Walking On The Moon

CernanNeil Armstrong was op 21 juli 1969 de eerste mens die voet zette op de maan. Na hem kwamen er nog elf. De laatste was Eugene A. Cernan, een voormalig straaljagerpiloot uit Chicago. Met de terugkeer naar de aarde van Cernan en zijn Apollo 17 kwam er na nog geen 3,5 jaar een einde aan het ambitieuze Apollo-programma dat de (Amerikaanse) mens voor het eerst – en vooralsnog voor het laatst – op een andere planeet bracht.

Bijna de helft van de maanwandelaars is inmiddels dood. Cernan leeft nog en is mooi geportretteerd in de documentaire ‘The Last Man On The Moon’ die ik laatst zag. Cernan is nog steeds op zoek naar wat de maanreizen nu precies hadden betekend en naar de diepere betekenis van de zoektochten van de mens. Maar waar hij het meest naar op zoek was geweest, was zijn gezin, zijn home. Dat had hij vrijwel zijn hele jongere leven verwaarloosd omdat je anders nooit een astronaut zou worden. Het kostte hem zijn huwelijk, maar met zijn nu ook al bijna bejaarde dochter heeft toch weer of nog steeds een mooie band. 

Het gaan naar de maan heeft de astronauten niet onbewogen gelaten. De een werd gelovig, de ander verloor alle zin om nog iets te ondernemen omdat het hoogtepunt van zijn leven al geweest was. Wat kwam er nog na de maan? Als ik goed graaf in de opslagkamers van mijn geheugen dan zie ik op het zwart-wit scherm in mijn ouderlijk huis in Brielle Armstrong van het laddertje van de maanlander van de Apollo 11 afkomen en zijn grote maanschoenen in het stof planten en zich legendarisch verspreken, iets wat hij overigens tot zijn dood in 2012 niet heeft willen toegeven.

‘Walking On The Moon’. The Police had er ook nog een grote hit mee. Maar what’s next? Mars?

Enkeltje Mars

LifeonMarsHet is al bijna vijfenveertig jaar her dat David Bowie zijn album Hunky Dory uitbracht en zong over Life on Mars. Leven op de rode planeet is nog steeds niet aangetoond, maar dan komt het leven maar naar Mars. Over een jaar of zeven landen vier astronauten op Mars. En als dat al niet bijzonder is: ze komen nooit meer terug. Wie meegaat met missie Mars One komt nooit meer terug.

Het klinkt vreselijk naar, maar toch hebben maar liefst 200.000 mensen zich aangemeld voor deze lange Mars. Inmiddels is dat aantal teruggebracht tot 660 en daaruit worden er vier gekozen die – zo hopen zij – eeuwige roem verdienen. Zij vinden het niet vreselijk, maar gaan juist graag, want ze hebben weinig of niets te verliezen. Geen relatie, geen familie, geen banden, weinig anders dan de zwaartekracht die hen bindt aan de aarde.

Ik zag een filmpje met een bebrild en optimistisch rekenwonder dat erg graag een enkeltje Mars wilde. Hij gaf desgevraagd aan nog nooit seks te hebben gehad en ook nog nooit te hebben gekust. Wel masturbeerde hij om de kans op prostaatkanker te verkleinen. Hij stond te popelen om te vertrekken. Masturberen kan ook op Mars.

In de recente film Interstellar was er de zoektocht naar een alternatief voor de uitgewoonde aarde. De Marsreizigers gaan niet op zoek naar een nieuwe aarde, maar naar eeuwige roem als in een intergalactische RTL-productie. De reis naar Mars duurt – afhankelijk van de stand der planeten – zo’n 150 dagen. Je zal onderweg maar spijt krijgen. Dan ben je wel heel ver van huis.

Europanisch

europa4Wubbo Ockels is dood. Hij is een ster. Wim Kieft was een ster. Hij was bijna dood. Drugs en alcohol. En hoe schijnen de sterren van Europa? Met een opkomst van 1:3 is comateus waarschijnlijk een adequate beschrijving.

We komen er maar niet uit. Voor Europa. Tegen Europa. Tegen dit Europa. Minder Europa. Tegen alles. Nederland verplaatsen uit Europa. Europanisch. Waar gaat het over? Het is zoals de VVD in een ronkende advertentie vandaag zo treffend verwoordde: niet onvoorwaardelijk voor Europa. Waar Europa tegen ons werkt, is de VVD ook tegen. Goh.

De claim van de VVD: stem voor Nederland. Niks Europa. Eigen land eerst. En dat Europa is maar een rare abstractie op afstand, moeilijkdoeners, pennenlikkers, regelneukers, zakkenvullers. Alleen als we er echt iets aan verdienen, dan zijn we voor Europa. Tenzij.

Morgen wordt geen mooie dag. Willem Kieft moet met nog geen € 15 per dag zien rond te komen. Berooid, maar wel clean. De Amsterdamse politiek kibbelt verder als het schoonplein van de voorschoolse opvang.

En Europa wordt geen millimeter populairder. Behalve bij Eritreeërs in Amsterdam, bijvoorbeeld. ‘Europa is toch het paradijs’ is de kop van het hoofdartikel van Het Parool. Daar weten ze wel hoe goed wij het in Europa hebben. Maar zij mogen niet stemmen. Wij wel.

Een Mars voor pijpen

gijsenIk was nog maar net geboren, toen kapelaan Gijsen – de latere bisschop – zich vergreep aan jonge jongens. Over de doden niets dan goeds, maar ik neem toch aan dat Gijsen brandt in de hel, zo zou zijn geloof het graag hebben gezien. Ben benieuwd.

Ik was ook nog maar net geboren toen een Rus als eerste een rondje rond de aarde deed. Na het hondje Laika en enkele chimpansees was Yuri Gagarin nu precies 53 jaar terug de held van de grote Sovjet-Unie. De Amerikanen hadden beteuterd het nakijken.

Inmiddels hebben we de maan gehad en maken we ons op voor Mars. Over enkele jaren gaan de eerste enkeltjes richting de rode planeet en zet de mens de eerste stappen naar kolonisatie van een andere planeet. Ben benieuwd.

Nu we het toch over Mars hebben. Er was – ik was toen al wat langer net geboren – ooit de grap over de hulpkapelaan die de biecht moest afnemen en even niet weet hoe hij moet straffen voor begane zonde. Hij vraagt een misdienaartje: ‘Wat geeft de kapelaan altijd voor pijpen?’ ‘Een Mars’, antwoordt het jongetje.