De makelaar van Amsterdam

EbieEberhard van der Laan wil graag langer burgemeester van Amsterdam blijven. Veel Amsterdammers willen dat ook. De charmante straatvechter is razend populair alhier. Maar Van der Laan moet wel een tandje terug. De charmante workaholic goochelt al jaren met zijn gezin en gezondheid door dubbele werkweken te draaien. De stad is hem dankbaar, maar een niet-Amsterdammer zou denken dat met de Wallen de dammen onder zijn ogen worden bedoeld.

Eberhard van der Laan gaat het iets rustiger doen. Delegeren. Negeren. Ik ben benieuwd. Hij vast ook. Inmiddels is hij wel al voetbalvader. Een collega-voetbalvader vroeg hem wat Van der Laan voor werk deed.  ‘Wat denk je?’, vroeg Van der Laan hem. ‘Nou, je hebt een duur pak aan, dus je zult wel makelaar zijn.’ Er is dus in Amsterdam nog iemand die Van der Laan niet kende. Maar zonder het te weten wat de kwalificatie natuurlijk helemaal raak. Van der Laan is een makelaar pur sang. Dat is zijn leven, zijn ademtocht. We noemen hem burgemeester. Maar Eberhard van der Laan is de makelaar van Amsterdam.

Op het moment dat Van der Laan aankondigt wat minder te gaan buffelen, komt de PvdA met de vierdaagse werkweek op de proppen. We moeten naar vier dagen werken zodat we meer tijd hebben voor zorg, kinderen en voor elkaar. Het lijkt me een wat raar paternalistisch verhaal en vooral bedoeld voor al die mannen die het vertikken om hun deel van zorg en opvoeding bij te dragen. Zij zijn te belangrijk om te minderen.

Maar is dat niet hun eigen, vrije keuze? De emancipatie van de man afdwingen via de werkvierdaagse. Ik zie het niet lukken. En als ik het in de PvdA voor het zeggen zou hebben, zou ik me eerder focussen op het bestrijden van de werkeloosheid in plaats van deze wat verkapte verheffing van de drukke man. Want wat heb je aan een vierdaagse werkweek zonder baan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *