Verziekt klimaat

trump

Misschien is Donald Trump wel de verpersoonlijking van The American Dream, de gedachte dat je – als je maar wilt en hard wilt werken – alles kunt worden wat je wilt. Onroerend goed tycoon, tv host, pussy grabber en zelfs president.

Die American Dream is natuurlijk één grote leugen. Je kunt in de VS helemaal niet worden wat je wilt. Het land is een sociaal moeras. De verdeling van de welvaart is om te huilen. De verstrengeling van bedrijfsleven en politiek jaagt het geld naar de rijken en houdt de rest van het land economisch gevangen. The American Dream is een nare droom.

In een rammelend en uitgewoond land werpt Donald Trump zich op als de redder van de Amerikaanse droom. Make America Great Again is de Goebbelsiaanse leuze die het volk in de stembus naar de grootste narcist aller tijden kreeg en dat nu al voelt hoe het enige belang van Donald Trump zijn eigenbelang is. Hij runt de VS als zijn bedrijven: top down, rucksichtslos, onbeschoft en alles in eigen voordeel.

Maar er is hoop. De hoop op impeachment en vervolging van een president die slechts de zakken van zichzelf en zijn soortgenoten vult en het belang van de VS ondergeschikt maakt aan zijn eigen deals en doelen. Misschien zit Trump wel eerder in de gevangenis dan dat de VS zich los kan maken van het Parijse klimaatakkoord.

Het wordt allemaal minder

minderHet wordt allemaal minder. Minder geld. Minder werk. Minder humor. Minder veilig. Minder zorg. Minder blank. Minder vrijheid. Minder wij. Iedereen weet hoe dat komt. Door steeds meer Marokkanen. Dan wordt het allemaal meer. Meer tuig. Meer geweld. Meer bijstand. Meer zij. En steeds minder wij. Het is meer dan genoeg.

We weten hoe het zit. En dat lossen we dus op. ‘Minder! Minder!’ is het recept. Minder Marokkanen in Nederland. Te beginnen in Den Haag. Volgende week verschijnt de single ‘O o Den Haag, stad met minder Marokkanen’, met leuke samples van de grote leider en zijn Haags slavenkoor van hitsige Harry’s. Geheid een hit.

Het wordt allemaal minder. Minder stemmers. Minder PvdA. Minder VVD. Minder vertrouwen. Minder niveau. Maar gelukkig wordt ook de aanhang van de grote leider minder. Het geschreeuw ‘Minder! Minder!’ sloeg woensdagavond net zo hard op het forse verlies van de PVV in Den Haag en in Almere.

Het wordt allemaal minder. Behalve de aangiften tegen Wilders. Dat worden er steeds meer. Net als de vergelijkingen met andere tijden en personen. Maar laten we hopen dat die op toeval berusten. Wilders is retorisch toch echt een stuk minder dan Goebbels.

Code Oranje

CodeOranjeHet is al ruim een week Code Oranje. ‘Wij’ grossieren in goud, zilver en brons op de schaats op de Olympische Winterspelen. Sinds vorige week zaterdag – de zege van Sven op de 5 kilometer – mag om de haverklap het olympisch vuur in het Olympisch Stadion worden ontstoken als huldeblijk aan weer een ijskanjer. Het eerste vuurtje was op mijn verjaardag. Ik heb het als verkapte verjaarswens met graagte geaccepteerd.

Weg is nu het Poetinbashen en de stem van verzet tegen het foute Rusland. Het goud schittert zo intens dat het verblindt. Nu is het tijd om te feesten, en achter de schermen gaan de Russen gewoon door waar ze mee bezig waren. Maar ons interesseert dat nu even niet. We zitten nu te navelstaren op .003 seconde en hoe de tijd op de televisie niet de echte schaatstijd is. Ik laat het me graag nog een keer uitleggen.

Wel vals dat die Smeekes tegen twee Mulderbroertjes moest rijden. Dat win je nooit. En om te bewijzen dat het schaatsen internationaal helemaal niets meer voorstelt, won een short trackende vrouw gisteren de metrische schaatsmijl en werden ‘we’ ook nog even achteloos 2, 3 en 4. Daar verdienen we eigenlijk een extra medaille voor.

De baas van Oranje was er ook, met eega, en met de baas van de ministers en de baas van de KLM die al IOC’end nieuwe verbindingen voor onze blauwe vogels regelt. Waar de vorst (hoe toepasselijk..) vroeger nog wel eens wat hockeymeisjes stevig wilde knuffelen, bleef Willy nu wel netjes in zijn VIP-vak, ofschoon de kledingvoorschriften wel wat strikter nageleefd hadden mogen worden. En er is ook nog zoiets als voorbeeldgedrag.

We zijn weer helemaal schaatsgek (of medaillegeil), maar oh ironie hier ten lande is de winter net een langgerekte natte herfst of een voortijdig invallend voorjaar. Volgens mij heeft het tot nu toe één nacht één graad gevroren. Niks natuurijs, geen ijsmeesters uit het vet, godzijdank geen ziekelijke elfstedenkoortsaanval.

En om het nog raarder te maken: het Amsterdamse Olympisch Stadion – gebouwd voor de Zomerspelen van 1928 – is omgetoverd tot een echte schaatsbuitenbaan waar straks de NK Schaatsen op wordt afgewerkt. Een vooruitziende blik van de stadiondirectie. Want met de Code Oranje die ons nu in de greep heeft, zou het wel eens een heel gezellige NK in prachtig lenteweer kunnen worden. Met alle klimaatveranderingen is schaatsen over 100 jaar een zomersport.

Summer in the City

summerinthecity

Na eindeloos geklaag en gekanker was er gisteren dan eindelijk de zon, en de stad explodeerde spontaan en massaal. Terrassen puilden uit, de Amsterdamse bevolking en het toeristenvolk leek zich in no time vermenigvuldigd te hebben, en iedereen zoog de zonkracht bijna desperaat op, alsof het elk moment weer voorbij zou kunnen zijn.

Het was gisteren – en nu met een winderige follow up – Summer in the City. Wie kent niet die prachtige single van The Lovin’ Spoonful die in de zomer van 1966 wereldwijd een hit was? Het is een iconisch nummer, en je wordt er in 2 minuut en 41 seconden helemaal blij en uitgelaten van. Happy Together.

Grappig is dat de single allerlei straatgeluiden heeft en het instrumentele tussenstuk van de song en naar ik begrijp horen we daar ook een toeterende VW Kever, de hippe auto van hip Amerika in 1966. Overigens was Summer in the City niet de eerste en ook niet de laatste hit voor The Lovin’ Spoonful. De New Yorkse band van John B. Sebastian scoorde ook met Daydream, Rain on the Roof en Darling Be Home Soon grote hits.

Summer in the City was in Nederland de grootste hit van The Lovin’ Spoonful. De single bereikte de tweede plaats en stond maar liefst dertien weken in de Top 40. Om maar even aan te geven hoe wij altijd al snakten naar de zon en de warmte. Maar ja, ons land ligt gewoon verkeerd. Maar dat wil er maar niet in. En dus hangen we als onze lifeline  aan klassiekers als Summer in the City of Mr. Blue Sky.

Vreemd ongrijpbare regenjas

Raincoat

Thank God it’s Friday zullen velen vast verzuchten vandaag. Het weekend naakt. Een lang Pinksterpopweekend. Maar waar blijft nu toch de zon, het heerlijke voorjaarsweer? Wanneer kunnen we nu toch echt eens de paden op en de lanen in, fietsen langs lammeren, en heerlijk terrassen?

Vandaag gaat het ‘m niet worden, helaas. Ons wacht regen. Maar gelukkig is er een regenjas, een prachtige Raincoat, een heerlijk lieflijk, onbezorgd en vreemd ongrijpbaar nummer van Silver Wilkinson op zijn nieuwste cd Bibio, gisteren zo bejubeld in Het Parool door Hans van Lissum.

Wilkinson is een Brit, dus hij weet wat regen is en hoe je te wapenen met een Raincoat. Het is het prijsnummer op zijn album dat een letterlijke en figuurlijke mix is van folk, electronica, rusiende beats en sounds. Intrigerend, niet allemaal even ijzersterk, maar volgens Van Lissum ‘de muzikale evenknie van een stoffige polaroid die decennia bij je oma op zolder lag.’

Hoe dat klinkt? Check op i-tunes en voor € 0,99 koop je een Raincoat die je vast het weekend in en door helpt en waar je ook nog een zonnig gevoel van krijgt. Wat muziek niet allemaal vermag. En Rod Stewart weet het al heel lang: ‘An Old Raincoat Won’t Ever Let You Down’..

Fontein van gouden klanken

Armin.Prins

Zo, de zon straalt over ons oneindig laagland. Mei. Gorter. Een nieuwe lente en een nieuw geluid. In een oud stadje, langs de watergracht, daar was het feest, almaar feest, van de koningin die koning werd en de prinses koningin, er was twee minuten stilte, bevrijding en weer een kampioenschap. De Boer, hij ploegde voort en oogstte weer.

Het volk kan er weer even tegen. Het volk staat massaal op straat en gaat massaal de straat op, gesterkt door een nieuwe koning, een baken in crisistijd, een verzetje, een zetje in de rug, bijna driekwart van ‘ons’ ziet het helemaal zitten met de nieuwe koning. Er is een nieuw vertrouen en elan, als je de monarchale media mag geloven. De Dow Jones zou er spontaan van omhoog schieten.

Denkend aan Holland zag Marsman die breede rivieren, ondenkbaar ijle populieren, en de lucht die laag hangt. Vier jaar later vielen de Duitsers binnen. Veel van onze naiviteit kwam nooit meer boven. Maar gelukkig is er het sprookje van Oranje dat ook in Londen in de oorlogsjaren zo levend werd gehouden door Wilhelmina en Radio Oranje. Maar goed, zon erover, we kunnen er weer even tegen. Even waren crisis en Europa ver weg.

Dat Wilhelmina zin had in wat minder democratie na de oorlog is een oud verhaal. Willem nu kent zijn plaats. Jammer dat zijn lijfgarde die enkele verdwaalde republikein op 30 april niet met rust kon laten. Ook jammer was dat het schuifje van Armin van Buuren niet werkte. Die Bolero van Ravel had wel wat bewerking verdiend. Een fontein van gouden klanken. De winter is dood. Leve de lente.

In het pak genaaid

rutte.glazenhuis

Het is koud. Dat komt door de opwarming van de aarde. Het is een logica die niet iedereen pakt. Wat iedereen wel begrijpt, is dat het economisch guur is, en dat het toch echt eerder beter weer wordt dan dat we economisch de zon weer zullen zien schijnen over onze delta.

Maar er is een lichtpuntje. Mark Rutte. De premier zelf. Volgens Vanity Fair verdient Rutte een bronzen plak in de categorie best geklede politiek leider. Dat is mooi. Het steekt ons sloebers en paupers een hart onder de riem. Als je maar wilt. En als je maar keuzes durft te maken. Hoe ver je dan komt.

Die lach. Die bril. Dat haar. En dan niet te vergeten dat eeuwige blauwe pak. Volgens mij heeft hij er slechts één. Kan hij zich ook nooit vergissen. In ieder geval niet qua kleding. Over al het andere begint het volk nu toch wel erg hard te knorren.

De mantra’s van eigen verantwoordelijkheid en botte bezuinigingen samen hebben een dodelijk effect op ondernemerszin en consumentenvertrouwen. Virtueel heeft het kabinet nog steun van 42 van de 150 Kamerzetels. Dat mag met recht een dipje in het vertrouwen in dit kabinet worden genoemd, hoe goed haar en pak ook zitten.

Volgens mij worden we in het pak genaaid, en niet zo zuinig ook. Bij de Britten is het niet anders. David Cameron – hij staat tweede bij Vanty Fair, betere dassen dan Marc – ligt ook zwaar onder vuur en coalitiedruk. Goed gekleed, slecht geregeerd, zou dat de moraal van het verhaal zijn?

Weergoden

Het weer. Niermand gaat erover. Niemand kan er wat doen. En toch – of juist daarom – raken we er maar niet over uitgepraat. Het weer is een complete industrie van weersites en weermannen en -vrouwen die zo uitgebreid over het weer ouwehoeren dat je aan het eind van de stortvloed al niet meer of nog steeds niet weet wat voor weer het wordt.

Toen de afgelopen week na het ontluikend voorjaarsweer een nieuwe winter dreigde, leek gans Nederland op slag depressief te zijn. We voelden ons bekocht, bestolen, en genaaid. Het valt me mee dat er nog steeds geen weerman is gelynched voor de aankondiging van een zware storing en onophoudelijke regen. Je zou er zo maar agressief en depressief van worden.

Nou valt dat depressief wel mee, zo las ik in het aardige stukje De mooiweermythe van Tonie Mudde in Wetenschap van de Volkskrant. Velen van ons zijn ervan overtuigd dat zonneschijn substantieel gelukkiger maakt, maar onderzoek staaft dat niet. Het aantal zelfmoorden rond de poolcirkel is niet hoger dan bij ons. In Groenland wel. Maar daar lijkt het eerder te komen omdat het maar niet donker wordt in de zomer.

Somberheid kan bij elke wisseling van de seizoenen toeslaan. Seasonal Affective Disorder, heet dat. Piet Paulusma beschermt zich daar konsekwent tegen. Wij hier ten huize denken dat hij zich voor elke uitzending wapent tegen welk weer dan ook wapent met een glas of drie, just to be on the safe side.

Ik zag trouwens dat Paulusma ook cijfers geeft aan het weer, aan barbecuen, en ook aan de ochtend- en avondspits. En daar kijken mensen dus naar. En vinden er weer iets van. En praten erover bij kapper en koffieautomaat. Of in een blog. Fantastich.

In datzelfde Wetenschapskatern een artikel van Martijn van Calmthout die niet naar de waan van de dag maar naar ijstijd en opwarming kijkt, de langere termijn dus. En dan leren we dat de aarde tot het begin van de vorige eeuw hard op weg was naar een koele periode.

Met de opwarming hebben we er eigenhandig een koele periode afgewend. Wat heet. Het is warmer dan ooit in de menselijke geschiedenis. Dat kunnen we dus wel. Lange termijn. Maar vandaag even beter weer bestellen voor morgen: dat gaat ‘m niet worden. Dat is aan de weergoden.