Een lieve stad

Het is een prachtige zomeravond met een bijzondere gast en tot vlak voor het eind gaat het zoals het gaat en dan is er bijna op het eind dat einde dat maar onbesproken leef, het vooruitzicht van de dood waar Eberhard van der Laan liever niet aan denkt, maar dat zich dan onstuitbaar opdringt en weerspiegelt in de gebroken belofte die Abdelhak Nouri heet.

Het is het moment dat je weet dat komt, want met al het harde, stevige, sterke, dappere en moedige dat in zijn voornaam huist, is Eberhard natuurlijk ook gewoon een hele lieve jongen die in de ultieme worsteling met zichzelf is en zijn verantwoordelijkheidsgevoel gebruikt als nauwsluitend pantser tegen het onvermijdelijke.

In die paar uur zomergast bouwde de burgemeester een prachtig beeldhouwwerk van hoop, humanisme, betrokkenheid, gezonde dwarsigheid, energie, levenslust, nieuwsgierigheid en vertrouwen in een mensheid die dat lang niet altijd verdient en waarmaakt.

Ik hoop dat Eberhard nog een poosje burgemeester blijft, en dan nog een poosje blijft en dan nog een poosje, ja graag, doe maar, ik teken bij het kruisje. Want hoe groot kan het monument zijn voor een burgemeester – een Rijnsburger, mind you – die door zijn tranen heen hoopt dat zijn Amsterdam een lieve stad blijft. Een lieve stad. Wow. Dan zeg ik: lieve burgemeester. Die blijft niet nog een poosje, die gaat nooit meer weg.

 

Rechts met de bijbel

rechts

Het was een mooi staaltje framing van Lodewijk Asscher, het beoogde kabinet met de ChristenUnie wegzetten als rechts met een gristelijke buitenboordmotor, de poldertaliban light. Als frequent bezoeker in mijn jeugd van scholen met de bijbel kon ik de grap en knipoog wel waarderen. Ik vermoed dat Alexander Pechtold wel een tijdje stond te schuimbekken.

Rechts met de bijbel. Ik moet nog maar zien dat het er komt. Na een dag of 111 lijken mij de kloven nog steeds erg groot. Na de eerdere schoffering door Pechtold zie ik de ChristenUnie niet snel noch soepel door de knieën gaan voor een vrijzinnig-liberale kijk op mens, geloof en zelfbeschikking.

De vier pratende partijen steunen op een Kamermeerderheid van 1 en een poll van -1.  Magertjes, lijkt me. Getalsmatig en inhoudelijk. Zeker, Rutte wil en kan altijd. En ook het gestijfde zuur van Buma zal ook wel willen landen in een kabinet. Maar wat hebben we dan voor een gedrocht?

Het leek dat fijn dat Gert-Jan Segers (7 jaar in Caïro gewoond!) in gesprek ging met het COC, maar ik hou toch mijn hart vast over wat het geloof ons weer wil opdringen op het gebied van wie en wat we zijn en willen zijn en hoe lang. Rechts met de bijbel is leuk gevonden als stekende grap, maar God verhoede dat we dit kabinet ook echt krijgen.

Groen op rood

klaver

Weken horen we niets over de kabinetsformatie en plots is daar de mare dat CDA-baas Buma die de sfeer zou verpesten door dwars voor elke vergroening te gaan liggen. Wie dat gek vindt, heeft zijn huiswerk niet gedaan. Kijk op de site van het CDA en je vindt er niets over klimaatverandering, vergroening of verduurzaming. Bij het CDA is alleen het logo groen.

CDA-zwaargewicht Herman Wijffels maakte Buma uit voor ‘de Nederlandse Trump’ op het gebied van klimaat, maar dat lijkt mij te veel eer. Het legt misschien wel een richtingenstrijd bij de mannenbroeders bloot. De rentmeesters van rustig aan, en de meer visionairen die vinden dat de wereld een andere kant op moet draaien. Boeiend.

Bij GroenLinks weet je tenminste wat je koopt. Het logo is groen en rood, want dat is GroenLinks, alleen is groen rood en links dan weer groen. Een intellectueel spelletje. Vormgrap. Maar als je baas Klaver heet, dan kan er echt niemand meer twijfelen aan je groene gezicht.

D66 heeft ook een groene huisstijlkleur, maar de club van Alexander zie ik niet op boten of barricaden klimmen om de wereld te redden. Het moet wel een beetje gezellig blijven voor onze liberaal socialen.

En over liberaal gesproken: het schijnt dat door het gedwarsboom van Buma Rutte juist wat meer genegen zou zijn om – tegen de wens van zijn rechtse smaldeel – wat meer groen op tafel te krijgen en in het regeerakkoord. Het zal.

Alles bijeen klinkt het niet als een kabinet-to-be dat een idee heeft over hoe wij de grote transformatie naar een duurzame economie en een gezondere wereld kunnen gaan maken. Groen staat op rood, als in het logo van GroenLinks.

Heet dat nu na weken mapjes maken een gemiste kans?

De Sjaak

sjaakSjaak Swart. Paco. Mr. Ajax. De rechtsbuiten van het Gouden Ajax (rechts op de foto)  is nu 78, maar still going strong en nog elke week op het veld, druk aan het werk, en mopperend en kankerend als in zijn beste jaren. Het Parool heeft vandaag in de PS op de verjaardag van Ajax een portret van Swart die leeft alsof hij 25 is. ‘Kom maar op met die dag’ is zijn leuze elke ochtend. En humor natuurlijk. Bij zijn broodjeswinkel in de RAI hoort de heerlijke kreet ‘De ballen van Swart zijn een klasse apart’.

Maar De Sjaak deze week in Hans Spekman, scheidend voorzitter van de PvdA. Zijn hoofd kwam woensdagavond laat direct op het hakblok na de desastreuze verkiezingsnederlaag van de PvdA en gisteravond was het Spexit.  29 zetels verlies, nog 9 over, een politieke tsunami die niet zonder gevolgen kon blijven.

Lodewijk Asscher ontsprong de sociaaldemocratische bijltjesdag, en vandaag poogt de partij op de ledenraad wonden te likken en weer iets van perspectief te zien aan den verre einder. Dat zal niet meevallen als eigenlijk niemand meer van je houdt en het lijkt alsof je politiek overbodig bent geworden. Voorwaarts, maar waarheen? De grote rode burcht van weleer is een gammele schuur met piepende deuren en krakende vloeren. Kom maar op met die dag van onze wederopstanding, zullen velen stilletjes hopen. Die weg is lang. Te lang, wellicht.  

AOWAO

henk2Henk Krol is het even helemaal kwijt. Het was iets met pensioenen en met de AOW en met ‘de minste van twee kwaden’, dat wist hij nog wel, maar gisteravond verhaspelde de 50+’er de AOW ook nog eens tot twee maal toe tot WAO, en toen was met hem echt iedereen het spoor bijster.

Het was niet de week van Henk Krol, zeg maar. Nou ja, het was wel zijn week want nog nooit zoveel in het nieuws, maar helaas voor hem niet op de manier waar je zielen en zetels mee wint. Pijnlijk was dat Krol vorige week door zijn bestuurders werd weggehouden van de persconferentie waar het geschutter van hem moest worden rechtgezet. Dan ben je niet echt een baas meer. Dan lig je aan de leidsels van Jan Nagel. Wat je lekker vindt. 

Om Henk Krol hing altijd al de geur van gerommel, gepruts, gesjacher, conflicten, ruzies en hij lijkt het allemaal als een magneet aan te trekken. Een lieverdje is het ook al niet. Hij gaf Tim Hofman recent een knietje, Paul Witteman kreeg in het Lagerhuis een beukje en het scheelde weinig of Krol had Lodewijk Asscher over het hekje getrokken. De PvdA-voorman had de plannen van Krol ‘babbeltrucjes’ genoemd, en hoe waar bleek dat te zijn.

Henk Krol is aangeschoten wild. De koersen van 50 Plus dalen. De zetels verdampen waar je bij staat. Maar in de wereld van Henk Krol heeft altijd een ander het gedaan. Klagende werknemers, een naar Elsevier lekkende ex, en natuurlijk de ooit sympathieke media die hem nu met pek en veren overladen.

Inmiddels is Henk Krol zelf 66 en nog steeds niet gestopt. Hoe kan hij zich nu geloofwaardig hard maken voor 65 als pensioenleeftijd als hij zelf gewoon doorwerkt en zeker nog vier jaar in de Kamer wil blijven. Dan hebben we het over pensioen op 71 jaar. Dat is een slecht voorbeeld voor zijn toch al slinkende achterban. Practice what you preach. 

En opdat wij niet vergeten: 50 Plus stond ooit in een peiling op 29 zetels, 28 meer den Henk Krol nu solo in de Tweede Kamer. Een bejaardenrevolte leek nabij. Maar het kan verkeren. Zeker als je geloofwaardigheid op het belangrijkste punt van je partijprogramma in twijfel wordt getrokken. Dan ben je politiek bijna dood of in ieder geval aangeschoten wild.

Volkspartij Voor Demagogie

Opmaak 1Er komen verkiezingen aan, het kan u niet zijn ontgaan. Het grote gevecht speelt op rechts, waar PVV en VVD lijken te gaan strijden wie de grootste partij wordt. Om de PVV zo veel mogelijk wind uit de zeilen te nemen, koerst de VVD op een soort PVV-Light. De VVD vindt eigenlijk hetzelfde als de PVV, maar verpakt het net ietsje netter. Maar vergis u niet: de paginagrote advertentie de VVD deze week overal plaatste, geurt net zo rot als de mantra’s van Grote Geert.

We moeten ‘normaal doen’, vindt de VVD. Wat dat is of moge zijn, blijft onduidelijk. Iets met handen schudden en korte rokjes. Maar wie niet normaal doet, die moet maar weggaan. Doe normaal of ga weg, heet dat nu bij de VVD. Netjes geformuleerd, ik hoor geen pleurt op, maar het is helder over wie de VVD het heeft: over ze, die anderen, die niet-normalen, zij die gewone mensen uitmaken voor racisten. Zo zet de VVD dus keurig en beschaafd een flink deel van de samenleving op verdacht.

Volgens de VVD is Nederland een ‘gaaf’ land. Rutte zou nergens anders willen wonen. Maar wie dat gave en normale niet met hem deelt, die dondert maar op. Terug naar Marokko, lees ik dan. Of naar Turkijke. Maar waar laten we dan al die lelieblanke verkeershufters, hulpdienstenmeppers of piemelinduwers? Daar hoor ik Rutte niet over. Want alle Nederlanders dat zijn toch vooral die blanke ‘originals’, die brave burgers die zo’n last hebben van die anderen. De idee: als je de VVD hebt, waar heb je dan de PVV nog voor nodig?

Het kan geen toeval zijn dat we slechts een halve Rutte zien in de advertentie. De andere helft doet zich keurig voor als staatsman, de Saabrijdende redelijkheid, premier van alle Nederlanders. Maar de helft die we wel zien is de politieke opportunist, de olie-op-het-vuur-gooider die mensen weg zet en het liefst op ziet pleuren. Normaal. Doen. heet dat bij de Volkspartij Voor Demagogie. Er komen verkiezingen aan. Daarna ziet u de echte Rutte pas.

De zak

halbeIk had al geen hoge dunk van Halbe Zijlstra. De voormalig duivenmelker uit Oosterwolde maakte zich vijf jaar geleden sterk om de cultuur in Nederland de nek om te draaien. Nu tettert hij van de daken dat RTL het Sinterklaasfeest vermoordt omdat daar de Zwarte Piet is afgeschaft en vervangen wordt door de schoorsteenpiet. In Pauw gisteravond kreeg hij een kwartier om zichzelf volledig belachelijk te maken. Ook dat had hij helaas niet door. Stomheid is vaak hard te onderkennen door degene die het heeft.

Volgens Zijlstra zou Zwarte Piet als het ware afgebouwd moeten worden de komende jaren tot een wat neutralere Piet. Want wie dat te rigoureus doet, brengt kinderen en ook Zijlstra Jr. (8 toch al inmiddels, en nog steeds gelovend) in de war en is de bijl aan de wortel van zo een traditierijk kinderfeest. We zouden echt moeten wachten tot een volgende generatie kinderen voordat zo een rigoureuze stap gezet zou kunnen worden. Alsof er niet elke dag kinderen worden geboren en de Sint elk jaar nieuwe kleine klanten krijgt.

