Dodemansrit

auschwitzherdenkingEen bizar incident. Zo heette het gisteren in de media. Man overlijdt in de tram. Passagiers waarschuwen de bestuurder dat er iemand onwel is of misschien wel overleden. De trambestuurder heeft er geen boodschap aan. Hij rijdt lijn 5 naar het eindpunt in Amstelveen. Daar komt de dodemansrit ten einde en kunnen de hulpdiensten nog slechts de dood constateren.

Inderdaad, een bizar incident. Wat bezielt de trambestuurder? Of wat bezielt hem juist niet? Moeten de trams nu zo op tijd rijden dat er nergens voor wordt gestopt? Of had de bestuurder het helemaal gehad met al het gezeur en dacht hij dat het wel mee zou vallen met de 56-jarige man die misschien gewoon even niet zo lekker was.

Het COC gaf vorige week een presentatie bij onze jongste dochter op school. Ze vond het wel interessant. Broodnodig is het ook. Zeker als je het nare verhaal leest over een man van 46 die in Bos Lommer in elkaar wordt geslagen voor € 60 en een I-Phone omdat hij een ‘vieze, vuile flikker’ is. Twee Marokkaantjes. Rond de 20. Daar krijgt het COC geen grip meer op, zo vrees ik. En het is helaas geen bizar incident, daarvoor komt het veel te vaak voor.

Dit is mijn stad, een stad vol bizarre incidenten. De stad waar zondag de bevrijding van Auschwitz 70 jaar geleden werd herdacht. Ik zag het op AT5, en zag vele bekende gezichten. Wat ik ook zag, was veel bewaking. Het zijn geen andere tijden, het zijn de onze. Gelukkig was er geen bizar incident. Maar het laat glashelder zien dat onze vrijheid niet vanzelfsprekend is, en dat onze vrijheid niet die van vele anderen is. Artikel 1 van de Grondwet is een mooi leidend (of lijdend?) principe, maar telkens daarnaar te verwijzen, laat ook zien hoe kwetsbaar en onmachtig we soms zijn in deze bizarre wereld.

Fontein van gouden klanken

Armin.Prins

Zo, de zon straalt over ons oneindig laagland. Mei. Gorter. Een nieuwe lente en een nieuw geluid. In een oud stadje, langs de watergracht, daar was het feest, almaar feest, van de koningin die koning werd en de prinses koningin, er was twee minuten stilte, bevrijding en weer een kampioenschap. De Boer, hij ploegde voort en oogstte weer.

Het volk kan er weer even tegen. Het volk staat massaal op straat en gaat massaal de straat op, gesterkt door een nieuwe koning, een baken in crisistijd, een verzetje, een zetje in de rug, bijna driekwart van ‘ons’ ziet het helemaal zitten met de nieuwe koning. Er is een nieuw vertrouen en elan, als je de monarchale media mag geloven. De Dow Jones zou er spontaan van omhoog schieten.

Denkend aan Holland zag Marsman die breede rivieren, ondenkbaar ijle populieren, en de lucht die laag hangt. Vier jaar later vielen de Duitsers binnen. Veel van onze naiviteit kwam nooit meer boven. Maar gelukkig is er het sprookje van Oranje dat ook in Londen in de oorlogsjaren zo levend werd gehouden door Wilhelmina en Radio Oranje. Maar goed, zon erover, we kunnen er weer even tegen. Even waren crisis en Europa ver weg.

Dat Wilhelmina zin had in wat minder democratie na de oorlog is een oud verhaal. Willem nu kent zijn plaats. Jammer dat zijn lijfgarde die enkele verdwaalde republikein op 30 april niet met rust kon laten. Ook jammer was dat het schuifje van Armin van Buuren niet werkte. Die Bolero van Ravel had wel wat bewerking verdiend. Een fontein van gouden klanken. De winter is dood. Leve de lente.