Heerlijk Helder Hazes

DreIk heb de gave niet, maar als ik een film zou mogen maken over André Hazes, dan zou ik hem precies zo maken als Diederik Koopal. Wat een heerlijke film is zijn ‘Bloed, Zweet en Tranen’, waarbij Martijn Fisher niet André Hazes speelt maar André Hazes is.

Koopal maakte na zijn vermakelijke ‘De Marathon’ nu een heerlijke en eerlijke film over de volkszanger die aan zijn jeugd en aan zichzelf ten onder gaat, met dank aan een bier- en een nicotineconsumptie die je als filmkijker op afstand licht misselijk maakt.

‘Bloed, Zweet en Tranen’ is een heerlijke film met een lach en een traan, precies zoals het hoort in het Nederlandse levenslied, en daar moet wat bij gedronken worden. De film en de buik van Hazes zitten vol blikjes Heineken. Heerlijk Helder Hazes.

Je vraagt je af of Heineken er wel aan goed aan deed zo zichtbaar te willen zijn. Het trotse Hollandse biermerk lijkt wel één van de hoofdschuldigen aan de ondergang van André Hazes uit de Gerard Dou.

Bloed, zweet en tranen

Bruce-Springsteen-Pressebild-Januar-2014-Sony-Music_image_660André Hazes. Met bloed, zweet en tranen en heel veel bier haalde hij de 53 jaar. Gisteren was zijn tiende sterfdag. Onze geliefde volkszanger werd weer rijkelijk bewierookt. Hoe uniek hij was. Van de blues. En hij had een randje. Dat maakte hem echt. Ja echt, een randje.

Over de doden niets dan goeds, en Hazes leeft 10 jaar na dato nog steeds gewoon door en is van camp en cult tot megaster in ruste geworden. Tsja, dat randje. Dat hebben de Jantjes Smit van nu niet, betoogde de randjesdeskundige bij RTL.

Bruce Springsteen heeft wel een randje. En wat voor een. Hij is niet voor niets The Boss. Baas boven baas. En terwijl wij terugdachten aan Dré, vierde Springsteen zijn 65e verjaardag. Met bloed, zweet en tranen en de energie van een eeuwig jonge God staat Springsteen op deze pensioengerechtigde leeftijd hoog bovenop de Olympus der grote muziekgoden.

Al een jaar of 40 speelt Springsteen alsof elk concert en elke plaat zijn laatste kan zijn. Terugdenkend realiseerde ik mij dat het dan toch ook al zo’n 30 jaar her moet zijn dat ik The Boss in De Kuip in Rotterdam zag, hoewel ‘zien’ van die grote afstand een groot woord is. Ik herinner mij ook de bewegende tweede ring van De Kuip, vibrerend onder de dansende massa. Bij Feyenoord heb je dat niet vaak. Maar daar heb je wel veel bloed, zweet en tranen. En veel bier om het weg te spoelen.