Halbe glom door en begreep maar niet hoe hij alleen stond en hoe schofferend zijn gedrag en houding zijn. Ik verdenk hem ervan dat hij – naast een dosis domheid – vooral last heeft van electorale motieven. Door zich niet uit te spreken tegen Zwarte Piet poogt hij het xenofobe geronk ter rechterzijde te pleasen. Het gaat niet over Piet. Het gaat niet over kinderen. Het gaat niet over de kleine Zijlstra. Het is politiek. En als er iemand is die willens en wetens het Sinterklaasfeest vermoordt voor eigen politiek gewin, dan is het deze nepliberaal wel. De zak, zeg ik.

Beter goed gejat

klaver4Zonder dat iemand erom had gevraagd, besloot de politiek om ruim 7 maanden voor de verkiezingen campagne te gaan voeren. Na het tranentrekkende startschot met sorry’s, vliegt nu het ene plan na het andere proefballonnetje en spierballengezwam door het land. Opeens moet de politiek weer naar de mensen toe, moet het openbaar bestuur transparanter worden en heeft u als burger recht op goede zorg en meer veiligheid.

Het vrolijkt niet op dit overbiedend gewauwel en geblaat. Er wordt weer van alles beloofd wat niet zal worden waargemaakt en waar over een tijdje weer een hartgrondig sorry op moet volgen. De burger heeft het een beetje gehad met de politiek, met politici die slechts 7 maanden per vier jaar aanspreekbaar en vindbaar willen zijn. Nieuwkomers als antipoliticus Jan Roos en het tot partij gesmede slachtofferschap van DENK versnipperen het uitgezaaide politieke landschap helaas nog meer.

Onder het motto beter goed gejat dan slecht verzonnen krijgt Jesse Klaver dat voor elkaar wat anderen niet lukt: opvallen, ambitie tonen en je groter maken dan je bent. Natuurlijk zit hij nadrukkelijk Trudeau na te spelen en komt zijn retoriek uit het grote verhalenboek van Obama, maar hij doet het toch maar mooi en laat zo zien dat leeftijd (of het gebrek daaraan) of zetels (of het gebrek daaraan) politici niet hoeven te weerhouden om met een andere vorm en een aansprekend en enthousiasmerend verhaal te komen. 

Bereid u maar voor op een woeste zeven maanden vol wij-zij, normen-waarden, grenzen die dicht moeten of juist worden overschreden, koopkrachtplaatjes, law and order en burgers die meer bij de politiek betrokken moeten worden, zonder enig idee hoe. Ik las ergens dat het land nu bestaat uit teleurgestelden en tevredenen. Het volk mort. Elites worden kritisch bezien. De politiek gooit liever olie op het vuur dan met – vaak lastige- oplossingen te komen. De truc van Klaver is dan om over politici te praten alsof hij er zelf geen eentje is. Kijken hoever hem dat brengt.

Homo Politico

ZomergastJe kunt dan wel chef zijn van het land, aardig piano spelen, tig keer sorry zeggen, niet te duur wonen, en lief zijn voor je moeder, uiteindelijk interesseert ons bij Mark Rutte slechts één ding: doet ‘ie het, of doet ‘ie het niet? Is onze premier nu gay of heerlijk helder hetero? Gelukkig is er Zomergasten van de VPRO om dit soort levenskwesties op tafel te krijgen en het staatsgeheim van onze premier te onthullen. Mark Rutte is dus hetero. Dat u dat weet. Maar of ‘ie het doet, is nog steeds de vraag.

What the FUCK? Waar gaat dit over? Waarom moet de premier van ons land zijn seksuele voorkeur opbiechten op TV? Welk landsbelang is daarmee gediend? En waarom vertelt Thomas Erdbrink dan ook niet op zijn beurt hoe hij het het liefste doet, staand, in de bezemkast, achterlangs of liefst op zondagavond net na Zomergasten. Waarom zei Rutte geen ‘pleur op’ tegen Erdbrink, dat was passender en flinker dan tegen wat opgeschoten Turkse Nederlanders.

