Die blijkt met 8% twee keer zo populair te zijn als Badr. Of is hier de stille hoop dat Geer er dan gratis een kwakje bijlegt? Geer en Goor. Wat u zegt.

Treurig. Maar de Negenmaandenbeurs heeft aandacht en de kop Nick en Simon meest populair als zaaddonor maakte ook mij nieuwsgierig. Onzin werkt dus. Gelul kun je verkopen. De media hebben voortdurend honger naar content. En ik ben geen haar beter. Ik wil het allemaal weten. Ook mijn nieuwsgierigheid moet voortdurend worden bevredigd. Door Nick en Simon, desnoods door Gordon, maar dan eis ik Goor of een Chinees erbij. Nummer 39 schijnt lekker te zijn.

Gelukkig niet

Rutte.bier

Lijstjes. Lijstjes. Altijd maar lijstjes. Nu weer het lijstje waarin Nederland hoog scoort als gelukkig land. Volgens de OESO is ons oneindig laagland één van de beste plekken op aarde. Goed dat anderen ons dat vertellen. Wij zelve chagrijnen ons de dag door. Wij gelukkig? Rot op.

Hein de Kort zou Hein de Kort niet zijn als hij het gegeven niet in een prachtprent goot. Mopperende en kankerende mannen in een café: ‘Weer buiten de medailles’. ‘Kutland’. ‘Veel bier.’ Prachtig. Maar gelukkig? Nou, nee. Het zit niet echt in ons. We grommen de week door richting de vrijdag en dan vervelen we ons het hele weekend weer te pletter. And then we do it again.

We hebben het nog nooit zo goed gehad, maar het maakt ons maar niet gelukkig. Dat blijft een rare paradox. Je zou geneigd zijn om te denken dat welvaart en welzijn toch elkaar vrienden zijn. Maar mooi niet. Gelukkig maar dat we een telefoon in handen hebben. Want met een telefoon heb je tenminste vrienden. Maar word je dan ook gelukkig?

Nou, dat dan weer niet. We hebben veel contacten, veel likes, maar het is net als met welvaart en welzijn: het haakt niet erg. Veel meer contact, maar tegelijk veel eenzamer. Het is weer zo’n boeiende paradox. We kunnen niet meer zonder mobiel, maar wat brengt het ons behalve onrust en onvervulde wensen, de zuurstof voor onvrede.

Maar er is best hoop. Las een mooi verhaal deze week over dat de mens best deugt en dat hij daar geen God voor nodig heeft. We zijn ‘van nature’ best sociaal, hoe velen ook hun best doen om dagelijks het tegendeel te bewijzen. We zorgen voor anderen, dat vinden we fijn, kijk maar hoe dol we zijn op onze pasgeborenen. En een mooi zinnetje uit het stuk: de mens is de enige aardsoort die samen op 10 kilometer hoogte in een metalenbuis elkaar doorstaat zonder massale matpartijen. Ik zie het gorilla’s niet doen, nog los van de vraag of ze geschoolde piloten hebben.

Zo modderen we toch maar door. De populariteit van het kabinet is op een dieptepunt. Tsja, iemand moet toch de schuld krijgen van crisis en tegenwind? We willen het gewoon weer zo goed hebben als gisteren, en graag snel een beetje. Het alternatief? Geen idee. Ga ik met Mark met een biertje eens rustig over nadenken.Kutland? Gelukkig niet.