Slegs vir blankes

Terecht maakt Neelie Kroes zich in Het Parool boos over het selectiebeleid van haar VVD: ‘Eén VVD-vrouw, het is droevig.’ En dat is het ook. Het is ook droevig dat er van de zestien ministers slechts zes vrouw zijn. Tel je de staatssecretariaten erbij, dan wordt het beeld ietsje rooskleuriger, maar het blijft een wanverhouding. Trudaeu in Canada en Macron in Frankrijk laten zien hoe het wel kan: gewoon 50% vrouw, 50% man. Hoe moeilijk kan het zijn?

Maar zo het kan is het nog veel droeviger dat dit kabinet Rutte III veel meer weg heeft van Wilders I. Het nieuwe kabinet is helemaal blank, hagelwit. Oud rechts en behoudend midden staan niet voor een inclusief maar een exclusief Nederland waar geen ruimte aan de vergadertafel is voor mannen en vrouwen met een Surinaamse, Antilliaanse, Marokkaanse, Turkse of welke andere achtergrond dan ook. Het is tekenend dat ik er vrijwel niemand over hoor. Zijn we allemaal ziende blind geworden?

Het was een schrijnende constatering van Özcan Akyol. De schrijver en columnist zei dat hij wel Nederlander is, maar dat hij er eigenlijk niet bij hoort. Zo ervaart zelfs een niet bepaald kansloze of onsuccesvolle Nederlander zijn Nederlanderschap. Tweederangs, gestigmatiseerd, buitengesloten, en lichtjaren verwijderd van een plekje aan de vergadertafel van Nederland.

Dit kabinet heeft volgens haar credo ‘vertrouwen in de toekomst.’ Het klinkt mooi, maar waar is het in godsnaam op gebaseerd als we zo een substantieel deel van de bevolking er niet echt bij horen vinden. Wat moet Wilders genieten. Zonder dat hij vuile handen hoeft te maken laat Rutte III zien waar Nederland voor staat: slegs vir blankes. Mij geeft dat verrekte weinig vertrouwen in de toekomst.

Wortel in de vuist

Jetta-Klijnsma-621x328Van Mark Rutte moesten we een nieuwe auto kopen. Goed voor de economie. Zelf rijdt hij nog steeds in zijn prehistorische Saab. Van staatssecretaris Jetta Klijnsma (zelfde kabinet, andere partij) moeten we een huis kopen. Want als het huis is afbetaald, kun je prima van je AOW leven, en heb je geen last van je pechpensioen.

Het is wat, die goedbedoelende politici. Leuk dat een sociaal-democrate mensen met pensioenproblemen aanraadt dan maar een huis te kopen. Het is er ook echt de tijd naar. Maar Klijnsma is nog veel creatiever. Zij kent ook mensen die een moestuin hebben. Dat levert veel groente en fruit op. Dus wie een pensioengat of -ravijn vermoedt of heeft: neem een moestuin.

Klijnsma schijnt slim te zijn. Zij is ook een soort sociaal geweten in de PvdA. Maar ergens gaat het dan mis. Dan komt de losgezongen lariekoek. Dan komen we met een moestuin. Sla je slag. Het is dit soort onbenul dat sociale media doet ontploffen en sociaal-democraten voor de zoveelste keer achter de oren doet krabben. In plaats van een roos nu een wortel in de vuist. Het kan verkeren.

Nee, dan Laurens Ivens, kakelverse wethouder te Amsterdam. Van de SP. De partij die de moestuin al lang in het logo heeft. Vroeger een balletje op jacht naar geld, maar inmiddels genezen, en hij levert zelfs salaris in. Ik dacht dat wethouder te Mokum niet zo slecht betaalde, maar bij de ANWB van Van Woerkom verdiende Ivens kennelijk (nog) meer.