Volgens mij is Mark Rutte een Homo Politico, 100% monogaam in zijn relatie met de politiek en het landsbestuur. Als macht al erotiseert, dan lijkt me dat bij Rutte zeker niet het geval. En wie hoopte dat de premier in een hele avond zendtijd voor politieke partijen een andere ik en een diepere laag in zichzelf zou laten zien, kwam – sorry – bedrogen uit. Mark Rutte is vooral heel erg Mark Rutte.

Ik heb weinig Zomergasten gezien deze zomer, vooral omdat ik zelf zomergast elders was. Maar deze laatste aflevering viel voor den drommel niet mee. De keuze voor Rutte was toch een vreemde. De man is hoogstens interessant in zijn oninteressantheid, en dan is drie uur best lang, tenzij je echt wilt jagen op dat grote kastgeheim van zijn seksuele geaardheid. En God wat ben ik blij dat ik nu weet hoe dat bij Rutte ligt. Maar het mooiste was toch het weerzien met de Wie-kent-kwis en de rennende cavia’s. Ik wist niet meer dat één van die cavia’s Simon Tahamata heette. Heb ik toch niet voor niets een avond naar Rutte zitten kijken.   

Ja, sorry hoor

Sorry

Elton John had ooit een megahit met Sorry Seems To Be The Hardest Word, maar toen kende hij de Nederlandse politiek nog niet. Daar vliegen de sorry’s je om de oren. De ene politicus gaat nog soepeler door de knieën en de volgende bijt nog dieper in het stof. Sorry, sorry, sorry. Het is met nog ruim een half jaar naar de verkiezingen nu grote puinopruiming in Den Haag. Alles wat fout ging of gejokt werd en elk giftig dossier moet nu rap, met hardnekkige schuldgevoelens en een spervuur aan zelfkritiek worden uitgegumd. En daar doet sorry wonderen als de politieke Vanish Oxi Action.

Sorry dus voor die duizend euro die u en ik niet kregen van Mark Rutte. Sorry ook voor die beloften over hypotheekaftrek en over Griekenland. Sorry. Sorry. En Diederik Samsom huilde ook heel hard sorry naar zijn PvdA-fractie die hij zo verwaarloosd had omdat hij te gefixeerd was op het kabinet. En je hoorde Alexander Pechtold bijna sorry zeggen toen hij zei dat als D66 niet in een volgende kabinet komt dat hij dan zou terugtreden. Ja, sorry hoor, ik ga natuurlijk niet weer in de Kamer zitten. Terwijl dat toch – sorry hoor – het primaire doel van Kamerverkiezingen is.

Sorry overigens als ik iemand over heb geslagen. Wie ik in ieder geval nog even moet noemen is Patty Brard. Zij is niet zo van sorry. In het redelijk ranzige Ranking the Stars was zij – zó mooi geformuleerd –  ‘gepakt op één van mijn zwakste plekken, mijn gevoel.’ Het stimuleerde Brard om spelgenoot Ajouad El Miloudi toe te bijten op te  rotten naar zijn eigen land, terug naar Marokko. En niks sorry. Zo kan het dus ook. Gestrekt been. Vol op de bek. Hoppa. 

Ik verwacht zeker geen excuses van KNVB-directeur Bert van Oostveen als hij deze week vertrekt. Hij was zo overtuigd dat hij alles goed deed dat hij geen zicht meer had op hoe mis alles ging. En Dick Advocaat zegt zeker geen sorry. Als je Dick haalt, dan weet je dat hij morgen weg kan zijn naar een nog hogere bieder. It’s all in the game. Wie ook nooit spijt heeft of sorry zegt, is Harry Mens. Las pas een mooi interview met hem in de Volkskrant. Echt een mensenmens. Een vastgoedjongen die nu ook in cremeren gaat. Van hem is dan ook de quote van de dag: ‘cremeren moet weer leuk worden.’ Ja, sorry hoor, daar gaat even niemand overheen op deze blauwe maandag.