Achtervolgingswaanzin

yes+we+scan

Morgen vieren we de verjaardag van Hedda, onze Benjamin (v). Zij is uit de roerige maand september 2001. Net na 9/11. America under attack. Plots lagen er hier sluipschutters bij de Coentunnel en op andere strategische punten. De angst was groot. En ging nooit meer weg.

Na de angst kwam The War on Terror van Bush en Cheney c.s. Saddam Hoessein is dood. Bin Laden is dood. Maar de wereld is nog steeds geen safe place. Net weer Nairobi. En morgen nog steeds Afghanistan. It’s A Mad Mad Mad Mad World.

Met angst als raadgever is er een complete veiligheidsindustrie uit de grond gestampt die ons overal betast, scant, screent, staande houdt en naar goeddunken opsluit. Onze vrijheid is ons zoveel waard, dat we er graag flink aan knabbelen. Want ach: wie niets te verbergen heeft… U kent dat soort Opstelten-retoriek wel.

Geweld lokt geweld uit, en angst zaait nog meer angst, en in de tussentijd wordt ons een schijnveiligheid voorgespiegeld. We worden massaal en overal gevolgd en afgeluisterd, maar dat is voor onze bestwil. Namens ons worden we gecheckt en gevolgd. Yes we scan.

Misschien mogen we over twee jaar weer wel tandpasta meenemen in onze handbagage. Dat zou enorme winst zijn. Al die ongepoetste bekkies in het vliegtuig produceren enorm veel gifgas. Nu we het daar toch over hebben: laten we het er nu bij zitten in Syrië, of bombarderen we nog wat gifdepots? Of is daar de angst ook groter dan het dreigend moreel failliet van ons allemaal?

Morgen 12 kaarsjes. Morgen is het feest. En Hedda was al in New York. Ofschoon het nog wel even zweten was toen bij haar als enige de vereiste ESTA maar niet doorkwam. Alsof juist zij toen extra werd gescreend. Hedda uit die historische septembermaand uit 2001 die ons leven nu zo overschaduwt. Zou John Kerry dit nu lezen? Of is dat pas echt achtervolgingswaanzin?

Een middelvinger naar 9/11

wtcone

Ik krijg het al een beetje benauwd op een trapleer, dus de uiteindelijke top van 541 meter van het One World Trade Center in New York zal voor mij wel een brug te hoog zijn, als je er al zou kunnen komen.

Ik doe het wel met de foto’s, thank you so much, met het masjestueuze panorama over de stad die zichzelf graag ziet als de hoofdstad van de Westerse beschaving. En juist New York en zijn twee WTC-torens waren die stralende septemberdag in 2001 een onweerstaanbaar doelwit.

Van twee op 9/11 naar nul naar straks  één World Trade Center, maar dan wel één die hoger is dan de vorige twee. One World Trade Center wordt 1.776 feet, een verwijzing naar het onafhankelijkheidsjaar van de V.S. Hoeveel symboliek heb je nodig? Het Onw World Trade Center is volgens sommigen niets meer of minder dan ‘een middelvinger naar 9/11.’

Het is een flinke middelvinger, een fallus van macht en lef en geloof in de wederopstanding. Als bezoeker kom je straks overigens niet tot – omgerekend – 541 meter, maar ‘slechts’ tot 417 meter, de hoogte – oh symboliek – van de oude WTC-torens. Hoog, hoger, hoogst, een ook graag gespeeld spel in de stad van groot, groter, grootst.

Mooie foto’s levert het zeker op, zoals deze kraanklimmers, -hangers en -tuimelaars, schatplichtig aan de klassieke foto’s uit 1932 van een bouwploeg op duizelingwekkende hoogte aan de lunch en aan het werk op en aan het RCA Building van het Rockefeller Centre. Mijn maag keert zich soepel als op commando. Oh ja, je kunt ook wonen in het nieuwe Trade Center. Appartementen beginnen bij $ 20 mljoen. Duur, duurder, duurst.

Ten Years After

US  Marines arrive to help Iraqi civilians destroy a statue of Saddam Hussein

Terwijl Noord-Korea de spieren nog eens oppompt, kijkt de wereld met heftige en volstrekt diametrale gevoelens terug op de Amerikaanse inval in Irak tien jaar geleden. Wat voor de een een logische, en volkomen rechtvaardige afrekening was met een fout en gevaarlijk regime, was voor de ander een schandalige inval zonder wettelijke basis en slechts gericht op het eigen economische belang.

Irak is een zwarate bladzijde in het Amerikaanse buitenlandse beleid, zoals er daarvoor ook al de nodige waren geschreven, en ik ben bang dat Irak ook niet de laatste pagina is. Zeker, Obama is geen Bush, maar ook Obama is een Amerikaan die te maken heeft met de vital interests van de V.S.

Irak was geen fijn land, en weinigen rouwen om de dood van Saddam Hoessein, maar de Amerikanen hebben van Irak een zo mogelijk nog grotere puinhoop gemaakt dan het al was, and they don’t give a shit. Wat een bliksemactie moest worden, werd een pijnlijke bezetting, een uitholling van het bestuur, en de facto een burgeroorlog die nog steeds voort woedt. Niet iets om over naar huis te schrijven.

Toch kun je voormalig vice-president Dick Cheney zo zijn bed uit bellen om de aanval nog een keer over te doen. Ik heb gefascineerd gekeken naar de documentaire The World According to Dick Cheney, en die wereld is overzichtelijk, rechtlijnig, keihard, en zonder scrupules of excuses. Cheney was de genius achter de aanval en de inval, en kon met alles wegkomen omdat de angst na 9/11 groot was, hij fantastisch kon manipuleren, en Bush geen idee had waar het over ging of waar het heen moest.

De interviewer vraagt Cheney wat zijn grootste fout is. Cheney komt niet verder dat zijn grootste fout dan maar is dat hij nooit nadenkt over zijn grootste fout, ook nu niet, Ten Years After. En Ten Years After is ook een Britse rockband, recent overleed hun front man Alvin Lee, en als of het voor het Irakdrama was geschreven, twee van hun hits waren I’m Going Home en I’d Love to Change The World.