Vloggertje met longontsteking

Hillary ClintonDe week die was, was me het weekje wel. Vloggertjes in Zaanstad en een uitgedroogde longontsteking in New York leken het belangrijkste nieuws in het immer boeiende bestaan van de mens. De vloggertjes stonden symbool voor alles wat er niet deugt in Nederland, en de longontsteking stond symbool voor alles wat er niet deugt aan Hillary Clinton.

Gelukkig hebben wij een premier die verbindt en maant to kalmte. Zijn pleur op en tuig van der richel raakten precies de goede snaar. Zo was het ook zo fijn om te horen dat Donald Trump Hillary Clinton beterschap had gewenst. Het maakte zijn herhaalde suggestie om haar dood te schieten opeens een stuk beter verteerbaar.

We laten ons gijzelen door alsmaar rondgepompte onzin. Zo is een sneu vloggertje van local pain in the ass een nationale grootheid. En is de misse PR rond een longontsteking bepalend of er voor het eerst een vrouw presidente van de V.S. mag worden. Nederland liep vandaag massaal naar de AKO om de ellende van René van der Gijp gesigneerd te krijgen. Van wie? Precies.

Gelukkig gaat Gordon een stichting starten die zielige oude mensen een rustige dood wil bezorgen. Het één lijkt mij onrijmbaar met het ander, maar ook hier geldt: who cares? Intussen lijkt het einde der tijden hier in oneindig laagland nabij. We horen volgens de lijstjes tot de meest gelukkige en welvarende landen ter wereld, maar als je zo om je heen kijkt en luistert, zou je toch denken dat het einde der tijden nabij is.

Naar de haaien

JawsMisschien is de grote kunst van het leven wel om te leven met je angsten. Neem nu haaien. Ze hebben me nooit iets gedaan, maar in mijn systeem staan ze als erg gevaarlijk en graag te vermijden. Misschien komt het wel door de filmklassieker Jaws van Steven Spielberg die ik ooit zag. Hoe dan ook, ik ga niet graag naar de haaien, zeg maar.

Op Sri Lanka gingen we snorkelen. En je raadt het al. Daar waren haaien. Onze snorkelgids reageerde heel vrolijk en enthousiast, terwijl ik direct duizend oden aan het sterven was. Ze waren ongevaarlijk, volgens de gids, maar wisten die haaien dat ook? En wat nu als er eentje een rotdag had? Nu snoef ik een beetje over dat snorkelen met haaien, maar ik moest daarvoor in de lauwe Indische Oceaan mijn diepste angsten diep in de ogen kijken.

Na behouden thuiskomst – over vliegangst schreef ik ooit al – keek ik met dochterlief Hedda Jaws terug. Ik vond met mijn Sri Lankaanse ervaring de haaienfilm nu een makkie, maar Hedda vond de film behoorlijk eng, dus de vraag is maar of ze zichzelf daar een plezier mee heeft gedaan. Maar ja, de kunst van het leven is om te leven met je angsten, met Airbussen, hoogte en haaien. En anders dan in Jaws deed die haai op het koraalrif bij Pigeon Island mij helemaal niets.

Oh ja, voor de kenners: het waren whitetip barrier reef sharks, maximaal van mijn lengte, en erg ongevaarlijk… 

Kees is klaar

randstadHet begon met een paginagrote advertentie in Het Parool van het Luzac, de school waar kinderen die niet willen leren of deugen toch aan een diploma kunnen komen. Luzac gebruikt als pay-off Maak kennis met je kunnen, typisch zo’n woordspelzinnetje dat erg slim lijkt maar alleen maar een construct is zonder echte inhoud of waarde. Maar ik heb ze wel eens gekker gezien.

Want van Maak kennis met je kunnen schoot mijn brein naar randstad en het Worden wie je bent. Het blijft een raadselachtig zinnetje. Een soort enigma. Onoplosbaar in zijn bedrieglijke eenvoud. Apekool van het zuiverste water. Waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan lijken? En natuurlijk zit het spotje vol clichés dat van waar je vandaan komt natuurlijk (?) minder belangrijk is dan waar je heen gaat. Dat er geen rechte weg is. En dat je je eigen pad moet kiezen. De tenen krullen. Worden wie je bent. Dat valt voor den drommel nog niet mee.

Het doet me zo denken aan al die tegeltjeszinnen als Wees jezelf, er zijn al zoveel anderen. Het lijken waarheden als koeien, maar het is van zo een oneindig suffige en lege tutheid. Open deuren, en daardoor kan alles zo heerlijk wegwaaien. Op zee is dat ook fijn. Daar opereert Boskalis. En Boskalis sponsort de aanpak van de plastic soep in de oceanen. Mooi. De pay-off Creating new horizons doet het dan net weer effe minder bij me.

Het kan ook anders, zo leert een rondje door Het Parool van gisteren. Naast Luzac en Boskalis was er ook het heerlijk allitererende Toe aan Tui en het pareltje Kees is klaar (voor de zomer) van Kees Smit Tuinmeubelen te Amersfoort en Almelo. Kees is klaar. En klaar is Kees. Iedereen snapt de grap, het gaat nergens over, maar pretendeert dat ook niet. En dat kan niet iedereen zeggen.

Wat is er trouwens gebeurd met dat mooie riedeltje van randstad, dat randstad uitzendburoohooh dat je zelfs slechts als pianodeuntje direct herkende en mee blerde ? Niet meer van deze tijd, natuurlijk. Of randstad is nu echt geworden wat het is. Of zoiets.

Emotiemens met passie

Mens

Harry Mens is een emotiemens. Dat u dat weet. Naarmate hij ouder wordt, krijgt het zachte meer de overhand. Dat is mooi. Ook mooi dat hij zijn achternaam zo functioneel in kan zetten. Ik Harry Mens, emotiemens. Maar wat een emotiemens eigenlijk is, is mijn een raadsel. Net zo’n  raadsel als het jeuk veroorzakende mensenmens. Je breekt je nek over de mensenmensen. De ergste zijn die zichzelf zo kwalificeren. Zoals Irma, die helpt met solliciteren. Zij omschrijft zich als ‘een resultaatgericht mensenmens met passie.’ Zo erg is het dus al.

Mensenmens. Het is zo’n trendy woord waarvan niemand wist of weet wat het is of voor moet stellen. Ik las dat de nieuwe directeur van het Rembrandthuis een mensenmens is. Maar wat moet ik daar nu mee? En als iemand geen mensenmens is, wat is hij of zij dan (nog) wel? En het kan nog steviger. Zo las ik in Trouw de uitspraak ‘ik ben een echt mensenmens’, suggererend dat er ook onechte mensenmensen zijn, oplichters, non-valeurs. Het is moeilijk.

En al die mensenmensen hebben passie. Want zonder passie ben je vandaag de dag niets meer. Iedereen heeft passie, werkt met passie, het is zo platgeslagen en uitgeknepen dat passie het braakwoord van het jaar is. Mensen verven tuinhekjes met passie, vissen is mijn passie, of lekker wandelen in het bos, ook een enorme passie. Maar wat al die mensen vooral missen is passie, die van toen die nog iets betekende en exclusief en bijzonder was. Toen een mensenmens gewoon aardig en sociaal was en een beetje redelijk met mensen om kon gaan.

Harry Mens heeft ook veel passie en inmiddels vijf dochters bij drie vrouwen. Als Frits Bolkestein (‘een kwijl van een man’) hem niet had tegengehouden, dan had de makelaar Mens nu de Nederlandse Trump kunnen zijn. Maar nu zou ons land in ieder geval al gered zijn met een net Poetintje. Ook zo’n mensenmens met passie.

Het leger der benadeelden

MakkelieEen penalty die geen penalty was. Het kan gebeuren. Het gebeurde FC Utrecht in de slotminuut tegen Ajax. Lucky Ajax. En FC Utrecht benadeeld. Scheidsrechterlijke dwaling. Jammer. Kan gebeuren. Het blijft mensenwerk. Maar toen werd het veen in brand gezet. Willem van Hanegem vond het opzet en eiste dat Makkelie zijn fluit inleverde. Het leek me een kromme redenering.

En toen kwam Marcel Blaak. Niemand die hem kende. Maar Marcel Blaak voelde zich als PSV-supporter benadeeld door Makkelie en in zijn ‘fifteen minutes of fame’ deed hij in Eindhoven aangifte. Hij was ‘benadeeld’, het was matchfixing. Het was hem ernst, liet hij ook nog weten. Zo. Daar horen we dus nooit meer wat van.

We zullen ook nooit meer wat horen van de 21-jarige Mostafa uit Heemskerk. Hij deed mee aan Idols, bakte er niets van en stapte toen naar de rechter en eiste dat zijn fragment niet werd uitgezonden omdat iedereen erg negatief was en het oordeel onnodig hard. Het zou zijn muzikale carrière schaden. Dat had hij tevoren maar moeten bedenken, oordeelde de rechtbank die geen andere conclusie kon trekken dan dat de auditie ‘ronduit slecht’ was. Maar was Mustafa nu benadeeld of juist gered van een muzikale carrière die waarschijnlijk alleen in zijn dromen bestond?

Het leger der benadeelden is groot, en wordt ook nog eens uitgedaagd door advocaten. Zo tipte advocaat Peter Plasman Arnold van den Hurk uit Son dat zijn dramatische druk op de knop bij Miljoenenjacht in 2013 (!) niet definitief hoefde te zijn en dat via rechterlijke weg de miljoenenjacht heropend kon worden. Ach ja. Het is toch maar een spelletje, denk je dan. Maar met dank ook aan de media wordt dit soort gejengel, aandachttrekkerij en klaaggedrag voorpaginanieuws. Het leger der benadeelden is groot en groeiend.

Gelukkig hebben we ook nog een rijdende rechter die oordeelt over overhangende takken, storende schuttingen en kadastrale lijntrekkerij. Ook daar alleen maar bozige buurmannen en benadeelden. Altijd is er wel iemand anders schuldig aan jouw ongerief en tegenslag. Makkelie. De jury van idols. Linda de Mol. Je eigen buren. Iedereen is tegen je. Jij altijd maar slachtoffer. Ik zou het ook niet pikken. Ik zou aangifte doen tegen het leven. Want laten we wel zijn: het wordt nooit wat. 

Minder Wilders

Wilders.rug

Geert Wilders wordt vaak vergeleken met Donald Trump, maar ik ben er nog niet uit voor wie dat teveel eer is. Zeker, beiden hebben raar haar en de nodige rare gedachten. Waar beiden sterk in zijn is het schofferen en neersabelen van tegenstanders, bestaand of bedacht. En zodra er iets van tegenwind is, dan is het gelijk piepen en protesteren en huilie-huilie, en dat klaagorgel bespelen ze met verve.

Wilders treft het ook niet met Nederland. Een nepparlement, vooringenomen rechters, open grenzen, teveel Marokkanen, je zou er ook bijna gek van worden. En die vrijheid van meningsuiting die ook niets voorstelt. Want als je iets zegt wat veel mensen vinden maar de elite niet behaagt, dan word je voor de rechter gedaagd. Heel Nederland is gek, behalve Wilders.

Je zou denken dat zo’n Don Quichote grotendeels genegeerd zou worden, maar voor de media zijn Wilders en Trump kersen op de taart en lekker smullen. Hoe gekker en grotesker, hoe beter. Trump financiert zijn eigen campagne, maar geeft nauwelijks iets uit. Hij krijgt op alle netwerken en in alle media alle aandacht die hij wil, zelfs hier. De tegenwaarde ervan loopt nu al in de miljarden dollars. En dan moet het echte gevecht nog beginnen.

Het lijkt me rot dat je elke ochtend wakker wordt en weer aan zoveel mensen en groepen een hekel hebt. Hup, weer met twee benen erin over vluchtelingen en Marokkanen. Wat een leven heb je dan . En dat alles uit naam van die zogenaamde vrijheid die hij zo graag voor zichzelf claimt maar weinig anderen gunt. In die zin klopt de vergelijking met Trump helemaal. Het zijn de nare jongetjes van het schoolplein die geen vrienden hebben maar die worden gevreesd en tegelijk bewonderd omdat zij toch maar durven te zeggen waar het op staat. Minder Wilders? Was het maar waar.

Stikken in de spullen

StuffocationMijn vader had het heel erg. Toen hij mid jaren ’70 een fatsoenlijke draaitafel kocht, startte een ongekende intocht van langspeelplaten in ons huis. Hij kocht ze voortdurend en van heinde en verre bracht de PTT alle bestelde albums thuis. Hij vond zichzelf een bevlogen verzamelaar, maar het had alle verschijnselen van koopwoede en verspulling.

Overconsumptie is net zo erg als obesitas, en het is dan ook niet zo gek dat mijn vader leed aan beide. Hij kon geen enkel strijkkwartet van een dode Rus laten staan en het ontbijtbuffet in een hotel had op hem dezelfde magische aantrekkingskracht. Zo stikte hij in de spullen, en werd in de loop der jaren alleen maar dikker en zwaarder.

Verspulling of stuffocation is niet het probleem van mijn vader. Ik heb hard moeten knokken tegen dezelfde verslavingen en in mijn kasten staan nog steeds stapels cd’s en boeken die ik zo nodig moest hebben maar noot speelde of las. James Wallman schreef een boeiend boek over stuffocation, het stikken in de spullen, een probleem dat ons de afgelopen decennia hardnekkig teistert.

Inmiddels beginnen we te zien en te snappen dat iets doen of ervaren veel bevredigender is dan kopen en hebben. Less is more doet steeds meer opgeld. Maar het is een taai gevecht. De verleidingen zijn te talrijk. En reclame jaagt onze bestedingen op en zo zitten we – bijna – allemaal met kasten vol strijkkwartetten van dode Russen en boeken die we heus ooit nog een keer gaan lezen.

Grijs gebied

AppleAangezien het voorlopig de laatste kans was om de – ook al omstreden – Gouden Koets te zien, ging ik gisteren maar eens even goed zitten voor de fantastische folklore die Prinsjesdag heet. Ik verwachtte en hoopte op een Troonrede met een opening over de stand van de staat en duiding dat het kabinet ook had begrepen dat er een internationale vluchtelingencrisis is. Helaas. De vluchtelingen zaten in de tweede helft. Net als het klimaat en duurzaamheid. Het was een grijs verhaal dat onze vorst mocht debiteren.

Een grijs verhaal van een grijs kabinet dat puffend en kreunend nog de tweede helft van het eigen bestaan moet spelen. Dat valt voor den drommel niet mee, zeker als je het nergens over eens bent. Over vluchtelingen, bijvoorbeeld. De oplossingen komen niet uit Den Haag, maar dienen zich overal in het land aan. Omdat het moet, en omdat het kan. Het laat zien hoe de Haagse macht zichzelf erodeert.

Helaas spelen we nu ook gelijk het spelletje ‘fout na de oorlog’. Op de Amsterdamse Stadsschouwburg – bakermat van goede smaak en dito opvattingen – hing plots een spandoek met de vraag wat overbuurman Apple nu eigenlijk voor de vluchteling doet. Het bleek te gaan om het ‘innemen van een maatschappelijke positie.’ Want Apple verdient veel geld en betaalt weinig belasting.’ Begrijpt u wel? De jaren ’70 zijn weer helemaal terug. Met grove penseelstreken schetsen hoe de wereld in elkaar steekt en wie deugt en wie niet.

Het was ook al onze nationale hobby over de Tweede Wereldoorlog. Wie was goed en wie was goed fout. Dat strekt zich nu uit tot Zwarte Piet, de schilderingen op de Gouden Koets en nu ook over de remake in de Jordaan van een muurschildering uit 1920 met werving van soldaten voor Nederlands-Indië. De Palmgracht pikt het niet. Die wordt nu geconfronteerd met ‘een zwarte bladzijde uit de Nederlandse geschiedenis.’

Ons verleden moet op de schop. Onze toekomst ziet er plots anders uit. Een grijs gebied. Ons hele leven is Apple en vanuit de Stadsschouwburg roepen we naar de overkant, naar de moeder aller apparaten, en tweeten schande en roepen feitelijk foei tegen onszelf. Veel beter kan de verwarring niet worden geduid.

Graag springen na de spits

Trein.NSWat is dat toch met onze zogenaamde topmannen? Ze doen een boute uitspraak, heel Nederland in rep en roer, maar voor je het weet is de uitspraak al weer een teruggetrokken keutel en regent het excuses. Niet zo bedoeld. Nooit gezegd. Uit zijn verband. Het gaat om de context. Het was niet mijn intentie. Straks krijgen we al excuses voordat iemand überhaupt iets heeft gezegd. Gekker moet het niet worden.

Het is toch een rare behoefte om maar wat te roepen en het dan razendsnel weer in te slikken. Het lijkt wel een light version van Gilles de la Tourette. Eerder deze week Hans de Boer en zijn labbekakken. Land in brand. Prompt excuses. En daarna Pier Eringa, topman van ProRail. Leest deze quote goed: “Als ik na een zelfmoord een smsje krijg, denk ik: verdorie, waarom een niet minder druk tijdstip gekozen?” Uiteraard excuses. ‘Springen na de spits’, kopte een journalist. Het schijnt dat deze Eringa nog niet ontslagen is. Mag ik daar dan ook excuses voor?

Oud ABN-topman Rijkman (what’s in a name?) Groenink was deze week wel eerlijk. Hij gaf aan veel te veel geld ooit te hebben meegekregen, maar was niet van plan om iets terug te betalen. En ook geen excuses. Mooi. Excuses waren er ook niet van de Chileense verdediger Gonzalo Jara. Deze psychopaat stak tijdens de Copa America zijn vinger in de anus van de Uruguayaanse spits Cavani. Geen excuses. Wel geschorst. Van zijn Duitse werkgever mag hij omzien naar een andere club. En hopelijk enige psychische hulp.

Onze gedachten dit weekend gaan uit naar Dr. P, ofwel Ronald Plasterk, PvdA-minister van rijkdiensten, overzeese gebiedsdelen en nog zo wat zaken die weinigen boeien. Zo hij nog rechtop stond, dan zaagt de Volkskrant hem vandaag net onder de knieën af in een long read vol falen, zelfoverschatting en nog zo wat poltiek geblunder en karakterzwaktes. Gelukkig voor hem zei hij ooit: “mijn ego is te groot om gekwetst te worden.” Het klinkt bijna als een excuus.

Bijna continu voetbalgekte

MandelaArnon Grunberg zei het gisteren nog in Het Parool: de nuance is ver te zoeken. Je bent voor of tegen. De waan van de dag regeert. Social media werken de hysterie in de hand. Kijk maar naar Zwarte Piet of het collectief rouwen na de vliegramp. Als je niet rouwt ben je een gevoelloze klootzak die zelf uit een vliegtuig moet worden geworpen.

Heel Holland staat permanent in de hens. En bij alle problemen geldt: Zwarte Piet gaat voor. Ofschoon hij bijna is afgeschaft, waart zijn geest overal rond. Een dwalend GroenLinksraadslid in Zuidoost zag zelfs in een door kinderen gemaakte Mandelapop een Zwarte Piet en daar had je het gedonder weer. Hoe erg kun je in de war zijn?

Er heerst bijna continu voetbalgekte. Als je vroeger ergens boos over was, dan schreef je een brief naar de courant of de burgemeester en verder besprak je alle wereldsores thuis of over de heg met de buren. Nu zijn we 24 uur per dag overgeleverd aan ieders opinie, selfie en bijzondere kijk op de wereld en wat daar allemaal gebeurt. Vrolijk stemt het niet.

De ouderwetse media in hun jacht naar markt en voortbestaan lijken de olie op de golven steeds meer voor te koken. Wat je allemaal even tegenkomt bij een ochtendrondje langs de velden. Een stille tocht voor een hond. Een ‘piepende doos’ (nee, niet wat u denkt) met 24 cavia’s bij Dierenopvangcentrum Hengelo. De nieuwe en waarschijnlijk nog veel jongere vriendin van Harry Mens. En van melk ga je eerder dood,  hoewel dat ook geldt voor oversteken zonder te kijken.

Het valt waarachtig niet mee allemaal. En dan is het binnenkort ook nog 5 december. Ik las over een schminkverbod en oranje Pieten. Het zijn de Hoekse en Kabeljauwse twisten revisited. Met alleen maar verliezers. Waarin een klein land heel klein kan zijn. Arnon Grunberg had nog wel een mooie: “De Nederlander wil leven alsof hij de eerste mens op aarde is, waar hij zelf het referentiekader is. Hij heeft een hekel aan autoriteit en trekt kennis in twijfel uit angst onderdrukt te worden.”