Je suis Lennon

LennonVijfendertig jaar na de moord op John Lennon is zijn Imagine nog steeds springlevend. Sterker nog: door de terreur in Parijs is zijn hartenkreet van ‘the world will live as one’ misschien wel populairder dan ooit. Maar het is een paradox. We zoeken troost bij elkaar en bij Lennon, maar de Kalasjnikovs vertellen niet het verhaal van de vrede maar van de haat en de genadeloze willekeur.

Het lied van Lennon oogt bij eerste lezing als simpel en eenvoudig, maar de werking van lyrics is altijd in het frame van de muziek en de lading die woorden dan krijgen. ‘Imagine all the people living life in peace’ klinkt wat erg makkelijk en tuinkabouters, maar met ‘nothing to kill or die for, and no religion too’ begrijp je waarom Imagine nu het lied van Parijs en West-Europa is. Je suis Lennon.

En op de golven van verdriet en woede over Parijs is Imagine nu de nieuwe nummer 1 hit in de Top 2000, de opvolger van Hotel California, en met Bohemian Rhapsody stationair op 2. Allemaal nummers uit de jaren ’70, kennelijk voor velen toch het muzikale referentiekader. Voor mij geldt dat zeker. Het is de muziek van mijn coming of age, en mijn afspeellijsten en muziekstapels worden gedomineerd door dat decennium.

Ik weet niet wat ik allemaal in de lijst zou zetten. Ik vind Smells Like Teen Spirit van Nirvana nog steeds een fascinerende muziekkomeet, net als de mokerslagen van London Calling van The Clash. Maar bij mij toch vast veel mannen met haar en gitaren, veel West Coast, en hier en daar een verdwaalde bard als Nick Drake, Ian Matthews, of Bert Jansch, en de folkrock met mellotron en kerkorgel van The Strawbs en hun Grave New World. You may say I’m a dreamer, but I’m not the only one…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *