Princejesdag

Prince

De dag die je wist dat komen zou, maar dat maakt het overlijden van Prins Friso niet minder triest. We lazen het nieuws maandagmiddag op onze phones op Miami International Airport, op weg naar huis na drie weken Florida.

Dan is het gek dat je een hele Atlantische oceaan overvliegt, zes uur tijdverschil wegwerkt en thuis komt en thuis Het Parool vindt met op de voorpagina die andere Prince die fotograferende fans Paradiso uit laat zetten. Het lijkt alsof Friso in Nederland dan nog niet dood is.

Over de doden niets dan goeds, maar in het geval van Friso is het toch wel erg opmerkelijk hoe hij direct na zijn dood wordt heruitgevonden en opgewaardeerd, terwijl hij juist zelf voor de betrekkelijke anonimiteit had gekozen. Hoe triest een ieder het ook vindt, ik kan me niet voorstellen dat heel Nederland in diepe rouw is, zoals onze wel vaker mismikkende premier liet noteren.

Friso leek mij – op hele grote afstand – een geestig, wat bleue man, een heertje met humor en een prima stel hersens om eigen keuzes te maken, ver weg van de camera’s, de haaien en hyena’s. Door Klaas B. en Mabel wist hij hoe fijn dat allemaal kon zijn.

Die andere Prince leeft van camera’s en media aandacht, maar toch mocht er niet worden gefotografeerd bij zijn concerten in Paradiso afgelopen zondag. Wie dat wel deed, werd de zaal uitgezet. Je komt het niet vaak tegen, maar ach, in het theater mag je ook niet zomaar gaan zitten filmen en flitsen.

Zo werd het in Nederland voor ons een rare Princejesdag. Friso en een kroniek van een aangekondigde dood. En een wereldster die vooral nieuws maakt omdat hij geen gefotografeer wil bij zijn concerten. Het moet allebei nog een beetje landen bij me.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *