‘Ja. Ja, dus?’

Ja, dat hebben politici dus niet graag. Oog in oog komen met mensen die geraakt worden door politieke keuzes. En een kind is dan extra lastig.

Fractieleiders in de Tweede Kamer hadden het er een tijdje geleden maar moeilijk mee toen programmamaker Tim Hofman met de negenjarige Nemr verhaal kwam halen waarom hij Nederland uit moest.

Broeder Buma liet maar weer eens zien hoe soepel de kniegewrichten zijn. Als een directe nazaat van Pontius Pilatus waste hij zijn handen in onschuld. Hij ging er niet over, dat waren die rechters. Tsja. Liegen tegen een kind voor eigen gewin. Minnetjes, hoor.

Klaas Dijkhoff, de aanvoerder van de volkspartij van vrijheidslievende democraten, kreeg de meeste flack. De korte versie van de confrontatie van Hofman en Nemr met Dijkhoff, zag er dan ook niet goed uit voor de best geklede man van Nederland.

Op de vraag van Hofman over zijn toekomst in Irak antwoordde Nemr in de richting van Dijkhoff met één woord: ‘dood.’ Het ‘Ja, dus?’ of ‘Ja. Dus?’ of ‘Ja dus’ of zoals hij het echt zei ‘Ja….Ja, dus?’ was de uiterst pijnlijke reactie van Dijkhoff die zichtbaar niet op zijn gemak was en niet de empathie op zak had om door een knie te gaan en met Nemr te praten.

Want ja, en ach, dat Irak is best veilig vindt de Tweede Kamer. Het Ministerie van Buitenlandse Zaken niet. Het is in Irak onveilig tot extreem onveilig. Niet de gewenste kweekvijver voor een kind van negen dat er nog nooit is geweest.

Het was pijnlijk. Gênant. En natuurlijk harkt Hofman zo in één grote klap een gigantisch aantal ondertekenaars voor zijn petitie binnen. Over de ruggen van die onschuldig veinzende politici die bang zijn voor hun hachje en voor de dreigende stembus.

Want als de preciezen rekkelijk worden dan zou dat een aanzuigende werking kunnen hebben op de populariteit van hun politieke tegenstanders. En daar zijn politici als de dood voor.

Dus geen kinderpardon. Elk land is veilig. Dus lekker terug naar je eige land..

‘Ja. Ja, dus?’

Chef-Kok

Wim Kok. Jongen van Bergambacht, van het strenge Zuid-Hollandse land. Kind van de klei. Jongen van de polder. Een brave, hardwerkende jongen, later letterlijk een grote man, wat hoog in de schouders, wat nukkig en hoekig, zo wist iedereen.

Wim Kok is niet meer. Een monument is om. Hij werd 80 en een week of vier. Alle loftrompetten worden gestoken voor een groot staatsman, de architect van het zo geroemde poldermodel. En, zo men nuchter kan concluderen, waarschijnlijk de laatste premier ooit van de PvdA.

Wim Kok. Er was iets met ideologische veren die moesten worden afgeschud. Het is hem door velen verweten en langdurig nagedragen. Kok zou de grote uitverkoper zijn van alles wat de sociaaldemocratie zo dringend nodig maakte. Het zal. Maar Kok maakte de PvdA groot. ‘Kies Kok’ was even simpel als effectief.

Hij werd later commissaris bij de grote jongens van het grote kapitaal waar de sociaaldemocratie zo vurig tegen ageerde. Velen vonden het verraad. Dat raakte hem, maar hij bleef bij wat hij deed.

Onder Kok was Nederland acht jaar Paars. Regeren zonder christelijke partijen, het moest en het kon. Dat was nog eens een doorbraak. De sociaaldemocratie kan er niet aan terugdenken zonder natte ogen.

Niemand kon zo Wim Kok zeggen als Bill Clinton. De schuinsmarcheerder zag in de Nederlandse premier de aanvoerder van de derde weg, een belangrijk politicus, een visionair die met alle polderpartners ons oneindig laagland een groot succes en een voorbeeld voor velen maakte.

Wim Kok. Chef-Kok. Letterlijk en figuurlijk een groot man. Wij gaan voorwaarts. Maar zullen niet vergeten.

Hij dronk ranja met een rietje..

Hij had altijd iets van de belofte in zich, van die zo gewenste doorbraak van de SP. Maar de belofte bleef een belofte. Emile Roemer won geen verkiezingen. De peilingen waren vaak torenhoog, maar de resultaten vielen altijd tegen. De laatste verkiezingen werden hem – met vertraging – toch nog fataal. Exit Emile Roemer.

Zoals zoveel beloften had Emile Roemer het uiteindelijk toch niet echt. Hij was en bleef toch de licht corpulente schoolmeester uit Boxmeer. Een gezellige man, geen greintje kwaad, maar vuurloos. Als hij boos probeerde te zijn op z’n SP’s, dan kwam het toch niet echt venijnig over. Roemer blafte wel, maar hij beet zelden. Geen Jan Marijnissen. En ook niet diens dochter. Geen slager uit Oss. Maar de brave borst uit Boxmeer.

En juist toen hij op z’n schattigst leek, zakte hij door het ijs. Hij dronk ranja – sorry, Fanta – met een rietje, en dat zag er zo snoezig-lullig uit, dat vrijwel niemand onze Emile nog serieus kon nemen. Die SP, daar hadden we niks van te vrezen. Een rietje. Uiteindelijk is hij daarover gestruikeld.

En de SP? Dat was en bleef een familiebedrijf. Na grote Jan nu dochter Lilian. Koud in de kamer, maar door wie het weten kon al langer gezien als de troonopvolgster. Et voilà. Een nieuwe Marijnissen. Jong, voor de duvel niet bang. En ik heb haar nooit met een rietje gezien. Zou die SP dan toch nog…?

Slegs vir blankes

Terecht maakt Neelie Kroes zich in Het Parool boos over het selectiebeleid van haar VVD: ‘Eén VVD-vrouw, het is droevig.’ En dat is het ook. Het is ook droevig dat er van de zestien ministers slechts zes vrouw zijn. Tel je de staatssecretariaten erbij, dan wordt het beeld ietsje rooskleuriger, maar het blijft een wanverhouding. Trudaeu in Canada en Macron in Frankrijk laten zien hoe het wel kan: gewoon 50% vrouw, 50% man. Hoe moeilijk kan het zijn?

Maar zo het kan is het nog veel droeviger dat dit kabinet Rutte III veel meer weg heeft van Wilders I. Het nieuwe kabinet is helemaal blank, hagelwit. Oud rechts en behoudend midden staan niet voor een inclusief maar een exclusief Nederland waar geen ruimte aan de vergadertafel is voor mannen en vrouwen met een Surinaamse, Antilliaanse, Marokkaanse, Turkse of welke andere achtergrond dan ook. Het is tekenend dat ik er vrijwel niemand over hoor. Zijn we allemaal ziende blind geworden?

Het was een schrijnende constatering van Özcan Akyol. De schrijver en columnist zei dat hij wel Nederlander is, maar dat hij er eigenlijk niet bij hoort. Zo ervaart zelfs een niet bepaald kansloze of onsuccesvolle Nederlander zijn Nederlanderschap. Tweederangs, gestigmatiseerd, buitengesloten, en lichtjaren verwijderd van een plekje aan de vergadertafel van Nederland.

Dit kabinet heeft volgens haar credo ‘vertrouwen in de toekomst.’ Het klinkt mooi, maar waar is het in godsnaam op gebaseerd als we zo een substantieel deel van de bevolking er niet echt bij horen vinden. Wat moet Wilders genieten. Zonder dat hij vuile handen hoeft te maken laat Rutte III zien waar Nederland voor staat: slegs vir blankes. Mij geeft dat verrekte weinig vertrouwen in de toekomst.

Een lieve stad

Het is een prachtige zomeravond met een bijzondere gast en tot vlak voor het eind gaat het zoals het gaat en dan is er bijna op het eind dat einde dat maar onbesproken leef, het vooruitzicht van de dood waar Eberhard van der Laan liever niet aan denkt, maar dat zich dan onstuitbaar opdringt en weerspiegelt in de gebroken belofte die Abdelhak Nouri heet.

Het is het moment dat je weet dat komt, want met al het harde, stevige, sterke, dappere en moedige dat in zijn voornaam huist, is Eberhard natuurlijk ook gewoon een hele lieve jongen die in de ultieme worsteling met zichzelf is en zijn verantwoordelijkheidsgevoel gebruikt als nauwsluitend pantser tegen het onvermijdelijke.

In die paar uur zomergast bouwde de burgemeester een prachtig beeldhouwwerk van hoop, humanisme, betrokkenheid, gezonde dwarsigheid, energie, levenslust, nieuwsgierigheid en vertrouwen in een mensheid die dat lang niet altijd verdient en waarmaakt.

Ik hoop dat Eberhard nog een poosje burgemeester blijft, en dan nog een poosje blijft en dan nog een poosje, ja graag, doe maar, ik teken bij het kruisje. Want hoe groot kan het monument zijn voor een burgemeester – een Rijnsburger, mind you – die door zijn tranen heen hoopt dat zijn Amsterdam een lieve stad blijft. Een lieve stad. Wow. Dan zeg ik: lieve burgemeester. Die blijft niet nog een poosje, die gaat nooit meer weg.

 

Rechts met de bijbel

rechts

Het was een mooi staaltje framing van Lodewijk Asscher, het beoogde kabinet met de ChristenUnie wegzetten als rechts met een gristelijke buitenboordmotor, de poldertaliban light. Als frequent bezoeker in mijn jeugd van scholen met de bijbel kon ik de grap en knipoog wel waarderen. Ik vermoed dat Alexander Pechtold wel een tijdje stond te schuimbekken.

Rechts met de bijbel. Ik moet nog maar zien dat het er komt. Na een dag of 111 lijken mij de kloven nog steeds erg groot. Na de eerdere schoffering door Pechtold zie ik de ChristenUnie niet snel noch soepel door de knieën gaan voor een vrijzinnig-liberale kijk op mens, geloof en zelfbeschikking.

De vier pratende partijen steunen op een Kamermeerderheid van 1 en een poll van -1.  Magertjes, lijkt me. Getalsmatig en inhoudelijk. Zeker, Rutte wil en kan altijd. En ook het gestijfde zuur van Buma zal ook wel willen landen in een kabinet. Maar wat hebben we dan voor een gedrocht?

Het leek dat fijn dat Gert-Jan Segers (7 jaar in Caïro gewoond!) in gesprek ging met het COC, maar ik hou toch mijn hart vast over wat het geloof ons weer wil opdringen op het gebied van wie en wat we zijn en willen zijn en hoe lang. Rechts met de bijbel is leuk gevonden als stekende grap, maar God verhoede dat we dit kabinet ook echt krijgen.

Groen op rood

klaver

Weken horen we niets over de kabinetsformatie en plots is daar de mare dat CDA-baas Buma die de sfeer zou verpesten door dwars voor elke vergroening te gaan liggen. Wie dat gek vindt, heeft zijn huiswerk niet gedaan. Kijk op de site van het CDA en je vindt er niets over klimaatverandering, vergroening of verduurzaming. Bij het CDA is alleen het logo groen.

