De pest aan ouderen

OudJob van Amerongen is een dierbare vriend. Als er meer mensen zoals Job zouden zijn, dan zou Mokum en omstreken daar flink van opknappen. We spreken elkaar een paar keer per jaar. Hapje eten, wijn op tafel, en onszelf op tafel, en natuurlijk Ajax, de kinderen, onze PvdA en de toestand in de wereld. Ik ben trots op Job. Hij doet werk wat weinigen willen. Verpleegkundige in de ouderenzorg. Hij werkt zich zes slagen in de rondte. Voor een salaris wat bewijst dat we in Nederland de pest aan ouderen hebben.

‘We hebben dus de pest aan ouderen’ is de kop die Het Parool zette boven een groot ingezonden stuk van Job gisteren. Hierin fileert hij de ouderenzorg, de dikke middelvinger die wordt opgestoken naar mantelzorgers en de holle mantra van de participatiemaatschappij, synoniem voor ‘zoek het zelf maar uit.’ De ouderenzorg is de afvoerput van onze samenleving, waar iedereen veel minder betaald krijgt dan in andere zorg. We hebben de pest aan ouderen. Ouderen zijn alles wat wij niet willen zijn, maar toch graag ooit willen worden. Maar hopen dat er dan nog een paar Jobs zijn.

Recent vertelde Job mij over zijn zorgen over de ouderenzorg, over zijn eigen twijfel of hij dan maar dag in en week uit bij dat afvoerputje moest zijn, in een zorgwereld van bureaucratie, managersterreur, landje pik, bestuursbonussen en alles wat je verder eigenlijk niet wilt weten. Voor Job – de vriendelijkheid en voorkomendheid zelf – is het stuk in Parool bijna een noodkreet. Zo fel bijt hij meestal niet van zich af. Hij is boos, bezorgd en teleurgesteld, zoals helaas zovelen die zich voor wat zilverlingen het snot voor de ogen mogen werken.

Job is een sociaal-democraat in al zijn DNA. Bij elke misstand die wij bespreken, roept Job dan vrolijk ‘daar zou de PvdA eens iets aan moeten doen.’ Het is een grap. Maar het is Job ook ernst. Al 33 jaar lid, en voor zijn gevoel door zijn eigen partij en zijn eigen mensen in de kou van de afvoerput gezet. Dat verdriet mij. Job mag 60 uur per week werken en doet dat met alle liefde die hij heeft. Maar als zo iemand geen liefde meer voelt maar minachting, holle frases en de pest aan ouderen, dan gaat op een slechte dag ook bij hem het licht uit.

Bezuinigen op excuses

Rutte.straatmuzikantZe hebben dezelfde achternaam, zijn van dezelfde partij, maar deze Rutte heet Arno, binnenhofnar van de VVD en nu eiser van excuses van de kunstsector. De bezuinigingen van toen staatssecretaris Halbe Zijlstra zouden de sector niet hebben gesloopt, maar juist sterker gemaakt, zo meent Rutte stellig.

Het is toch wat vreemd. Eerst er met twee benen invliegen en een kwalijke geur over de kunstsector verspreiden en dan met wat excel sheets, staafdiagrammen en verscherpt stemgeluid ‘aantonen’ dat het allemaal juist halleluja gaat in de kunstsector. Lies, damned lies, and statistics, zo wist Benjamin Disraeli (of Mark Twain) al.

Rutte heeft natuurlijk gelijk dat de bezuinigingen niet de beschaving stopten en het einde der tijden brachten. Maar het hakken en breken nu framen als de wonderkuur waar iedereen zo van opknapt, is een staaltje van volksverlakkerij waar zelfs zeer hongerige honden geen brood van lusten.

Misschien is dit alvast een voorschot op de grote veranderingen (lees toch vooral bezuinigingen) in de zorg die ons wachten. Het kabinet gooit er nu een kwalijk riekende campagne uit dat het eigenlijk allemaal veel beter wordt straks. De kunstsector eerst, nu de zorg, bezuinigen verkopen als winst, ik zie nu al uit naar de parlementaire enquête. Maar dan komt er niemand weg met excuses.

Verwendagen

zon

Terwijl de halve wereld praat over wat te doen tegen Syrië, kwam mijn energiebedrijf NUON met de primeur van de eeuw. NUON wordt partner van de zon. Want de zon, zo lees ik in hun clubblad, is voor NUON een belangrijke energiepartner. Het staat er echt. Gelul in het vierkant. Binnenkort reist de voltallige directie af richting zon om de contracten te tekenen. Veel plezier.

Ook leuk is een huisje in Harbour Village (ja, sorry..) aan de Vinkeveense Plassen. Een advertentie in Het Parool roept dat het unieke kans is op één van de laatste 12 appartementen. En het mooiste: ze zijn zon georiënteerd. Geen idee wat dat is. Zal het eens aan NUON vragen. Die doen zaken met de zon.

Pas echt depressief word je van het clubblaadje van NUON. Daarin het kleurrijke artikel over hoe Els en Frits kunnen besparen. Goed bedoeld, vast wel, maar ik krijg er jeuk en traandruk van. En de zon schijnt ook al niet vandaag. Een teken?

Na al deze verwennerij van mijn energiebedrijf een triest verhaal vandaag in Het Parool over een seksverslaafde vrijwilliger die vorig jaar augustus op een verwendag (ik verzin het niet..) twee zeer ernstig gehandicapte vrouwen in een woongroep van Cordaan heeft aangerand en zich daarvoor komende week mag verantwoorden bij de rechter.

Natuurlijk gaat het gelijk weer over toezicht en protocollen en wie en wat, maar je kunt ook niet alles voorkomen is toch de les van het leven. Ook hier. Hoe triest en ziekmakend ook. Gelukkig worden de grachten wel steeds schoner. Wie er in springt, wordt niet meer ziek. Tenzij de zon heel lang hard heeft staan schijnen. Dat is niet goed voor het water. Wel voor NUON. Uw zonpartner.