Net als die moestuin zal Ivens ook niet precies bedoeld hebben wat hij zei in Het Parool gisteren over Emile Roemer en zijn werk als fractiemedewerker in de Tweede Kamer: “Ik schreef zijn teksten, hij sprak ze netjes uit, dat ging goed.” Nou, zo’n jongen komt er dus wel. Wethouder Wonen. Leeft met vriendin op 50m2 in de Indische Buurt. Nou, dan ben je van het goed tomatenhout gesneden. Vanaf heden te bewonderen in de Stopera.

Nog geen cavia

markHij leek volledig seksloos en zonder contact. Een man alleen in een Haags huis, geen vriend(in) in zicht, volgens zijn woordvoerder heeft hij niet eens een cavia. Zo. Niet dat de premier iets met zo’n harig beestje zou willen, het was slechts als ‘beeld’ dat er echt niemand over de vloer is bij Mark. Vreemd, toch? Maar vanochtend was er opeens ‘een vriend’ van Mark Rutte, misschien wel ‘de.’ Maar de woordvoerder ontkende. Wat niet wil zeggen dat het niet waar is. Misschien is er ook wel een cavia. Of een hangoor. Maar eerst maar eens naam en rugnummer, lijkt mij.

Ik hoop dat onze premier een serieus aangenaam seksleven heeft, maar hoe moet dat als iedereen je kent en je nergens ongezien kunt zijn of binnenwippen? Lijkt me lastig. Maar is dat voor Rutte de reden om dan maar helemaal niets te doen? Of is hij slimmer dan wij? Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Wat ook wordt vervolgd, is de ingesleten hebzucht van de mens. De Volkskrant had een mooie bijlage over Geld & Geluk en de verschillen tussen mannen en vrouwen. Mannen graaien uit statusverwerving, vrouwen uit verlangen naar extra zekerheid. Yvonne Hofs schreef er het boeiende artikel We want more over. Hoe zou Mark dit nu lezen?

Politieke partijen willen ook altijd meer. Meer kiezers, meer zetels, meer macht. Bij Europa is dat toch een raar verhaal. Iedereen lijkt tegen, of in ieder geval tegen deze EU. Maar welke dan wel? En kunnen we daar dan voor kiezen? Het lijkt me niet. Het lukt politici uit angst of ander ongerief in ieder geval maar niet helder te maken wat Europa ons biedt en onthoudt.

Dus is het voor of tegen ‘dit’ Europa. Ja of nee. Een onzinnige keuze. Of zoals Jeroen Dijsselbloem in diezelfde Volkskrant zei: “politici moeten ophouden Europa te verkopen om Europa. Je gaat de gemeenteraadscampagne toch ook niet in met ‘de gemeente is belangrijk! ‘Who cares?” Niet zo gek dus dat er slechts een beschamende minderheid Europa stemwaardig vindt.

Vijftig tinten grijs

wimkok1Terwijl de Chinese restaurants in Nederland door nieuwe wetgeving honderden koks tekort dreigen te komen, blijkt een Nederlandse kok juist de omgekeerde weg te gaan: Wim Kok is sinds enkele maanden niet besturend-commissaris bij de Chinese Construction Bank. En daar maak ik geen flauwe grappen over.

Slecht betaald is het niet die negen retourtjes China die Kok jaarlijks maakt. De Telegraaf rekende al met graagte uit dat het oude rode boegbeeld Kok € 4.700 per vergadering krijgt, en dat is toch behoorlijk ruim boven modaal.

Wim Kok – twee kabinetten lang voorzitter van Nederland – is de verpersoonlijking van het brave, grijze Nederland van een broodje ham en een broodje kaas, het doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, het was de timmermanszoon uit Bergambacht met paplepels tegelijk ingegoten.

Onder Kok verloor der PvdA wat er nog aan socialistische veren zat vastgeplakt. In het Paarse tijdperk werd de PvdA Kok en Kok de PvdA: het grijze midden, veilig koersen, niet te breed, niet te ver, dan kom je het verst. Onder Kok leek Nederland wel ‘af’, een sociaalliberale heilstaat het hoogst haalbare.

Na de politiek kwam het bedrijfsleven, en commissaris Kok gleed daar op glad ijs en kukelde in wakken. Hij praatte recht wat vroeger nog keurig krom was, en wat hij ooit mooi omschreef als ‘exorbitante zelfverrijking’ mocht nu rekenen op zijn fiat. Wiens woord men eet, wiens bonus men geeft.

Nederland onder Kok heette Paars maar was vijftig tinten grijs. Gelukkig bleek Nederland niet ‘af’. Langzaam poogt de PvdA wat veren terug te vinden. Het gaat van ‘au’. Benieuwd hoe het ‘onze Wim’ vergaat aan de Chinese vergadertafels. Of zijn stevig postuur, zijn opvallende, en zijn wat norse voorkomen indruk maken. Een broodje kaas en een broodje ham zitten er niet in. Als hij maar niet die grap van Gordon over nummer 39 met rijst maakt.

Het oproer kraait

samsom2Het leek wel alsof iedereen de verkiezingsramp van de PvdA aan zag komen, behalve de PvdA zelf. Daar was men geobsedeerd door de eigen navel. De campagne van de PvdA was een groots succes, zo klonk het steeds, ook nog na de electorale dreun. Het zegt veel, zo niet alles over de staat van de PvdA.

De campagne was Amerikaans. Alsof dat garant zou staan voor succes. De campagne was ook ongekend in omvang. Nog nooit waren zoveel handen geschud en burgers voorzien van roos en rolletje pepermunt, de spiegels en kralen van een moderne campagne.

Mijn tenen kromden akelig toen ik Pieter Hilhorst op een markt – daar komen we graag –  het nog eenmaal uitlegde aan een oudere mevrouw: “PvdA. Sterk en sociaal. Niet vergeten hoor.” That sums it up, zouden de Britten zeggen. De leegte van een zinnetje. Een mantra als verkiezingsleus. Dol op jezelf. Het kon alleen maar fout gaan.

Het ging fout. Het was een dreun. Alle rode bolwerken stortten ineen. Amsterdam viel. Rotterdam, viel. Den Haag viel. Utrecht viel. Maar de PvdA had een prima campagne gevoerd, zo enthousiast en massaal. Het beleid was ook best goed. Alleen de kiezers begrepen het nog niet. Zoiets.

Die hoogmoed kwam dus voor de val. Maar partijleider Diederik Samsom hield nog lang voet bij stuk. Totdat lokale bazen vielen en het gedecimeerde partijkader in den lande begon te morren. Inmiddels kraait het oproer alom.

Samsom moet op zoek naar een nieuwe lente en een nieuw geluid. Misschien iets minder campagne, minder gelijk, minder kabinetskoers, en iets meer ouderwetse bevlogenheid, inlevingsvermogen en een rood kloppend hart. Is dat nog op voorraad?

Het wordt allemaal minder

minderHet wordt allemaal minder. Minder geld. Minder werk. Minder humor. Minder veilig. Minder zorg. Minder blank. Minder vrijheid. Minder wij. Iedereen weet hoe dat komt. Door steeds meer Marokkanen. Dan wordt het allemaal meer. Meer tuig. Meer geweld. Meer bijstand. Meer zij. En steeds minder wij. Het is meer dan genoeg.

We weten hoe het zit. En dat lossen we dus op. ‘Minder! Minder!’ is het recept. Minder Marokkanen in Nederland. Te beginnen in Den Haag. Volgende week verschijnt de single ‘O o Den Haag, stad met minder Marokkanen’, met leuke samples van de grote leider en zijn Haags slavenkoor van hitsige Harry’s. Geheid een hit.

Het wordt allemaal minder. Minder stemmers. Minder PvdA. Minder VVD. Minder vertrouwen. Minder niveau. Maar gelukkig wordt ook de aanhang van de grote leider minder. Het geschreeuw ‘Minder! Minder!’ sloeg woensdagavond net zo hard op het forse verlies van de PVV in Den Haag en in Almere.

Het wordt allemaal minder. Behalve de aangiften tegen Wilders. Dat worden er steeds meer. Net als de vergelijkingen met andere tijden en personen. Maar laten we hopen dat die op toeval berusten. Wilders is retorisch toch echt een stuk minder dan Goebbels.

Code Oranje

CodeOranjeHet is al ruim een week Code Oranje. ‘Wij’ grossieren in goud, zilver en brons op de schaats op de Olympische Winterspelen. Sinds vorige week zaterdag – de zege van Sven op de 5 kilometer – mag om de haverklap het olympisch vuur in het Olympisch Stadion worden ontstoken als huldeblijk aan weer een ijskanjer. Het eerste vuurtje was op mijn verjaardag. Ik heb het als verkapte verjaarswens met graagte geaccepteerd.

Weg is nu het Poetinbashen en de stem van verzet tegen het foute Rusland. Het goud schittert zo intens dat het verblindt. Nu is het tijd om te feesten, en achter de schermen gaan de Russen gewoon door waar ze mee bezig waren. Maar ons interesseert dat nu even niet. We zitten nu te navelstaren op .003 seconde en hoe de tijd op de televisie niet de echte schaatstijd is. Ik laat het me graag nog een keer uitleggen.

Wel vals dat die Smeekes tegen twee Mulderbroertjes moest rijden. Dat win je nooit. En om te bewijzen dat het schaatsen internationaal helemaal niets meer voorstelt, won een short trackende vrouw gisteren de metrische schaatsmijl en werden ‘we’ ook nog even achteloos 2, 3 en 4. Daar verdienen we eigenlijk een extra medaille voor.

De baas van Oranje was er ook, met eega, en met de baas van de ministers en de baas van de KLM die al IOC’end nieuwe verbindingen voor onze blauwe vogels regelt. Waar de vorst (hoe toepasselijk..) vroeger nog wel eens wat hockeymeisjes stevig wilde knuffelen, bleef Willy nu wel netjes in zijn VIP-vak, ofschoon de kledingvoorschriften wel wat strikter nageleefd hadden mogen worden. En er is ook nog zoiets als voorbeeldgedrag.

We zijn weer helemaal schaatsgek (of medaillegeil), maar oh ironie hier ten lande is de winter net een langgerekte natte herfst of een voortijdig invallend voorjaar. Volgens mij heeft het tot nu toe één nacht één graad gevroren. Niks natuurijs, geen ijsmeesters uit het vet, godzijdank geen ziekelijke elfstedenkoortsaanval.

En om het nog raarder te maken: het Amsterdamse Olympisch Stadion – gebouwd voor de Zomerspelen van 1928 – is omgetoverd tot een echte schaatsbuitenbaan waar straks de NK Schaatsen op wordt afgewerkt. Een vooruitziende blik van de stadiondirectie. Want met de Code Oranje die ons nu in de greep heeft, zou het wel eens een heel gezellige NK in prachtig lenteweer kunnen worden. Met alle klimaatveranderingen is schaatsen over 100 jaar een zomersport.

1,8 miljoen mega culpa’s

Plasterk.megaRonald Plasterk leeft nog. Maar politiek is hij dood. Hij overleefde weliswaar in de vroege woensdaguren een motie van wantrouwen, maar de beschadiging is dermate ernstig dat experts het houden op een wonderkind total loss.

Plasterk toonde soepele knieën – ik telde zeker 1,8 miljoen mega culpa’s – maar de geest wilde niet echt. Hij vond dat hij niets verkeerd had gedaan, behalve wat speculeren, en dat zou hij echt nooit meer doen. Dus wat moest die oppositie nu eigenlijk?

Diederik Samson ging nog verder. Hij schold Alexander Pechtold de huid vol omdat gedoogpartner D66 het had gewaagd de doodskus voor Plasterk zelf de Kamer binnen te dragen. Samson presenteerde het als de actuele versie van landverraad. Hoe gek wil je het hebben? Een gedoogpartner die een minister niet meer mag controleren en beoordelen? Laten we het maar houden op verkiezingskoorts.

De media hebben hun Haagse rel weer gehad. De gedroomde lynching ging helaas niet door. Dus even wachten op de volgende glijer. Weekers, Pechtold, wie volgt? In de tussentijd gaat iedereen stiekem door met afluisteren, scannen, tracken en in de gaten houden. Maar daarvoor staan geen hordes journalisten op het Binnenhof.