CDA-zwaargewicht Herman Wijffels maakte Buma uit voor ‘de Nederlandse Trump’ op het gebied van klimaat, maar dat lijkt mij te veel eer. Het legt misschien wel een richtingenstrijd bij de mannenbroeders bloot. De rentmeesters van rustig aan, en de meer visionairen die vinden dat de wereld een andere kant op moet draaien. Boeiend.

Bij GroenLinks weet je tenminste wat je koopt. Het logo is groen en rood, want dat is GroenLinks, alleen is groen rood en links dan weer groen. Een intellectueel spelletje. Vormgrap. Maar als je baas Klaver heet, dan kan er echt niemand meer twijfelen aan je groene gezicht.

D66 heeft ook een groene huisstijlkleur, maar de club van Alexander zie ik niet op boten of barricaden klimmen om de wereld te redden. Het moet wel een beetje gezellig blijven voor onze liberaal socialen.

En over liberaal gesproken: het schijnt dat door het gedwarsboom van Buma Rutte juist wat meer genegen zou zijn om – tegen de wens van zijn rechtse smaldeel – wat meer groen op tafel te krijgen en in het regeerakkoord. Het zal.

Alles bijeen klinkt het niet als een kabinet-to-be dat een idee heeft over hoe wij de grote transformatie naar een duurzame economie en een gezondere wereld kunnen gaan maken. Groen staat op rood, als in het logo van GroenLinks.

Heet dat nu na weken mapjes maken een gemiste kans?

De Sjaak

sjaakSjaak Swart. Paco. Mr. Ajax. De rechtsbuiten van het Gouden Ajax (rechts op de foto)  is nu 78, maar still going strong en nog elke week op het veld, druk aan het werk, en mopperend en kankerend als in zijn beste jaren. Het Parool heeft vandaag in de PS op de verjaardag van Ajax een portret van Swart die leeft alsof hij 25 is. ‘Kom maar op met die dag’ is zijn leuze elke ochtend. En humor natuurlijk. Bij zijn broodjeswinkel in de RAI hoort de heerlijke kreet ‘De ballen van Swart zijn een klasse apart’.

Maar De Sjaak deze week in Hans Spekman, scheidend voorzitter van de PvdA. Zijn hoofd kwam woensdagavond laat direct op het hakblok na de desastreuze verkiezingsnederlaag van de PvdA en gisteravond was het Spexit.  29 zetels verlies, nog 9 over, een politieke tsunami die niet zonder gevolgen kon blijven.

Lodewijk Asscher ontsprong de sociaaldemocratische bijltjesdag, en vandaag poogt de partij op de ledenraad wonden te likken en weer iets van perspectief te zien aan den verre einder. Dat zal niet meevallen als eigenlijk niemand meer van je houdt en het lijkt alsof je politiek overbodig bent geworden. Voorwaarts, maar waarheen? De grote rode burcht van weleer is een gammele schuur met piepende deuren en krakende vloeren. Kom maar op met die dag van onze wederopstanding, zullen velen stilletjes hopen. Die weg is lang. Te lang, wellicht.  

AOWAO

henk2Henk Krol is het even helemaal kwijt. Het was iets met pensioenen en met de AOW en met ‘de minste van twee kwaden’, dat wist hij nog wel, maar gisteravond verhaspelde de 50+’er de AOW ook nog eens tot twee maal toe tot WAO, en toen was met hem echt iedereen het spoor bijster.

Het was niet de week van Henk Krol, zeg maar. Nou ja, het was wel zijn week want nog nooit zoveel in het nieuws, maar helaas voor hem niet op de manier waar je zielen en zetels mee wint. Pijnlijk was dat Krol vorige week door zijn bestuurders werd weggehouden van de persconferentie waar het geschutter van hem moest worden rechtgezet. Dan ben je niet echt een baas meer. Dan lig je aan de leidsels van Jan Nagel. Wat je lekker vindt. 

Om Henk Krol hing altijd al de geur van gerommel, gepruts, gesjacher, conflicten, ruzies en hij lijkt het allemaal als een magneet aan te trekken. Een lieverdje is het ook al niet. Hij gaf Tim Hofman recent een knietje, Paul Witteman kreeg in het Lagerhuis een beukje en het scheelde weinig of Krol had Lodewijk Asscher over het hekje getrokken. De PvdA-voorman had de plannen van Krol ‘babbeltrucjes’ genoemd, en hoe waar bleek dat te zijn.

Henk Krol is aangeschoten wild. De koersen van 50 Plus dalen. De zetels verdampen waar je bij staat. Maar in de wereld van Henk Krol heeft altijd een ander het gedaan. Klagende werknemers, een naar Elsevier lekkende ex, en natuurlijk de ooit sympathieke media die hem nu met pek en veren overladen.

Inmiddels is Henk Krol zelf 66 en nog steeds niet gestopt. Hoe kan hij zich nu geloofwaardig hard maken voor 65 als pensioenleeftijd als hij zelf gewoon doorwerkt en zeker nog vier jaar in de Kamer wil blijven. Dan hebben we het over pensioen op 71 jaar. Dat is een slecht voorbeeld voor zijn toch al slinkende achterban. Practice what you preach. 

En opdat wij niet vergeten: 50 Plus stond ooit in een peiling op 29 zetels, 28 meer den Henk Krol nu solo in de Tweede Kamer. Een bejaardenrevolte leek nabij. Maar het kan verkeren. Zeker als je geloofwaardigheid op het belangrijkste punt van je partijprogramma in twijfel wordt getrokken. Dan ben je politiek bijna dood of in ieder geval aangeschoten wild.

Volkspartij Voor Demagogie

Opmaak 1Er komen verkiezingen aan, het kan u niet zijn ontgaan. Het grote gevecht speelt op rechts, waar PVV en VVD lijken te gaan strijden wie de grootste partij wordt. Om de PVV zo veel mogelijk wind uit de zeilen te nemen, koerst de VVD op een soort PVV-Light. De VVD vindt eigenlijk hetzelfde als de PVV, maar verpakt het net ietsje netter. Maar vergis u niet: de paginagrote advertentie de VVD deze week overal plaatste, geurt net zo rot als de mantra’s van Grote Geert.

We moeten ‘normaal doen’, vindt de VVD. Wat dat is of moge zijn, blijft onduidelijk. Iets met handen schudden en korte rokjes. Maar wie niet normaal doet, die moet maar weggaan. Doe normaal of ga weg, heet dat nu bij de VVD. Netjes geformuleerd, ik hoor geen pleurt op, maar het is helder over wie de VVD het heeft: over ze, die anderen, die niet-normalen, zij die gewone mensen uitmaken voor racisten. Zo zet de VVD dus keurig en beschaafd een flink deel van de samenleving op verdacht.

Volgens de VVD is Nederland een ‘gaaf’ land. Rutte zou nergens anders willen wonen. Maar wie dat gave en normale niet met hem deelt, die dondert maar op. Terug naar Marokko, lees ik dan. Of naar Turkijke. Maar waar laten we dan al die lelieblanke verkeershufters, hulpdienstenmeppers of piemelinduwers? Daar hoor ik Rutte niet over. Want alle Nederlanders dat zijn toch vooral die blanke ‘originals’, die brave burgers die zo’n last hebben van die anderen. De idee: als je de VVD hebt, waar heb je dan de PVV nog voor nodig?

Het kan geen toeval zijn dat we slechts een halve Rutte zien in de advertentie. De andere helft doet zich keurig voor als staatsman, de Saabrijdende redelijkheid, premier van alle Nederlanders. Maar de helft die we wel zien is de politieke opportunist, de olie-op-het-vuur-gooider die mensen weg zet en het liefst op ziet pleuren. Normaal. Doen. heet dat bij de Volkspartij Voor Demagogie. Er komen verkiezingen aan. Daarna ziet u de echte Rutte pas.