Naar de haaien

JawsMisschien is de grote kunst van het leven wel om te leven met je angsten. Neem nu haaien. Ze hebben me nooit iets gedaan, maar in mijn systeem staan ze als erg gevaarlijk en graag te vermijden. Misschien komt het wel door de filmklassieker Jaws van Steven Spielberg die ik ooit zag. Hoe dan ook, ik ga niet graag naar de haaien, zeg maar.

Op Sri Lanka gingen we snorkelen. En je raadt het al. Daar waren haaien. Onze snorkelgids reageerde heel vrolijk en enthousiast, terwijl ik direct duizend oden aan het sterven was. Ze waren ongevaarlijk, volgens de gids, maar wisten die haaien dat ook? En wat nu als er eentje een rotdag had? Nu snoef ik een beetje over dat snorkelen met haaien, maar ik moest daarvoor in de lauwe Indische Oceaan mijn diepste angsten diep in de ogen kijken.

Na behouden thuiskomst – over vliegangst schreef ik ooit al – keek ik met dochterlief Hedda Jaws terug. Ik vond met mijn Sri Lankaanse ervaring de haaienfilm nu een makkie, maar Hedda vond de film behoorlijk eng, dus de vraag is maar of ze zichzelf daar een plezier mee heeft gedaan. Maar ja, de kunst van het leven is om te leven met je angsten, met Airbussen, hoogte en haaien. En anders dan in Jaws deed die haai op het koraalrif bij Pigeon Island mij helemaal niets.

Oh ja, voor de kenners: het waren whitetip barrier reef sharks, maximaal van mijn lengte, en erg ongevaarlijk… 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *