Valluik

Ik vond het een nogal bizar bericht, vanochtend in de Volkskrant. In Italië zijn zes aardbevingsdeskundigen en een overheidsfunctionaris tot zes jaar cel veroordeeld omdat zij het gevaar van dreigende aardbevingen in de regio l’Aquila hadden onderschat. De regio werd in 2009 echter getroffen door een zware beving, 309 mensen vonden de dood.

De deskundigen zijn natuurlijk niet schuldig aan de beving, zij zijn daarvoor toch niet verantwoordelijk, maar hen wordt in feite een soort roekeloze lichtzinnigheid verweten, een gaat maar rustig slapen. Daardoor waren veel mensen gebleven in plaats van gevlucht, met fatale afloop, en nu dus ook voor de seismologen.

Het lijkt de tijgeest waarin altijd ergens iemand verantwoordelijk is of gehouden moet worden voor het onrecht, het kwaad of natuurgeweld dat ons treft. Weermannen worden bedreigd omdat er tussen de beloofde zon ook een bui zat. Er is niets ergers dan de filelezer jouw file niet te horen noemen. En als er onverwachts toch een aardbeving komt, dan had er gewaarschuwd moeten worden.

We zijn zelf steeds minder veratwoordelijk. We denken dat met onze kennis en technolgie alles kan en ook alles is te voorkomen. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Ik schat in dat de nu veroordeelde seismologen het vreselijk vonden dat ze het mis hadden en elke dode enorm betreuren. Maar dat is niet meer voldoende. Hup, het valluik in.

En van dat valluik is het dan niet ver naar voetbal waar het herfst is, de guillotine altijd gereed staat, en nu dus de eerste trainers vallen. Het is nog vroeg in het seizoen, maar opportunisme dicteert dat de eerste koppen moeten rollen. Het jubelerende NAC uit Breda gooide oud-keeper Karelse op straat, in België mochten er zelfs twee hun kleedkamer en werkruimte leegruimen, waaronder ‘onze’ Ron Jans die verantwoordelijk werd gehouden voor de slechte resultaten van Standard de Liège, voor ons Standard Luik.

Toen schoot me opeens te binnen dat er al heel lang een miniatuurtje van Dimitri Verhulst niet ver van mijn bed lag, Essay over het toegewijde bestaan als supporter van voetblaclub Standard de Liège. Dat is me een prettig pareltje, in een half uur consumeerbaar, vol met mooie beelden en oh zo herkenbaar voetbalsupportergedrag.

In het zo lelijke post-industriële Luik hield Jans het niet vol, ondanks de nog recente overwinning op de Brusselse aartsrivaal Anderlecht in een kolkend en opgezweept Stade Maurice-Dufrasne. Voor Jans dus ook het valluik. Rare dagen. Seismologen in de cel, trainers op straat, maar dat laatste voelt toch wat natuurlijker. En die man in die helicopter loopt nog steeds vrij rond. Dat is echt een godswonder.