Bel ff anders

Ik kom zelden meer op het schoonplein. Binnenkort zwaait ook onze jongste dochter af van de basisschool, en paps of mams hoeven niet meer te halen en te brengen. Ik ken inmiddels ook steeds minder mensen daar, maar knik en zwaai en groet nog menigeen van de oude hap.

Sylvia Witteman heeft ook kinderen op ‘onze’ school. Ik zie haar wel eens. Soms denk ik dat ik haar dan moet vertellen – de zoveelste – hoe we schaterlachend haar column hadden gelezen, en dat ze van die heerlijke treffende analyses componeert over het huidige tijdsgewricht en al dan niet vrolijke mensen-in-de-war.

Maar dat aanspreken komt er niet van. Ze heeft een blik die niet direct uitnodigt, maar die je op gepaste en gewenste afstand houdt. Ook prima. Want wat moet je met dat gezever en die complimenten van een andere schoolpleinouder terwijl je je net suf hebt getrapt op de fiets om je bloedjes op tijd op te kunnen halen en zo weer langs alle clubjes moet crossen? Begrip. Respect.

Dan maar langs deze onpersoonlijke weg de mededeling dat ik gesmuld heb van haar Big mama is watching you, de coverstory van Volkskrant magazine afgelopen zatedag. Witteman leidt ons langs één van de meest kangende vragen van nu: hoe oud moet een (je) kind zijn voor een mobieltje, en voor wie is dat mobieltje dan eigenlijk?

Fraai en fijntjes neemt Witteman je mee door je eigen leven, je eigen afwegingen, gedram, nepargumenten en menige ruzie over wat voor velen – en zeker voor kinderen – het belangrijkste ter wereld is: de mobiel. Nu scheelt dat wel per kind, in ons geval per dochter. De oudste is het verlengstuk van haar mobiel, de jongste taalt er niet naar, belt af en toe of ze ergens mag spelen en is vervolgens volledig onbereikbaar.

En ja, die afspraken, en wat wanneer wel, en waarom toch niet, of zoals Witteman zo mooi schreef: “niet aan opa’s sterfbed.” Maar aan alles komt een eind. Ook de massale verslaving aan een apparaatje. Zo geeft Sylvia Witteman op het eind ook nog hoop en uitzicht, zij ziet een toekomstige generatie die weer helemaal los is, disconnected, en onbereikbaar, dat is toch eigenlijk veel cooler. De mobiel is dan – niet zo smart meer – voor losers en bejaarden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *