Klavertje 4

JesseJesse Klaver. Fons de Poel noemde hem ‘snotneus’ als in een weinig subtiele verwijzing naar zijn jonge leeftijd en suggererend dat jonkies in de politiek niets zinnigs te vertellen hebben. Maar Jesse Klaver heeft wel degelijk een verhaal. The new kid in town van GroenLinks droomt hardop met de mouwen omhoog. Hij lijkt de jongere broer van Justin Trudeau. En voor zijn presentaties heeft hij goed gekeken naar Barack Obama. Jesse we can.

Maar Jesse Klaver is meer dan vorm. Hij schreef al keurig een boek en heeft grootse plannen en mooie volzinnen die nog wachten op iets meer inhoudelijke duiding. Tot die tijd moeten we het toch doen met die hemdsmouwen, de vriendelijke blik, het goede haar, de kinderwagen en de gebalde vuisten.

Maar ambitie kun je Klaver niet ontzeggen. En voor de chef van een viermansfractie krijgt hij ongemeen veel aandacht. Nieuw. Jong. Fris. Ambitieus. Dat verkoopt wel. Maar met zo weinig electorale steun klinkt het toch een tikje potsierlijk hoe hij Rutte en Wilders en rechts Nederland aanvalt. David versus Goliath en Goliath, maar goed, daar won David ooit wel glansrijk van.

Maar of hij met die aanval op rechts veel links naar zich toehaalt, is zeer de vraag. Als je Klaver cool vindt, dan krijg je wel die eenheidspartij van hem erbij, dominant wit, oud en ouder en hoogopgeleid, een kleine linkse enclave in moeilijke tijden. Yes we can, hoor je Klaver zeggen. Maar alle mediastorm kan niet verhullen dat het vooralsnog retorica en presentatie is. Zeker, de peilingen zien er aardig uit, maar voor een klein Klavertje 4 is dat met al die aandacht natuurlijk voorspelbaar. Mijn zegen heeft Klaver, maar mijn stem nog niet.

Het leger der benadeelden

MakkelieEen penalty die geen penalty was. Het kan gebeuren. Het gebeurde FC Utrecht in de slotminuut tegen Ajax. Lucky Ajax. En FC Utrecht benadeeld. Scheidsrechterlijke dwaling. Jammer. Kan gebeuren. Het blijft mensenwerk. Maar toen werd het veen in brand gezet. Willem van Hanegem vond het opzet en eiste dat Makkelie zijn fluit inleverde. Het leek me een kromme redenering.

En toen kwam Marcel Blaak. Niemand die hem kende. Maar Marcel Blaak voelde zich als PSV-supporter benadeeld door Makkelie en in zijn ‘fifteen minutes of fame’ deed hij in Eindhoven aangifte. Hij was ‘benadeeld’, het was matchfixing. Het was hem ernst, liet hij ook nog weten. Zo. Daar horen we dus nooit meer wat van.

We zullen ook nooit meer wat horen van de 21-jarige Mostafa uit Heemskerk. Hij deed mee aan Idols, bakte er niets van en stapte toen naar de rechter en eiste dat zijn fragment niet werd uitgezonden omdat iedereen erg negatief was en het oordeel onnodig hard. Het zou zijn muzikale carrière schaden. Dat had hij tevoren maar moeten bedenken, oordeelde de rechtbank die geen andere conclusie kon trekken dan dat de auditie ‘ronduit slecht’ was. Maar was Mustafa nu benadeeld of juist gered van een muzikale carrière die waarschijnlijk alleen in zijn dromen bestond?

Het leger der benadeelden is groot, en wordt ook nog eens uitgedaagd door advocaten. Zo tipte advocaat Peter Plasman Arnold van den Hurk uit Son dat zijn dramatische druk op de knop bij Miljoenenjacht in 2013 (!) niet definitief hoefde te zijn en dat via rechterlijke weg de miljoenenjacht heropend kon worden. Ach ja. Het is toch maar een spelletje, denk je dan. Maar met dank ook aan de media wordt dit soort gejengel, aandachttrekkerij en klaaggedrag voorpaginanieuws. Het leger der benadeelden is groot en groeiend.

Gelukkig hebben we ook nog een rijdende rechter die oordeelt over overhangende takken, storende schuttingen en kadastrale lijntrekkerij. Ook daar alleen maar bozige buurmannen en benadeelden. Altijd is er wel iemand anders schuldig aan jouw ongerief en tegenslag. Makkelie. De jury van idols. Linda de Mol. Je eigen buren. Iedereen is tegen je. Jij altijd maar slachtoffer. Ik zou het ook niet pikken. Ik zou aangifte doen tegen het leven. Want laten we wel zijn: het wordt nooit wat. 

Van God los

SpotlightHet was – veelzeggend – een klein berichtje in de marge van Het Parool, de constatering dat het geloof een steeds kleinere rol speelt in Nederland. Slechts (of toch nog?) 14% van de Nederlanders gelooft in God, ruim 80% komt niet of nooit meer in een kerk. En ook het geloof zelf holt uit. Nog maar 13% van de katholieken gelooft in de hemel, en minder dan de helft ziet Jezus nog als zoon van. Nederland is dus echt van God los.

1 op de 4 Nederlanders geeft aan atheïst te zijn, door velen verward en ten onrechte gelabeld als ongelovigen, iets waar in veel landen onprettige straffen op staan. Ik ben als klein kind gedoopt, maar geloof niet in God of ander opperwezen en kerken doe ik slechts aan op stedentrip of vakantiereis, gefascineerd door de imponerende Middeleeuwse bouwwoede om maar dicht bij God en de hemel te komen. Het is raar om je voor te stellen dat je gedachten nu toen goed waren voor de brandstapel.

En nu het toch over het geloof (of het gebrek daaraan) gaat: ik zag gisteren de Oscar-winnende film Spotlight. Die Oscar lijkt mij wat overdreven, maar de film is een krachtige, bijna ouderwetse journalistieke zoektocht van het Spotlightteam van The Boston Globe naar kindermisbruik in en om Boston begin deze eeuw en de machtige doofpotten van de katholieke kerk. Ook heel erg van God los en de veel te hoge prijs die heel veel kinderen levenslang moesten betalen voor het geperverteerde celibaat, de aanklevende uitwassen en het systematisch afdekken ervan. Amen.   

Genaaid met publiek geld

Hoes2De hereneetclub was er snel uit: Onno Hoes was genaaid door PowNews, die puberpuistenclub die met publiek geld hun rotte jeugd botviert. Natuurlijk kon het niet door de beugel, een burgemeester heimelijk laten filmen door een lokpuber. Maar is Onno Hoes dan zonder zonde?

Wie getrouwd is (of was) met Albert Verlinde, die weet hoe ranzig het leven kan zijn en hoe je daar voordeel uit haalt. De scheidslijnen tussen RTL Boulevard (commercieel) en PowNed (publiek) zijn dun en niet zelden onderling inwisselbaar. Hoes wist donders goed hoe het leven in elkaar steekt.

De burgervader van Maastricht was een gewaarschuwd man. En toch liep hij weer tegen zichzelf aan. Dat was niet slim, maar blijkbaar onvermijdelijk. Dat hij in het heimelijk opgenomen gesprek met een toyboy nogal laatdunkend over de gemeenteraad deed, was natuurlijk de grootste zonde van de burgemeester. Het gaf de raad het excuus om Hoes de wacht aan te zeggen en de stok om hem te slaan.

Maar weet iemand nu waar deze Hoesgate eigenlijk over ging?

Bijna continu voetbalgekte

MandelaArnon Grunberg zei het gisteren nog in Het Parool: de nuance is ver te zoeken. Je bent voor of tegen. De waan van de dag regeert. Social media werken de hysterie in de hand. Kijk maar naar Zwarte Piet of het collectief rouwen na de vliegramp. Als je niet rouwt ben je een gevoelloze klootzak die zelf uit een vliegtuig moet worden geworpen.

Heel Holland staat permanent in de hens. En bij alle problemen geldt: Zwarte Piet gaat voor. Ofschoon hij bijna is afgeschaft, waart zijn geest overal rond. Een dwalend GroenLinksraadslid in Zuidoost zag zelfs in een door kinderen gemaakte Mandelapop een Zwarte Piet en daar had je het gedonder weer. Hoe erg kun je in de war zijn?

Er heerst bijna continu voetbalgekte. Als je vroeger ergens boos over was, dan schreef je een brief naar de courant of de burgemeester en verder besprak je alle wereldsores thuis of over de heg met de buren. Nu zijn we 24 uur per dag overgeleverd aan ieders opinie, selfie en bijzondere kijk op de wereld en wat daar allemaal gebeurt. Vrolijk stemt het niet.

De ouderwetse media in hun jacht naar markt en voortbestaan lijken de olie op de golven steeds meer voor te koken. Wat je allemaal even tegenkomt bij een ochtendrondje langs de velden. Een stille tocht voor een hond. Een ‘piepende doos’ (nee, niet wat u denkt) met 24 cavia’s bij Dierenopvangcentrum Hengelo. De nieuwe en waarschijnlijk nog veel jongere vriendin van Harry Mens. En van melk ga je eerder dood,  hoewel dat ook geldt voor oversteken zonder te kijken.

Het valt waarachtig niet mee allemaal. En dan is het binnenkort ook nog 5 december. Ik las over een schminkverbod en oranje Pieten. Het zijn de Hoekse en Kabeljauwse twisten revisited. Met alleen maar verliezers. Waarin een klein land heel klein kan zijn. Arnon Grunberg had nog wel een mooie: “De Nederlander wil leven alsof hij de eerste mens op aarde is, waar hij zelf het referentiekader is. Hij heeft een hekel aan autoriteit en trekt kennis in twijfel uit angst onderdrukt te worden.”

Hemelvaart is een beetje niks

HemelvaartsdagHet is bijna twintig eeuwen her dat Jezus ten hemel voer nadat hij door de kinderen van God niet heel erg netjes was behandeld. De vader-zoon-relatie staat sindsdien op scherp, en vanuit de hemelen hebben we sinds die eerste Hemelvaartsdag nooit meer iets vernomen.

NRC Q noemde Hemelvaart ‘een beetje niks’. Elke feestdag of vrije periode in ons land heeft wel zijn eigen kenmerken en gedrag, maar bij Hemelvaart is het (nog) niks. Een slaperige dag, zonder braderie en hoempapa, voor de een het begin van een kwartet vrije dagen, voor de mokkende ander een dagje vrij en morgen weer buffelen.

Op zo’n niksdag is een rondje langs de mediavelden altijd een stil genot. Nog even over Kieft en coke, over de kuit van Raffie, de verontwaardiging van Estelle, de adonis van Fleur Agema, de te vroeg dood verklaarde Henny Huisman, en de weer herrezen Waylon. Noem dat alles bijeen maar een beetje niks.

Een beetje niks is het in de Amsterdamse politiek. Daar wil maar geen witte rook uit de Stoperaschoorsteen komen voor een nieuw college. Dit gehannes lijkt inmiddels ook al twintig eeuwen te duren en kent vooralsnog slechts verliezers. En slechts zij die in een vlaag van verstandsverbijstering dachten dat VVD en SP best samen kunnen regeren, lijken nu gelijk te krijgen.

D66-hoofdman Jan Paternotte heeft nog enkele dagen om een coalitie in elkaar te draaien. Daarna wacht hem de ontzegging van de formatiebevoegdheid en sterft de landslide van D66 in Amsterdam in alles behalve schoonheid. Het is dus een beetje niks dag, maar voor sommigen is het nu alles of niks.

Nog geen cavia

markHij leek volledig seksloos en zonder contact. Een man alleen in een Haags huis, geen vriend(in) in zicht, volgens zijn woordvoerder heeft hij niet eens een cavia. Zo. Niet dat de premier iets met zo’n harig beestje zou willen, het was slechts als ‘beeld’ dat er echt niemand over de vloer is bij Mark. Vreemd, toch? Maar vanochtend was er opeens ‘een vriend’ van Mark Rutte, misschien wel ‘de.’ Maar de woordvoerder ontkende. Wat niet wil zeggen dat het niet waar is. Misschien is er ook wel een cavia. Of een hangoor. Maar eerst maar eens naam en rugnummer, lijkt mij.

Ik hoop dat onze premier een serieus aangenaam seksleven heeft, maar hoe moet dat als iedereen je kent en je nergens ongezien kunt zijn of binnenwippen? Lijkt me lastig. Maar is dat voor Rutte de reden om dan maar helemaal niets te doen? Of is hij slimmer dan wij? Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Wat ook wordt vervolgd, is de ingesleten hebzucht van de mens. De Volkskrant had een mooie bijlage over Geld & Geluk en de verschillen tussen mannen en vrouwen. Mannen graaien uit statusverwerving, vrouwen uit verlangen naar extra zekerheid. Yvonne Hofs schreef er het boeiende artikel We want more over. Hoe zou Mark dit nu lezen?

Politieke partijen willen ook altijd meer. Meer kiezers, meer zetels, meer macht. Bij Europa is dat toch een raar verhaal. Iedereen lijkt tegen, of in ieder geval tegen deze EU. Maar welke dan wel? En kunnen we daar dan voor kiezen? Het lijkt me niet. Het lukt politici uit angst of ander ongerief in ieder geval maar niet helder te maken wat Europa ons biedt en onthoudt.

Dus is het voor of tegen ‘dit’ Europa. Ja of nee. Een onzinnige keuze. Of zoals Jeroen Dijsselbloem in diezelfde Volkskrant zei: “politici moeten ophouden Europa te verkopen om Europa. Je gaat de gemeenteraadscampagne toch ook niet in met ‘de gemeente is belangrijk! ‘Who cares?” Niet zo gek dus dat er slechts een beschamende minderheid Europa stemwaardig vindt.

Nooit eerder vertoond

bil3Zappend zat ik zomaar in het wielrennen. Luik-Bastenaken-Luik. Heb ik altijd raar gevonden. Dat je besluit helemaal van Luik naar Bastenaken te rijden, en dan gelijk weer terug. Sisyfusarbeid. Zes-en-een-half uur met een groot peleton rijden voor slechts één winnaar.

Voetbal is iets socialer. Daar wint een heel team. Vanmiddag Ajax. De vierde landstitel op rij. Nooit eerder vertoond. Het wonder van Frank de Boer en zijn zo talentvolle pupillen. Misschien wel kampioen van de armoede, maar wel kampioen. Zo is dat.

Spannender dan het wielrennen of de 1-1 van Ajax bij Heracles was Koningsdag. Of toch eigenlijk Koninginnedag. Maar dat kwam door burgemeester a.i. Fred de Graaf van Amstelveen. Wat hem bezielde, is nog een dik raadsel, maar hij legde behulpzaam zijn burgervaderlinkerhand op de rechterbil van de vorstin. Volgens mij is dat geen oud-Holland gebruik waar je het koninklijk paar een plezier mee doet.

Volgens De Graaf zat hij niet aan de billen van Maxima. Het was een soort optisch bedrog. “Er zou best een centimeter tussen hebben kunnen zitten”, gaf hij aan. Dat is toch een vreemde opmerking van iemand die ontkent. Het voelt als slechts één winnaar. En nooit eerder vertoond. Benieuwd waar de burgemeester van dienst volgend jaar mee aan komt zetten. En of Ajax dan weer kampioen wordt.

De jakhals draait door

jakhals.bierStel: je interviewt een Duitse dichter annex zanger en die vraagt of hij zijn bierflesje van vier hoog in een rondvaartboot mag gooien. Het lijkt me dat je hem neerhoekt of aangeeft. Erik Dijkstra dacht leuker te zijn: hij was Rammsteiner Lindemann voor en gooide zijn eigen flesje. Kijk mij eens lekker stoer doen. Je bent niet voor niets een jakhals.

Het flesje – onschuldig aluminium, heus – raakt bijna een oude vrouw die een leuk uitje had van Stichting de Zonnebloem. Dijkstra was Evenblij met zijn actie, totdat hij het voorval ook echt uitzond, en toen was de boot natuurlijk aan. Was die Dijkstra nu echt helemaal van de pot gerukt?

Jakhals draaide door, en natuurlijk heeft hij nu spijt, en hij gaat een dagje bij de Zonnebloem kijken hoe het is om oud en zorgbehoevend te zijn en in Amsterdam een bierfles naar je kop te krijgen. Excuses, dus. Klaar. Uit. Echt?

Volgens mij vinden we toch best niet oké als kinderen tegels van viaducten gooien. Handig als je dan in de hoofdstad het startsignaal geeft voor bierflesgooien. Leuke inspiratie voor vanmiddag als Ajax kampioen dreigt te worden. Dan kunnen we allemaal een jakhalsje doen.

Ik heb nog niet gehoord dat de VARA veel spijt heeft inzake Dijkstra en zijn quasi-onschuldige poging tot zware mishandeling. Wees verschillig is toch het credo van de Rode Hanen. Dat hadden ze hier mooi in praktijk kunnen brengen. Maar ik hoorde de haan slechts drie maal kraaien. De wereld draait door.

De Hel van Deurne

nietbetreden.politieToen voetbal nog onschuldig leek en internationaal voetbal beperkt bleef tot interlandvoetbal, speelde Nederland jaarlijks twee maal tegen de Belgen, in België in de Antwerpse voorstad Deurne. Door een groot aantal Hollandse nederlagen op rij, kreeg het grote stadion aldaar de bijnaam De Hel van Deurne. Daar kon het spoken.

Ik moest daar aan denken toen vrijdag in ons Brabantse Deurne het deksel van de pan vloog en alle sentimenten rond Marokkaanse Nederlanders en Nederlandse Marokkanen een bloedig hoogtepunt beleefde. De Hel van Deurne was noordwaarts gereisd.

En we dachten nog Wilders eindelijk in de touwen te hebben. Hij was te ver gegaan met zijn ‘minder! minder!’. Hij was zo duidelijk fout, dat nu alles goed zou komen. Zie maar, zelfs zijn partijgenoten lopen bij hem weg. Het was veel en snel neergepende wishful thinking. 

Het Parool pende gisteren op de voorpagina: ‘Het ene moment moeten ze beslist hier blijven, een week later kun je ze gerust neerschieten als ze je zaak overvallen. Het Nederlandse gemoed is beweeglijk als water als het om de Marokkaanse medelanders gaat.’ Het klopt natuurlijk niet, maar er zit wel wat in. En Wilders zou Wilders niet zijn, als hij niet optimaal gebruik zou maken van dit presenteerblaadje. .

Intussen tuimelt het hele land over elkaar op zoek naar duiding, daders, daadkracht en dovemans oren. Wie het weet, mag het zeggen. Alle zenders en kanalen staan open. Er luistert helaas niemand. En vooral niemand wil een ander begrijpen of gelijk geven. Nederland staat lijnrecht tegenover zichzelf. Niemand weet hoe verder.

Niemand weet ook hoe verder met de al ruim drie weken vermiste Malaysia Airlines vlucht MH370. Als het een film was, zou je nu toch wel eens willen weten hoe het afloopt. De Maleisische autoriteiten doen er echter alles aan om ons straks zelfs nog een plot te laten geloven dat het toestel nooit vertrokken is uit Kuala Lumpur. Bizar. “Het is niet eens zoeken naar een naald in een hooiberg, zo zei een Australische vlieger, het is zoeken naar de hooiberg.” Ik zie enige parallellen. En veel open wonden.