Het is volbracht

D66 CAMPAGNESTART‘Het is een meisje en we noemen haar Els’. Met die idiote aankondiging introduceerde D’66-CEO Hans van Mierlo in mei 1997 Els Borst als zijn opvolgster als lijsttrekker van de Democraten. Goed om te memoreren dat meisje Els in 1997 al 65 was, een leeftijd waarop je toen nog met pensioen mocht.

Els Borst was geen meisje meer, maar werd een grande dame die in het Paarse tijdgewricht zorgde voor baanbrekende wetgeving. Onzinnig zijn dan ook de commentaren bij haar dood dat Els Borst altijd toch ‘..meer arts dan politica was..’. Ze was arts, werd politica, en omdat ze arts was, wist ze als politica de recepten voor succesvolle wetgeving uit te schrijven. Vakminister. Vakvrouw. Vicepremier. Minister van Staat. Erelid van haar D66.

Nu is meisje Els dood. Politiek overkwam haar dat bijna twee keer eerder. In de nasleep van de Bijmerramp. En met haar uitspraak ‘Het is volbracht’, waarmee zij het christelijke smaldeel in de Tweede Kamer alle voorhanden zijnde gordijnen injoeg. Borst ‘ontheiligde’ de kruiswoorden van Jezus in een interview in NRC vlak nadat haar euthanasiewet was aangenomen. Zij ging door de knieën, maar boog niet.

Het is volbracht. Een bijzondere vrouw is dood. We noemden haar Els. Maar voor mij was zij mevrouw Borst. Want de dokter tutoyeer je niet. Zeker niet als de dokter ook nog eens minister van formaat was die met haar wetgeving eigenlijk veel meer voor D66 heeft betekend dan de inmiddels ten grave gedragen staatkundige hervormingen van de nu toch ook al bijna middelbare krullenbollenclub.

Afluistertoets

das-leben-der-anderen-848172lEr is veel ellende op de wereld. Zo ook te Den Haag. Hebben we net afscheid moeten nemen van Franske Weekers, ligt Ronald Plasterk weer onder vijandelijk vuur. De minister van Binnenlandse Zaken lijkt niet goed te weten wie nu eigenlijk wie afluistert. Dat is niet handig als je erover gaat. Dat wordt een weekendje doorbuffelen om ruim 80 Kamervragen keurig te beantwoorden en je mentaal voor te bereiden op een grilling in de Kamer komende dinsdag.

Afluisteren. Het is een oude tak van sport, die met alle moderne technieken een steeds grotere vlucht neemt. Edward Snowdon heeft al laten zien dat niemand veilig is voor de oren en ogen van veiligheidsdiensten. In naam van de staatsveiligheid mag bijna alles, en wat niet mag, doen we toch. Zo is het altijd gegaan. Zo gaat het nog steeds.

Je identiteit is niet meer veilig. Je bent langer op een vliegveld dan in de lucht. Overal wordt je gezien en getracked. Het slappe excuus voor al het gegraai en gekoekeloer is dat ‘wie niets te verbergen heeft ook niets te vrezen heeft.’ Was het maar weer. Het is eerder omgekeerd: iedereen wordt gezien als potentiële dader, en dus moet iedereen gecheckt en in de gaten worden gehouden.

En Plasterk? Ben benieuwd. Wist hij niet wat hij zei? Was hij weer eens ijdel en eigenwijs? Wilde hij niet (af)luisteren? De oppositie ruikt bloed. Uiteraard. Maar ook in de coalitie rommelt het. Het zal een dolle dinsdag voor Plasterk worden. Hij zal overtuigend helder moeten krijgen dat hij in control is. Misschien weer een hoed op, en een aangeplakte baard. Misschien trapt de Kamer in de vermomming. Maar je raakt in veiligheidsland snel het spoor bijster. En dat is nu net het verwijt dat Plasterk krijgt. Dinsdag is zijn grote afluistertoets.