Fontein van gouden klanken

Armin.Prins

Zo, de zon straalt over ons oneindig laagland. Mei. Gorter. Een nieuwe lente en een nieuw geluid. In een oud stadje, langs de watergracht, daar was het feest, almaar feest, van de koningin die koning werd en de prinses koningin, er was twee minuten stilte, bevrijding en weer een kampioenschap. De Boer, hij ploegde voort en oogstte weer.

Het volk kan er weer even tegen. Het volk staat massaal op straat en gaat massaal de straat op, gesterkt door een nieuwe koning, een baken in crisistijd, een verzetje, een zetje in de rug, bijna driekwart van ‘ons’ ziet het helemaal zitten met de nieuwe koning. Er is een nieuw vertrouen en elan, als je de monarchale media mag geloven. De Dow Jones zou er spontaan van omhoog schieten.

Denkend aan Holland zag Marsman die breede rivieren, ondenkbaar ijle populieren, en de lucht die laag hangt. Vier jaar later vielen de Duitsers binnen. Veel van onze naiviteit kwam nooit meer boven. Maar gelukkig is er het sprookje van Oranje dat ook in Londen in de oorlogsjaren zo levend werd gehouden door Wilhelmina en Radio Oranje. Maar goed, zon erover, we kunnen er weer even tegen. Even waren crisis en Europa ver weg.

Dat Wilhelmina zin had in wat minder democratie na de oorlog is een oud verhaal. Willem nu kent zijn plaats. Jammer dat zijn lijfgarde die enkele verdwaalde republikein op 30 april niet met rust kon laten. Ook jammer was dat het schuifje van Armin van Buuren niet werkte. Die Bolero van Ravel had wel wat bewerking verdiend. Een fontein van gouden klanken. De winter is dood. Leve de lente.

Helemaal los

WA.Koning

Zaterdag was de Klapstoel in Het Parool voor mijn voormalig buurman en jaargenoot Tom van ’t Hek. De nieuwe ochtendstem van BNR verbaast zich over de enorme maatschappelijke golf naar aanleiding van de troonswisseling. ‘Soms denk ik wel eens dat ons land te klein is, we zijn net iets te blij als er weer wat te doen is.’

En er is wat te doen. Geen voetbal dit maal, maar wel Oranje, en een publiekswissel. De koningin vertrekt, lang leve de koning, en dus kunnen we morgen op Koninginnedag weer eens even helemaal los. De monarchie zal menigeen worst zijn, maar feesten zullen we, en hossen en drinken tot we zinken.

Alles is Oranje, alles kleurt Oranje, van tompouce tot steunkous en koningswup, alles en iedereen moet mee in een vriendelijke, maar onvermijdbare wolk van volkshysterie en door media en commercie opgestuwde pretfabriek waarin wij zelfs het genoegen smaken om André Rieu in onze voortuin te hebben.

Zeeland ligt nog dwars, dan moeten de dijken maar door, want het koningslied van John Ewbank (onthoud die naam..!) zal schallen door de wingewesten op de dag die je wist dat zou komen. We gaan helemaal los. Feesten zullen we. En ook wij hier ten huize zijn niet zonder zonde.

Want morgen staan onze dochters in naam van Oranje onze halve huisraad te verpatsen om hun zakgeld als Goldman Sachsers te verveelvoudigen. Iedereen doet mee, iedereen gaat los. Oranje boven. En leve de koningin. Eh, koning.

Maar wie vooral los is, is onze Beatrix. Ik vind dat ze het in een zinloze symbolische samenbindende baan prima heeft gedaan. Die ene keer dat ik haar ontmoette, moest ik onbedaarlijk met haar lachen. Sinds die avond in Het Muziektheater kan zij bij niet meer kapot. Dat moet hij van die W eerst nog maar eens waarmaken. Te beginnen morgen. Op die dag die je wist dat zou komen…

Carnaval met andere middelen

Walexander

De monarchie van Maas en Waal krijgt een nieuwe vorst. Niemand had of heeft veel fiducie in koning Willem-Alexander, maar bij een constitutionele monarchie kun je nu eenmaal niet kiezen: je krijgt wie er aan de beurt is. En dat kun je wel zien, dat is hij.

De monarchie is natuurlijk geen sprookje, maar een oude rare weeffout in ons landsbestuur. We zijn echter te lui om het weg te werken en in te ruilen voor een republiek. Ik hoor dan altijd dat een president en zijn hofhouding ook veel kost. Sterk argument. Het tekent onze liefde voor Oranje. We willen ze wel, maar het moet niet te veel kosten. En kan de koning straks niet gewoon belasting betalen?

Vrijdag is het Koningslied klaar. Lange Frans rapt dan op teksten van Daphne Deckers en is vast nog een stoet talentloos dat meedeindt op de walmen van bier en vette worst. Arnon Grunberg omschreef 30 april als ‘..een sympathieke voortzetting van het carnaval met andere middelen,’ en zo is het maar net. Oranje Boven. En het bier achterover. Feesten zullen we. Tot we erbij neer vallen.

Volgens Grunberg is Nirvana”s Smells Like Teen Spirit het ideale volkslied en Kurt Cobain postuum koning, maar als het dan per se Nederlands moet, dan hadden we toch Het Land van Maas en Waal van Boudewijn de Groot wel kunnen afstoffen. ‘Dan steken we de loftrompet en ook de dikke draak.’

Het wordt vast een groot feest. Een draak van een sprookje krijgt een nieuw staatshoofd met loftrompet en brandewijn in de zilveren zon. Een koning zonder macht met een wat nurks en ontvlambaar volk dat zich graag in Oranje hult als we dan maar wereldkampioen kunnen worden of ons helemaal klem kunnen drinken, en liefst beide. Gelukkig lust de koning er zelf ook wel eentje. En wij hebben straks mooi André Rieu in onze voortuin. Als dat geen carnaval is. Entertain us…