Humor om te lachen

wilders.30april

Humor om te lachen. Dat is de rel rond de opgestapte Eerste Kamervoorzitter Fred de Graaf. Hij struikelde vannacht over zijn eigen bananenschil. Die schil had hij neergelegd in de Volkskrant waarin hij aangaf Geert Wilders een beetje opzij te hebben geduwd bij de inhulding van Willem-Alexander. Dat was dus niet zo handig.

De humor die zo om te lachen is, is dat De Graaf met zijn geschuif en gekonkel nu juist gepoogd had een plechtigheid ‘..zonder politiek gedoe..’ te regelen. Dat is dus niet helemaal gelukt. Hij werd pijnlijk geraakt door zijn eigen boemerang en ging ten onder in het politieke gedoe. Geert Wilders hoefde niet veel te doen en hard te duwen, en incasseert deze goede vrijdag een fijne overwinning op zijn voormalige vrienden van de VVD die hij nu weer fijntjes weg kan zetten als ‘regenten.’ .

Als ik lid van het Koninklijk Huis was, zou ik me zorgen maken over die De Graaf. Eerder was hij burgemeester van Apeldoorn en toen knalde Karst T. zijn afgetrapte Japanner bijna in de Oranje-tourbus. En nu richt hij door zijn geknutsel en ijdeltuiterig gelek achteraf toch ook weer schade aan en bevlekt op afstand het Koninklijk Huis. Die De Graaf kun je maar beter niet in de buurt hebben. Daar komen ongelukken van.

Van Ruud Lubbers komen al heel lang ongelukken. De oud-premier heeft ziekelijk behoefte aan aandacht en lekt zich een slag in de rondte. Nu weer over vliegbasis Volkel en opgeslagen kernwapens. Lijkt me tijd dat Ruud eens begint aan zijn biografie en al zijn kennis en grote geheimen gestructureerd met ons deelt. Toch het meest benieuwd naar zijn beroddelde affaire met Beatrix. Maar daar hoor je hem dan weer niet over…

Helemaal los

WA.Koning

Zaterdag was de Klapstoel in Het Parool voor mijn voormalig buurman en jaargenoot Tom van ’t Hek. De nieuwe ochtendstem van BNR verbaast zich over de enorme maatschappelijke golf naar aanleiding van de troonswisseling. ‘Soms denk ik wel eens dat ons land te klein is, we zijn net iets te blij als er weer wat te doen is.’

En er is wat te doen. Geen voetbal dit maal, maar wel Oranje, en een publiekswissel. De koningin vertrekt, lang leve de koning, en dus kunnen we morgen op Koninginnedag weer eens even helemaal los. De monarchie zal menigeen worst zijn, maar feesten zullen we, en hossen en drinken tot we zinken.

Alles is Oranje, alles kleurt Oranje, van tompouce tot steunkous en koningswup, alles en iedereen moet mee in een vriendelijke, maar onvermijdbare wolk van volkshysterie en door media en commercie opgestuwde pretfabriek waarin wij zelfs het genoegen smaken om André Rieu in onze voortuin te hebben.

Zeeland ligt nog dwars, dan moeten de dijken maar door, want het koningslied van John Ewbank (onthoud die naam..!) zal schallen door de wingewesten op de dag die je wist dat zou komen. We gaan helemaal los. Feesten zullen we. En ook wij hier ten huize zijn niet zonder zonde.

Want morgen staan onze dochters in naam van Oranje onze halve huisraad te verpatsen om hun zakgeld als Goldman Sachsers te verveelvoudigen. Iedereen doet mee, iedereen gaat los. Oranje boven. En leve de koningin. Eh, koning.

Maar wie vooral los is, is onze Beatrix. Ik vind dat ze het in een zinloze symbolische samenbindende baan prima heeft gedaan. Die ene keer dat ik haar ontmoette, moest ik onbedaarlijk met haar lachen. Sinds die avond in Het Muziektheater kan zij bij niet meer kapot. Dat moet hij van die W eerst nog maar eens waarmaken. Te beginnen morgen. Op die dag die je wist dat zou komen…

Stamppotpourri

beatrix.benno

Nog even geduld en dan gaat Koning Willem-Alexander in Amsterdam in première. De soundtrack is er al, Het Koningslied van John Ewbank en een keur aan warme, fijne en met veel talenten gezegende warme Nederlanders. Her resultaat: schilfers, vlekken, jeuk, niet te stuiten huilbuien, en permanente braaklust.

Emo-bagger. Zomaar een kreet vandaag. Nico Dijkshoorn smeekte bijna om een milde steniging, en een ander vond het lied de ideale manier om krijgsgevangen aan het praten te krijgen.Twitterend Nederland ging helemaal los, en u zou de eerste niet zijn die zijn Nederlanderschap spontaan opzegt.

Wansmaak en non-talent hebben geen bodem of eindpunt, het kan altijd nog veel erger. Dan krijg je pareltjes als de W van Willem De W van wakker, stammpot eten, een omgevallen notiteblok van geraaskaal, onbegrijpelijke peuteronzin en bijna-blasfemische woordschennerij. Als ik Willem-Alexander was, zou ik spontaan de kroon in de wilgen hangen. Wat een trieste stamppotpotpourri.

Ook niet mals was het oordeel van de scheidende vorstin Beatrix over haar vader Bernhard. Zij maakt geen stammpot maar gehakt van de corrupte en overspelige vliegprinsgemaal en zij vroeg zich af ‘welke man hebben wij eigenlijk begraven?’.

Bernhard pleegde ‘hoogverrraad’ vond Beatrix door in na zijn dood gepubliceerde interviews met nu Hilversumburgemeester (en – pikant – door Beatrix benoemde) Pieter Broertjes en Jan Tromp buitenechtelijke dochters en veel meer vuile was neer te schudden over zijn – koninklijke – familie en zijn dochter de vorstin.

Zo’n keihard oordeel van de vorstin over haar vader maakt benieuwd naar het boek Beatrix. Dwars door alle weerstand heen dat dezer dagen verschijnt. Alle anjers gaan dan een dag halfstok uit verdriet voor het decennialange prinselijk misbruik. Maar eerst een k(r)oning, drie vingers lang, drie vingers van de W, de W van Willem, en de W van altijd willen winnen, Een ouderwetse draak. Vre-se-lijk. Dat ik het zelf niet heb verzonnen…

Rijks Dag

Rijksmuseum-Amsterdam-La-Ronda-di-notte-presa-dassalto-dai-fotografi

Op tien jaar is het nog maar een spatie, de paar dagen die ons nu nog scheiden van de officiële opening vlak voor haar eigen sluiting door Koningin Beatrix van het Rijks Museum, voorheen beter bekend als het Rijksmuseum.

Nog maar vijf nachten wachten, en dan is de schatkamer van onze helden weer openbaar kunstbezit en is het drama van politiek gekrakeel en vertraging polots opgedroogd en kan het weer gaan over waar het over moet gaan: genieten van kunst.

Ik was zo bevoorrecht om gisteren in de voorvertoning het nieuwe oude museum te mogen bezichtigen, en ja, het is prachtig, ofschoon ik me met moeite kan herinneren hoe het er bij mijn laatste bezoek een dik decennium geleden dan precies uitzag.

Het was – het kan geen toeval zijn met zo’n PR – ook nog een prachtdag gisteren, de eerste lentedag in de lente, een dag voor een Rijks Dag, en in bijna twee uur snoof ik al heel veel op van wat straks zeker meerdere bezoeken waard gaan zijn.

Maar na de opening kunnen we ook allemaal weer een beetje normaal gaan doen. Want de overdrive waarin dit Rijks Museum op ons aller netvlies wordt gebrand, kent geen grens of rem meer. Een enorm voorspel met gepland orgasme op zaterdag.

Ik verwacht dat Wim Pijbes vrijdag naar buiten komt met het verzoek om het Rijks Museum op de lijst van wereldwonderen te plaatsen. Want daar zou je nu toch wel in gaan geloven met al deze hallelujah, jubel en zelf opgepookte fanfare.

Moest Het Melkmeisje van Vermeer nu echt op de vlapakken van AH?  Van dattum, dus. De kunst van beheersing. Die is er na zaterdag weer, hoop ik. En al dat moois. Maar dan is er nog die fietsonderdoorgang…

Geloof in verandering

De paus is niet dood, leve de nieuwe paus. Benedictus had geen behoefte om als een Britse vorstin in het harnas te sterven, en nam vandaag als CEO afscheid van het Vaticaan en zijn wereldwijde kudde. Witte rook zal het teken zijn van zijn opvolger.

Intussen is Italië overgenomen door andere clowns, een nieuwe en een oudgediende, en ze kunnen zo in de remake van I Clowns van Federico Fellini. Hoe een mooi land zo fout kan zijn. Grappig dat Berlusconi de rechterlijke macht in Bella Italia uitmaakte voor Mafia. Hij kan het weten.

Ook Beatrix zal niet in het hermelijnen harnas sterven. Op Koninginnedag neemt Willem-Alexander de troon over. En wij te Amsterdam gooien er een miljoen of 7 tegenaan. Argument is dat het best veel is, maar dat het ook niet zo vaak voorkomt. Nee, dat moest er nog bijkomen. Maar goed, we hebben in de crisis weer een fees-sie.

Steve McClaren hield bij FC Twente de eer aan zichzelf nadat er diep op hem was ingepraat en het financiële leed prettig werd gecompenseerd. Ondanks dat hij met FC Twente kampioen werd, waren er weinig mensen die de Brit serieus namen. De koning van de nietszeggende one-liners. Hij zou zomaar paus kunnen worden.

Overal is geloof in verandering. In het Vaticaan, in Italië, in Nederland, bij FC Twente. Maar in de tussentijd regent het ontslagen, knijpt het kabinet de zuurstofkraan nog verder dicht, en lijken we steeds dichter richting het Euroinfuus te geraken. En als de Rabobank – onze Rabobank – op één dag 3.000 mensen de deur wijst en eindelijk dan toch middenin de dopingboter valt, dan vraag je toch, waar geloven we eigenlijk nog in?

Voor de verandering kan ik naar Mars, een dag of 500 heen en weer, maar dat is zo lang dat men denkt dat je wel iemand mee moet nemen, om te knuffelen en het overweldigende gevoel te delen. Misschien moet Benedictus maar gaan. Meet your maker. Maar wie wil er mee? Met alle schandalen en misbruik kun je de Roomse CEO  toch niet echt vertrouwen. Hoe was de grap ook alweer over de biecht? ‘Wat geeft de pastoor voor pijpen?’ ‘Een Mars.’

Het spleetje van Ruud

Zoals Ajax recordhouder landskampioenschappen is, zo is Ruud Lubbers kampioen langstzittende premier. Lubbers regeerde ons zo lang, dat hij er helemaal matteklap van werd. Deze week was zijn zoveelste finest hour. De voormalig vertrouweling van onze vorstin klapte helemaal uit de school. Onder het motto: het is natuurlijk erg dat onze vorstin afstand doet, maar het zou nog veel erger zijn als ik dan in de vergetelheid zou raken.

Ruud. Tuteretuut. Prachtig geparodieerd door André van Duin. De minuut van Ruud. En er was ook het spleetje van Ruud, de grote politieke ruimte tussen zijn centrum- democratische voortanden. Ruud Lubbers was een echte macher, een ondernemer, een poetser in plaats van luller, maar lullen kon hij ook als de beste, en liefst en bij voorkeur in raadsels en onuitwarbare tekstkluwen waar kop aan leek, maar staart standaard ontbrak. Een echte CDA’er, ik hoor het u zeggen.

Ruud had een broer, en die deugde niet, maar om Ruud bleef ook altijd een geurtje hangen van handige jongen en nooit het achterste van de tong. En er was de langlopende roddel dat hij met die wildgroeiende wenkbrauwen iets had met zij met dat stijfgespoten haar, iets dat iets verder ging dan adviseren en thee drinken. Maar daar hoorde ik hem dan weer niet over deze week.

Ruud lekte dat het een lieve lust was. Over hij en Juliana. En hij en Beatrix. En hoe – als je 1+1 slim optelde – onze Ruud Lubbers toch eigenlijk de architect was van dit komende koningsschap en mooie combi WA-Maxima. Dat we dat dus maar even heel goed weten. Zoals de Volkskrant samenvattend mooi pende, we hebben Maxima aan Lubbers te danken.

Fijn zo´n praatpaal en vertrouweling. Je hebt je koninklijke billen nog niet gelicht, of daar is Ruud full blown om dat al te vertellen wat nu juist altijd het geheim van de monarchie moest blijven, het gezegde dat ongezegd was en zou blijven. Hij is fijn.

Over billen gesproken. Daar zou Ruud vaak de hand in hebben gehad. Het kostte hem de kop bij UNHCR. Misschien voedde dat ook nog wel de roddels over zijn koninklijk vergrijpen, jammer dat hij daarover nu niets te melden heeft, dat interesseert mij echt vele malen meer dan of hij ooit Juliana iets aardigs heeft ingefluisterd over de komende koning. Boeit niet En dan zie je maar weer hoe onbetrouwbaar die Lubbers is.