Zangzaad

nickensimonBinnenkort is in de RAI de Negenmaandenbeurs 2014. Dat klinkt niet bijster spectaculair. Dus wat doe je dan als organisatie? Je gooit er een onderzoekje tegenaan. Aan ruim 700 jonge en aanstaande mama’s werd gevraagd welke BN’er zij als zaaddonor zouden kiezen. Zo wordt niet bijster spectaculair heel bijzonder en spannend. Want wie kozen zij?

Het grappige is: ze konden niet kiezen. Maar liefst 79% van de dames zou namelijk het zangzaad van de Volendamse nachtegalen Nick en Simon willen hebben. Dat komt mij toch wat hebberig over, zaad van twee. En hoe moet dat dan? Naar rato mixen? Of iets meer zaad van Nick, of toch liever een extra kwakje Simon? Van rare zinloze onderzoeken kom je toch op gekke vragen.

Als Badr Hari na maandag nog vrije man is, hoeft hij zich niet te haasten naar de zaadbank. Slechts 4% van de vrouwen zit op zijn zaad te wachten. Hij bungelt in de onderste regionen, zoals de onderzoekers fijntjes rapporteren. Maar neem Gordon. Die blijkt met 8% twee keer zo populair te zijn als Badr. Of is hier de stille hoop dat Geer er dan gratis een kwakje bijlegt? Geer en Goor. Wat u zegt.

Treurig. Maar de Negenmaandenbeurs heeft aandacht en de kop Nick en Simon meest populair als zaaddonor maakte ook mij nieuwsgierig. Onzin werkt dus. Gelul kun je verkopen. De media hebben voortdurend honger naar content. En ik ben geen haar beter. Ik wil het allemaal weten. Ook mijn nieuwsgierigheid moet voortdurend worden bevredigd. Door Nick en Simon, desnoods door Gordon, maar dan eis ik Goor of een Chinees erbij. Nummer 39 schijnt lekker te zijn.

Theedoek in de ring

Veel boksers en vechters hebben een klein hartje. Dat hoor je vaak. Ze meppen er flink op los, maar janken om niks en komen elke dag bij hun moeder. Léon de Winter is bijvoorbeeld dol op kickbokser Badr Hari die hij een geweldig mens vindt en een hele speciale persoonlijkheid, of zoiets. Ach ja. Volgens mij brak De Winter recent ook een lans voor Brammetje Moszkowicz, het zwarte schaap van het advocatengilde.

Vandaag vloog er een theedoek in de ring, en die bebloede theedoek zou Badr Hari wel eens voor de nodige jaren in de gevangenis kunnen draaien. Na ontkennen en daarna een beetje toegeven, is er nu de smoking gun die Hari zou linken aan de zware mishandeling van Koen Everink. Zo wordt het dossier nog dikker.

Want Badr Hari is niet die kickboksende blanke pit, maar een gevaarlijke mepper, iemand die zijn sport en privé-gedrag niet kan scheiden en een niet-werkende agressieregulatie heeft. Hij ging in de ring al eens zwaar in de fout, het bleek de voorbode van nog veel meer narigheid en geweld. Gelukkig heeft hij Léon de Winter nog, denk je dan.

En heeft hij Estelle Cruyff nu ook nog? En hoe zit het eigenlijk met haar gejok en mogelijke meineed? Het sprookje tussen de vechter en het-nichtje-van was te mooi om lang te duren. Zij was net van nestenbouwer Ruud Gullit af, en Badr Hari was net na de geboorte van zijn kind weggelopen bij zijn vriendin. Niet echt een vruchtbare bodem en geschikte kandidaten voor een hechte relatie. Zeker als de handjes dan ook nog gaan wapperen.

Niet de handhoek maar de theedoek ligt nu in de ring. Weg sportcarrière, weg maatschappelijk aanzien, weg relatie, want ik denk niet dat ik de enige ben die vermoed dat Estelle niet een paar jaar buiten het huis van bewaring in weer en wind op haar Badr gaat wachten. Maar wat dan en daarna? Ik zie weinig licht en positiefs. Van voorbeeld tot vervolgde. Ik ontleen geen vreugde aan de val, maar zie met vreugde straks het recht zijn loop krijgen.