Bord voor je kop

Het is het schemergebied. Daar waar krabbelaars goed gedijen. Waar schimmige deals worden gesloten. Een vriendendienst. In het partijbelang. Dan zeg je geen nee. Je wilt niet dwars doen. En je wilt het maar al te graag. Dus vraag je niks, en zet je niks op papier. En dan ben je staatssecretaris.

Frans Weekers is vast geen boef, ik hoop het althans van ganser harte. Deze sympathieke Limburger is staatssecretaris van Financiën en politieke baas van de Belastingdienst. Je mag hopen dat er op dat niveau geen schimmige deals worden gemaakt, maar Weekers zou de eerste niet zijn. En zijn politieke vrind Jos van Rey bestookte hem vanuit Limburg al 1 : 1, en dat doe je meestal omdat je wederdienst verwacht.

Het was een mooi schouwspel gisteren in de Tweede Kamer. Weekers deed deemoedig zijn kniebuigingen, en daar zijn volksvertegenwoordigers dol op. Nederig, kritisch op jezelf, en een zalvende toon, dan mag je in de regel wel blijven zitten. Weekers kwam weg met zijn schimmigheden, niemand had genoeg om door te pakken.

Maar wat een overwinning lijkt, is een nederlaag. ‘Aangeschoten wild’ heet dat in Haags jargon. En dan moet je nog bijna vier jaar. Handig is anders. Dat geldt in bredere zin voor de ganse start van dit kabinet. Gedoe, fouten, excuses, nog meer gedoe, een opgestapte staatssecretaris, en Weekers die van zijn vrinden een bord van 35 meter voor zijn kop kreeg. Stem Limburgs. Tsja.

Zijn eigen VVD wil Weekers ook nog wel even spreken. Over zijn gebrekkige kennis over campagneregels, zo begreep ik. En wat er te leren valt van dit oliedomme gedoe. Wat ik in ieder geval heb geleerd, is dat dit schimmige gerommel niet exclusief CDA-gedoe is. Van die Limburgse wethouders die hun oprijlaan ‘om niet’ lieten aanleggen door bevriende aannemers. Ik dacht ook dat die Jos van Rey van het CDA was.

Ik had dus ook een bord voor mijn kop. Denkend dat je het schemerige en het kwade slechts kunt linken aan een bepaalde groep of partij. Hoe naïef. Inmiddels weten we – helaas – beter. De boeven en boefjes zijn breed onder ons. Hans Spekman heeft de arbeidershanden vol aan de overvragende sociaal-democratische bestuurders.

Als klap op de vuurpijl gaat Jan Hoek, de baas van de bijna-opgevouwen Wereldomroep, met 8 ton de Hilversumse laan uit. Niks aan te doen. Zoals altijd. Want in contract geregeld. In dit geval door de Raad van Toezicht die het woord toezicht toch iets anders interpreteerde dan je zou hopen en mogen verlangen. Weekers gaat vrijuit, ik wens hem alle goeds. De Raad van Toezicht van de Wereldomroep mag wat mij betreft hoofdelijk aansprakelijk worden gesteld. Dat zal wel niet kunnen, maar als het even wél kan…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *