Pandamonium

panda

Het heeft 16 jaar en heel veel geld gekost, maar Ouwehands Dierenpark heeft eindelijk twee panda’s on lease. Wu Wen en Xing Ya zijn door China voor 15 jaar aan Rhenen uitgeleend voor € 1 miljoen per jaar. Wat een feest.

De ontvangst op Schiphol gisteren deed vermoeden dat het Nederlands Elftal zich toch nog had weten te plaatsen voor het WK 2018. Maar het waren ‘slechts’ twee luie, vreetzieke beren die op afstand de asielprocedure hadden doorlopen en nu dus 15 jaar mogen genieten van de Hollandse gastvrijheid.

Wel raar toch, die gastvrijheid voor twee beren. Wat zien we in die beesten? Het zijn beren, you know, geen knuffelbeesten, ofschoon ik af en toe denk dat het allemaal fake is en dat er acteurs in die berenpakken zitten. Kijk maar eens goed naar de foto. Scary, no?

Maar goed, Nederland is blij en verenigd in berenvreugde. De massahysterie leidt lekker af van de files, de problemen in de zorg, en het dreigende wapengekletter. Ons hart opent voor panda’s en recent ook al voor hongerende Afrikanen waar ook zo’n soort mediapsychose nodig was om snel € 33 miljoen op tafel te toveren. Wij deugen best. Dat u dat weet.

En ach, waren we maar wat vaker enthousiast als het gaat om het naar Nederland laten komen van mensen uit den vreemde. Het contrast tussen de heldenontvangst van twee leasepanda’s en de steeds luider en opener geuite afkeer van alles wat anders is dan ons saaie zelf, begint verontrustende vormen aan te nemen.

Binnenkort gaan er 10.000 mensen per dag in Pandasia (die had ik wel willen verzinnen…) naar twee bamboe kauwende beren kijken en een selfie maken. Als iemand dat een tijdje geleden als plan aan me had voorgelegd, dan had ik het met een sierlijke boog in de prullenmand gegooid. Tsja. Ik begrijp kennelijk niet meer wat het volk wil. En daar sta je dan, als PvdA’er.

Oranje onder

DijkhoffDe aanval op de directie van Air France was misschien een voorteken. De topmannen van de noodlijdende Franse trots werd de kleren van het lijf gescheurd en ze moesten rennen voor hun leven. De dag erna kreeg staatssecretaris Klaas Dijkhoff van Asielzaken in Oranje een schop onder zijn dikke BMW en gaf zijn chauffeur net op tijd gas en voorkwam dat een lastige avond een bijzonder vervelende zou worden. De foto is veelzeggend. Een belaagde bewindsman verscholen achter zijn raamschermpje.

Die vervelende avond was het wel voor de 130 (!) inwoners van het Drentse Oranje. Dijkhoff was hen komen vertellen dat ze na een eerste 700 vluchtelingen er nog eens 700 bij kregen in hun dorp. Ik keek ernaar op Tv en werd plaatsvervangend pisnijdig. Ik poogde me voor te stellen hoe ik mij zou voelen als Oranjeman. Waarschijnlijk zou ik die schop tegen de BMW wel hebben gegeven. En wel twee ook. Oranje onder.

Nederland is wakker uit een prachtige droom. Wat gingen we goed doen. Wat stonden we op een prachtig moreel hooggebergte. Nederland zou zich van zijn beste kant laten zien en de slaapzakken stapelden zich op. We speelden al snel goed en fout na de oorlog. Maar inmiddels zitten we met al onze goede, maar misschien niet zo goed doordachte bedoelingen met de handen in het haar en de billen op de blaren.

Hier te Amsterdam juichte wethouder Ollongren recent over een win-win-situatie met al die slimme Syriërs die onze stad letterlijk en figuurlijk zouden komen verrijken. Gelukkig was er Paul Scheffer die de ene schel na de andere van onze ogen peuterde. Over hoe we zonder grenzen in Europa de grenzen van Europa natuurlijk wel moesten bewaken. Dat goedertierenheid goed is maar blind goed doen natuurlijk niet. En nu roert het volk zich. En daar spreken we schande van vanaf ons prachtige moreel hooggebergte. Maar wie weet er hoe het verder moet? Of laten we dat aan Wilders over?