Wim-Wim-situatie

WimWim gaat weg. Na acht jaar Wim Pijbes aan het bewind, mag het Rijks Museum (let op de spatie) op zoek naar een nieuwe dag- en nachtwacht van onze Gouden Eeuwse topkunst. Het speculeren is begonnen en de namenlijstjes gaan driftig rond. Wie wordt de nieuwe Wim?

Pijbes kwam, zag en overwon en maakte van het jaren gesloten Rijks een uiterst succesvolle kunsthal waar zelfs Barack Obama wel even langs wilde komen. Major League, dus, en dat is Wim Pijbes ook geworden met de daarbij behorende vraag wie of wat er nu belangrijker was: de collectie of vaandeldrager. Ik hou het op een gelijkspel. Een Wim-Wim-situatie.

Ook ik mompelde wel eens dat iedereen na zo’n lange sluiting en zo’n topcollectie van het Rijks wel een succes kon maken, maar ik neem die gemompelde woorden graag terug. Pietje Bell Pijbes – een verwijzing naar zijn voorkeur om in Rotterdam te blijven wonen omdat aan dat Amsterdam van alles niet deugde – verdient lof, en over die fietsonderdoorgang hebben we het gewoon niet meer.

‘Een nieuwe Wim, een nieuwe koers?’ was een rare kop in het zaterdagse Parool. Natuurlijk komt er geen nieuwe Wim. Misschien wel een Taco. Of een Axel. Of gewoon een vrouw. Wie dan ook, hij of zij mag gaan nadenken over hoe verder. Het is zedker tijd voor een tweede Rijks, de depots puilen uit, en een nieuw museum kan mooi helpen aan de zo gewenste spreiding in de stad.

Eeuwige schoonheid

Rembrandt_Harmensz__van_Rijn_-_Het_Joodse_bruidje-e1400583001289-1024x392Het Rijksmuseum heeft een commercial gemaakt om de tentoonstelling Late Rembrandt aan de man en de vrouw te brengen. De commercial is bijna droogkomisch. De mannen van Wim Pijbes – de baas komt zelf niet in beeld – zien er uit als Britse ambtenaren in de jaren ’50. Met uitgestreken gezichten prijzen zij de glorie van Late Rembrandt: het is once-in-a-lifetime, misschien wel once-in-eternity, zo wil Taco Dibbets ons verkopen.

Late Rembrandt moet de blockbuster van het Rijks in 2015 worden. Van het totale budget voor de tentoonstelling gaat 15% of € 750.000 naar marketing en promotie en 90% daarvan wordt in deze weken voor de opening uitgegeven om een enorme boost te creëren. Nu wordt de tentoonstelling gemaakt of gebroken, de hype geboren of de flop begraven. En het werkt. Bij mij, althans. Ik heb kaartjes gescoord. Want zo’n kans van eens-in-de-eeuwigheid wil ik natuurlijk niet missen.

Ik had ook voor veel meer geld naar een speciale avondopening gekund. Een avond met een strijkje en een glas, al die marketingkosten moeten natuurlijk wel worden terugverdiend. Dus is er ook Rembrandtbier, de gekte is nooit helemaal buiten de deur te houden. Heerlijk Helder Rembrandt. En dan ook light, vanwege dat licht, u begrijpt het wel. Leidse kaas en Rijnwijn zullen spoedig volgen.

Bijzonder dat de koning volgende week komt openen. Rembrandt was toch bij uitstek de schilder van de Republiek, van die door koningshuizen omgeven rivierdelta die enkele decennia wereldleider speelde, zeker ook dankzij onze Michiel de Ruijter die een paar honderd meter verderop in Pathé de Engelse vloot naar de bodem van de Noordzee jaagt. Rembrandt van Rijn is in ieder geval nu onze schilder van onze Gouden Eeuw en het mag dan best wat kosten om die macht en pracht en eeuwige schoonheid groots te etaleren. Een beetje meer van die VOC-mentaliteit, zou Jan-Peter Balkenende zeggen.

Elke dag wat

KrokettendagJe moet scherp zijn. Elke dag. Want elke dag is er wel wat. Elke dag is de dag van. Zoals de Nationale Krokettendag. Handig gevoed met de slogan De vetste dag van het jaar. Mooi. En is het dan toeval dat op dezelfde dag ook de Internationale Dag van de Mentale Gezondheid is? En de internationale Dag tegen de Doodstraf?

Zo is er dus elke dag wat. Vroeger had je dat niet. Toen had je de Dankdag voor het gewas. Koninginnedag. En later de Dag van de Arbeid. Toen kwam Bevrijdingsdag. En Sint en Piet hadden natuurlijk ook hun vaste dag, net als Kerst en Pasen en Pinksteren, tenzij die laatste twee zouden besluiten toch op dezelfde dag te vallen.

Het is er langzaam ingeslopen. Het was een leuke marketingtruc om aandacht voor product, dienst of overtuiging te genereren. Maar nu alles en iedereen een eigen dag heeft, gaat het natuurlijk nergens meer over en is het eerder potsierlijk dan promotioneel.

Gefascineerd ben ik wel door De Dag van de Trage Weg. Benieuwd wat dat mag zijn. Maar de weg is in ieder geval zo traag, dat hij zowel op 13 als op 18 oktober op de kalender staat. Lijkt me gevalletje valsspelen. Wereld Stotterdag op 22 oktober wordt ook niet verlengd omdat de slotspeech misschien uitloopt. Zo heb je elke dag wel wat.

De burger krijgt smaak

15cJe kunt je winkels van het agressieve geel en rood wel omtoveren naar groen, maar de junk food van McDonald’s is gewoon een belediging voor mens en dier. Wie ooit de documentaire Supersize Me zag, weet wat voor vreselijke gevolgen frequent nuttigen van burgers, frites en enorme suikerbekers frisdrank heeft.

Lang leek alle kritiek McDonald’s niet te deren. Klanten zat. Maar nu wordt het toch steeds minder vet om naar die grote M te gaan. De burger krijgt smaak. Steeds meer jongeren lopen McDonald’s voorbij en spenderen hun geld bij smaakvollere, groenere bedrijven die wel iets snappen van de nieuwe tijd, veranderde wensen, en de behoefte aan (h)eerlijk en eten.

En als je hamburgerkoning van de wereld wilt zijn, dan helpt het toch echt niet als je in een onderzoek van Consumer Reports Magazine als minst lekkere van twintig hamburgerketens werd beoordeeld. De uitspraak van de jury: niet te eten die rotzooi.

Wij zijn er ook wel eens voor gezwicht. De agressieve kindermarketing jaagt schuldbewuste ouders de parkeerplaats of de drive thru door om hun kinderen maar gelukkig – en te dik – te maken.

Nooit zullen we vergeten hoe we na een lange autorit naar Zuidelijk Frankrijk de kinderen wilden tracteren op een dienblad M. Net toen we naar binnen wilden stappen, kwam er een klein kind kotsend naar buiten. Daarna viel het voer eigenlijk nog wel mee.

Stoner staat op uit de dood

stonerWie verzint er zelf nog eens wat? Ik was bij een oud dood paard dat War Horse heet. In het najaar krijgt Nederland ‘eindelijk’ Billy Elliott, al een eeuw geleden verfilmd en al een eeuw op de Londense musicalplanken. Maar nu zag ik vanaf mijn fiets plots affiches voor Stoner, de vertoneling van het prachboek van John Williams.

Ik verbied niks – hoe zou ik kunnen – maar niet alles moet wat kan. Wat heeft regisseur Ursul de Geer (bekend van De Aanslag) nu toe te voegen aan een boek dat ‘diepe sporen in de ziel slaat’, waar geen woord te weinig of teveel in slaat en waar in 300 prachtpagina’s het weinig opzienbarende leven van een weinig opzienbarende man’ door je hersenkrochten trekt.

Maar ja, het boek was populair, dus de hoop op een lekkere theaterhit. In de marketing is het ook niet te moeilijk. Je hoeft weinig uit te leggen. Iedereen kent Stoner. Maar wie wil dat nu nog zien als je het boek al hebt gelezen?

Een paar Nederlandse acteurs – green grote cast nodig, niet te duur, reist ook makkelijk – die het leven van Willy Stoner naspelen met in de pauze kopje koffie, koekje erbij, en een veel te zoete witte wijn, het lijkt me ongezien een minder en misplaatst aftreksel van een boek dat niet alleen top maar ook helemaal af was en waar ik lekker af zou blijven, behalve om het te herlezen.

Verwendagen

zon

Terwijl de halve wereld praat over wat te doen tegen Syrië, kwam mijn energiebedrijf NUON met de primeur van de eeuw. NUON wordt partner van de zon. Want de zon, zo lees ik in hun clubblad, is voor NUON een belangrijke energiepartner. Het staat er echt. Gelul in het vierkant. Binnenkort reist de voltallige directie af richting zon om de contracten te tekenen. Veel plezier.

