Wortel in de vuist

Jetta-Klijnsma-621x328Van Mark Rutte moesten we een nieuwe auto kopen. Goed voor de economie. Zelf rijdt hij nog steeds in zijn prehistorische Saab. Van staatssecretaris Jetta Klijnsma (zelfde kabinet, andere partij) moeten we een huis kopen. Want als het huis is afbetaald, kun je prima van je AOW leven, en heb je geen last van je pechpensioen.

Het is wat, die goedbedoelende politici. Leuk dat een sociaal-democrate mensen met pensioenproblemen aanraadt dan maar een huis te kopen. Het is er ook echt de tijd naar. Maar Klijnsma is nog veel creatiever. Zij kent ook mensen die een moestuin hebben. Dat levert veel groente en fruit op. Dus wie een pensioengat of -ravijn vermoedt of heeft: neem een moestuin.

Klijnsma schijnt slim te zijn. Zij is ook een soort sociaal geweten in de PvdA. Maar ergens gaat het dan mis. Dan komt de losgezongen lariekoek. Dan komen we met een moestuin. Sla je slag. Het is dit soort onbenul dat sociale media doet ontploffen en sociaal-democraten voor de zoveelste keer achter de oren doet krabben. In plaats van een roos nu een wortel in de vuist. Het kan verkeren.

Nee, dan Laurens Ivens, kakelverse wethouder te Amsterdam. Van de SP. De partij die de moestuin al lang in het logo heeft. Vroeger een balletje op jacht naar geld, maar inmiddels genezen, en hij levert zelfs salaris in. Ik dacht dat wethouder te Mokum niet zo slecht betaalde, maar bij de ANWB van Van Woerkom verdiende Ivens kennelijk (nog) meer.

Net als die moestuin zal Ivens ook niet precies bedoeld hebben wat hij zei in Het Parool gisteren over Emile Roemer en zijn werk als fractiemedewerker in de Tweede Kamer: “Ik schreef zijn teksten, hij sprak ze netjes uit, dat ging goed.” Nou, zo’n jongen komt er dus wel. Wethouder Wonen. Leeft met vriendin op 50m2 in de Indische Buurt. Nou, dan ben je van het goed tomatenhout gesneden. Vanaf heden te bewonderen in de Stopera.

Guido Gazelle

GuidoGazelleEen heertje. Een mannetje ook. Rechtlijnig, tikje stuurs en nors, vleugje ijdel, niet overdreven open en aardig. Dat is mijn beeld van Guido van Woerkom, nu nog hoofd van de Wielrijders Bond en straks waarschijnlijk niet de nieuwe Nationale Ombudsman.

Onze paden kruisten zo’n twintig jaar terug. We zaten beiden in de Nederlandse tak van de BBDO-Groep, een internationale reclameketen. Als lid van het Groepsbestuur moest hij een oogje (of twee) houden op ons wat kleine en groepsvreemde bureau. Dat ging niet al te gezellig. En hij moest carrière maken, en wij wilden juist uit de groep terug naar zelfstandig.

Na een ongetwijfeld zorgvuldig achterkamerproces moest Van Woerkom de nieuwe Nationale Ombudsman worden. Tot er een uitspraak werd opgediept over Marokkaanse taxichauffeurs die hem nu enkele jaren later de das om lijkt te doen. Vergeten naar te vragen in de sollicitatiegesprekken?

Het is pijnlijk. Voor Van Woerkom. Het was ook een pijnlijke uitspraak. Maar het is toch ook pijnlijk voor het mooie instituut van Nationale ombudsman dat juist de politiek moet bewaakhonden en geen speelbal moet zijn van politiek heen-en-weer-gelaveer.

Van Woerkom gaat het niet worden. Misschien moet hij dan maar als eerste een klacht indienen bij zijn ‘opvolger’ straks. Onze Guido Gazelle zal zich geslactofferd voelen door de volksvertegenwoordiging. Benieuwd wie volgt. En of dan wel de goede vragen worden gesteld. Pijnlijke Haagse dagen. Gelukkig kan de Tweede Kamer nu de corporatiecowboys gaan enquêteren. Op zoek naar miljarden.