Bijna continu voetbalgekte

MandelaArnon Grunberg zei het gisteren nog in Het Parool: de nuance is ver te zoeken. Je bent voor of tegen. De waan van de dag regeert. Social media werken de hysterie in de hand. Kijk maar naar Zwarte Piet of het collectief rouwen na de vliegramp. Als je niet rouwt ben je een gevoelloze klootzak die zelf uit een vliegtuig moet worden geworpen.

Heel Holland staat permanent in de hens. En bij alle problemen geldt: Zwarte Piet gaat voor. Ofschoon hij bijna is afgeschaft, waart zijn geest overal rond. Een dwalend GroenLinksraadslid in Zuidoost zag zelfs in een door kinderen gemaakte Mandelapop een Zwarte Piet en daar had je het gedonder weer. Hoe erg kun je in de war zijn?

Er heerst bijna continu voetbalgekte. Als je vroeger ergens boos over was, dan schreef je een brief naar de courant of de burgemeester en verder besprak je alle wereldsores thuis of over de heg met de buren. Nu zijn we 24 uur per dag overgeleverd aan ieders opinie, selfie en bijzondere kijk op de wereld en wat daar allemaal gebeurt. Vrolijk stemt het niet.

De ouderwetse media in hun jacht naar markt en voortbestaan lijken de olie op de golven steeds meer voor te koken. Wat je allemaal even tegenkomt bij een ochtendrondje langs de velden. Een stille tocht voor een hond. Een ‘piepende doos’ (nee, niet wat u denkt) met 24 cavia’s bij Dierenopvangcentrum Hengelo. De nieuwe en waarschijnlijk nog veel jongere vriendin van Harry Mens. En van melk ga je eerder dood,  hoewel dat ook geldt voor oversteken zonder te kijken.

Het valt waarachtig niet mee allemaal. En dan is het binnenkort ook nog 5 december. Ik las over een schminkverbod en oranje Pieten. Het zijn de Hoekse en Kabeljauwse twisten revisited. Met alleen maar verliezers. Waarin een klein land heel klein kan zijn. Arnon Grunberg had nog wel een mooie: “De Nederlander wil leven alsof hij de eerste mens op aarde is, waar hij zelf het referentiekader is. Hij heeft een hekel aan autoriteit en trekt kennis in twijfel uit angst onderdrukt te worden.”

Carnaval met andere middelen

Walexander

De monarchie van Maas en Waal krijgt een nieuwe vorst. Niemand had of heeft veel fiducie in koning Willem-Alexander, maar bij een constitutionele monarchie kun je nu eenmaal niet kiezen: je krijgt wie er aan de beurt is. En dat kun je wel zien, dat is hij.

De monarchie is natuurlijk geen sprookje, maar een oude rare weeffout in ons landsbestuur. We zijn echter te lui om het weg te werken en in te ruilen voor een republiek. Ik hoor dan altijd dat een president en zijn hofhouding ook veel kost. Sterk argument. Het tekent onze liefde voor Oranje. We willen ze wel, maar het moet niet te veel kosten. En kan de koning straks niet gewoon belasting betalen?

Vrijdag is het Koningslied klaar. Lange Frans rapt dan op teksten van Daphne Deckers en is vast nog een stoet talentloos dat meedeindt op de walmen van bier en vette worst. Arnon Grunberg omschreef 30 april als ‘..een sympathieke voortzetting van het carnaval met andere middelen,’ en zo is het maar net. Oranje Boven. En het bier achterover. Feesten zullen we. Tot we erbij neer vallen.

Volgens Grunberg is Nirvana”s Smells Like Teen Spirit het ideale volkslied en Kurt Cobain postuum koning, maar als het dan per se Nederlands moet, dan hadden we toch Het Land van Maas en Waal van Boudewijn de Groot wel kunnen afstoffen. ‘Dan steken we de loftrompet en ook de dikke draak.’

Het wordt vast een groot feest. Een draak van een sprookje krijgt een nieuw staatshoofd met loftrompet en brandewijn in de zilveren zon. Een koning zonder macht met een wat nurks en ontvlambaar volk dat zich graag in Oranje hult als we dan maar wereldkampioen kunnen worden of ons helemaal klem kunnen drinken, en liefst beide. Gelukkig lust de koning er zelf ook wel eentje. En wij hebben straks mooi André Rieu in onze voortuin. Als dat geen carnaval is. Entertain us…