Ook leuk is een huisje in Harbour Village (ja, sorry..) aan de Vinkeveense Plassen. Een advertentie in Het Parool roept dat het unieke kans is op één van de laatste 12 appartementen. En het mooiste: ze zijn zon georiënteerd. Geen idee wat dat is. Zal het eens aan NUON vragen. Die doen zaken met de zon.

Pas echt depressief word je van het clubblaadje van NUON. Daarin het kleurrijke artikel over hoe Els en Frits kunnen besparen. Goed bedoeld, vast wel, maar ik krijg er jeuk en traandruk van. En de zon schijnt ook al niet vandaag. Een teken?

Na al deze verwennerij van mijn energiebedrijf een triest verhaal vandaag in Het Parool over een seksverslaafde vrijwilliger die vorig jaar augustus op een verwendag (ik verzin het niet..) twee zeer ernstig gehandicapte vrouwen in een woongroep van Cordaan heeft aangerand en zich daarvoor komende week mag verantwoorden bij de rechter.

Natuurlijk gaat het gelijk weer over toezicht en protocollen en wie en wat, maar je kunt ook niet alles voorkomen is toch de les van het leven. Ook hier. Hoe triest en ziekmakend ook. Gelukkig worden de grachten wel steeds schoner. Wie er in springt, wordt niet meer ziek. Tenzij de zon heel lang hard heeft staan schijnen. Dat is niet goed voor het water. Wel voor NUON. Uw zonpartner.

Pretty in Pink

ajax.roze

Rare jongens, die harde kern Ajax-supporters. Die schrijf je niet de wetten voor, die bepalen zelf wel waar je een kampioensfeest viert. Want zij zijn de ware supporters met Ajaxhart en dito bloed. De rest zijn neppers, meelopers, provincialen, kut-kanker-boeren, om on topic te blijven.

Maar hoeveel ze bij tijd en wijle ook slopen, eigenlijk willen ze dat alles hetzelfde blijft. Ajax had nooit moeten vertrekken uit De Meer. Het nieuwe logo degradeert Ajax tot een tuinkabouter. En het nieuwe zwart-met-roze-uitshirt is voor homo’s.

Het komt allemaal door die bobo’s, die zakkenvullers, die niets van voetbal snappen maar wel met hun dikke reet vooraan staan. En die nu met dat nieuwe shirt Ajax een ‘multikul homo-imago’ geven. De mannen zijn op hun pik getrapt en hun eergevoel wordt op een ‘zeer onaangename manier aangetast.‘ Mietjes.

Maar de harde heterokern heeft ook een tegengeluid. Veel supporters vinden het prima. ‘Zolang ze maar niet op hoge hakken gaan voetballen.‘ Zo kan het ook. Met een beetje humor en relativering. Maar ja, je eergevoel. Niks Pretty in Pink.

De leukste was toch de uitsmijter van een supporter die het geen bal kan schelen: ‘voor mijn part spelen ze in hun blote reet, zolang ze maar winnen.’ En de verkoop van het nieuwe shirt gaat sky high. Ajax heeft geen zin te buigen voor een minderheid die niet wil dat een minderheid zich op valse gronden zou kunnen herkennen in ‘hun’ club. Zo, die zit.

Annie Get Your Gun

myfirstrifle

Vroeger, toen had je de Pennie Rekening van de Postbank, en My First Sony, ogenschijnlijk onschuldige en leuke manieren om jonge klantjes voor het leven te binden aan je bank of aan je electronicamerk. Maar het kan ook anders.

Want nu is er de Shishapen, het prettig smakende voorportaal voor het verslavende en dodelijke roken. En in de V.S. – waar anders? – is er de Crickett, My First Rifle om kleine Amerikaantjes in de beste traditie van Annie verslingerd aan guns te maken.

En natuurlijk gaat het dan ook mis. Zo schoot deze week Kristian van vijf zijn tweejarige zusje Caroline dood. Niet met een wapen van zijn ouders, maar met zijn eigen gun, een cadeautje dat hij een jaar eerder had gekregen. Zomaar een schietincident, zomaar een tragische dag in Burkesville, Kentucky.

Crickett Firearms produceert jaarlijks al zo’n 60.000 van deze Cricketts voor kids, in knalroze en diepblauw, en voor nog geen $ 100 per stuk. Zo ‘leren kinderen al op jonge leeftijd om een wapen veilig te hanteren..’. Zo market je een moordwapen in een land waar het aantal guns groter is dan het aantal inwoners, en waar de campagnes van tig Congresleden worden betaald door de wapenlobby.

En mijn dochters zijn targets voor de Shishapen die je met een prettige cola- of frambozensmaak vast de gang en de rites naar het roken wijst. Verslaven kun je leren. Zeker als er niet of nauwelijks controle is. Een mooi gat in de markt, de longen van mijn kinderen. Misschien leren ze dan wel de sigaret ‘..veilig te hanteren’.

Automutilatie

Hyundai

Reclame. Het blijft lastig. Het is toch aanjagen van hebzucht en consumptie terwijl Al Gore in zijn nieuwste boek The Future – Six Drivers of Global Change ons voor onze zelfvernietiging de wacht en dood op termijn aanzegt.

En dan zijn er ook nog automerken die uit de bocht vliegen. Zoals recent Ford in India. Of in ieder geval het reclambureau van Ford dat advertenties maakte met Silvio Berlusconi die enkele dames uit zijn schimmenrijk bound and gagged in de achterbak had liggen. Fijn in een land dat vooral wereldnieuws is door verkrachtigingen.

Deze week was er Hyundai dat in de oorlog van teruglopende autoverkoop op een nare commercial werd betrapt die bestemd was voor de Britse markt. In het filmpje probeert een man zelfmoord te plegen in zijn garage. Helaas of gelukkig voor hem mislukt het: het nieuwste Koreaanse autowonder stoot 100% water uit.

Over smaak valt te twisten. Deze is over de rand. Het is de ziekelijke neiging van reclamemakers om het zogenaamde briljante idee van wat creatieven te laten prevaleren boven gezond verstand, smaak, stijl en merkbescherming.

Want was is nu eigenlijk de boodschap? Die Hyundai is zo’n klotenauto dat je zelfmoord wilt plegen? Of dan koop je een auto van een bekend merk en dan kun je nog niet eens zelfmoord plegen? En dan mislukt je zelfmoord, moet je toch weer door met je kloterige leven in dead-end-street. Ook Hyundai is dus onbetrouwbaar. Nu maar hopen dat je hem nog kunt inruilen.

Typisch gevalletje automutilatie van Hyundai dat natuurlijk ook weer erg veel spijt had. Tsja. Nadenken, smaak, gezond verstand, het is niet iedereen gegeven. Maar de knieval van Hyundai kwam toch vooral omdat een Britse blogger aanstoot nam omdat de spot haar terug deed denken aan de zelfmoord van haar vader. Het verhaal vertelt niet of dat ook in een Hyundai was…

Outlaw Men

The Eagles

‘I’ll make you rich. I’ll be richer, but I’ll make you rich.’ Zo beschreef gitarist en zanger Glenn Frey de pitch van producer en labelbaas David Geffen om The Eagles onder contract te krijgen. ‘And he kept his word,’ zo memoreerde Frey in de documentaire over Geffen waar ik gisteren over schreef.

In diezelfde documentaire vertelde Jackson Browne dat Geffen Frey stimuleerde om een band te beginnen in plaats van met zijn vriend J.D. Souther troubadour en mooie jongens te spelen. ‘You should be in a band,’ verordonneerde Geffen bijna. En zo geschiedde.In 1972 kwam het debuutalbum van The Eagles uit en werden vier niet-Californiërs de new wave country-rockers uit Californië.

Lange haren, houthakkersghemden, kapotte spijkerbroeken, acoustische gitaren, en hemelse zang en koortjes, ik kon er als middelbare scholier in kapotte spijkerbroek geen genoeg van krijgen. Ik zag The Eagles in 1973 in Concertgebouw de Doelen, een plek waar ik later zou werken. The Eagles waren nog in hun originele line up, met Frey, en met drummer en zanger Don Henley, gitarist en mandolinespeler Bernie Leadon, en bassist Randy Meisner.

Na het thematische meesterwerk Desperado ging de cowboyverpakking uit, de versterker aan, en met de komst van Don Felder werden The Eagles rock in plaats van country, en dat zou altijd zo blijven, hoe zoetgevooisd de ook aanwezige ballads ook waren, zoals de megahit The Best of My Love.

Ik zag The Eagles nog een keer, in Ahoy, toen net hun epische Hotel California was verschenen. Daar stond geen kwartet alternatievelingen, maar een stadionband, het soort supergroepen waar de punk vlak daarna heerlijk lang overheen wilde pissen.

Ik werd groter, The Eagles snoven zich suf, gingen uiteen, kwamen weer terug, en komen volgend jaar weer eens langs in Nederland om de bankrekeningen te spekken, als moderne Outlaw Men die geen banken overvallen maar het geld op vrijwillige basis uit je zak weten te toveren voor schandalig dure kaartjes. ‘But I won’t make them any richer…’. .