Relatief best eng

Ik zit er maar mee. Code Oranje. IJzelaanval begonnen. Triple-dip. Een woonakkoord met gristensplinters. Moest dat nou? En Ushi must marry? Moest dat nou ook? Maar het beste dat ons kon overkomen, is ons niet overkomen: een planetoïde – stukje ruimtepuin – die op aarde knalt. Maar dichtbij komt ‘ie wel. Relatief dan. En dat omschreef de Volkskrant als ‘..relatief best eng.’

Relatief best eng. Je gaat er spontaan van janken. Van zo’n hots-knots-begonia-ik-weet-ook-niet-waar-ik-het-over-heb zinnetje. Relatief best eng. Is dat nou eng, of juist niet, qua relatief? Taal is niet ieder zijn ding, zeg maar. En dan krijg je dat. Het is wel eng, maar omdat het niet gebeurt zwak je het af: best eng. En dan ook nog relatief. Zeggu?

Relatief best eng is ook het zoveelste vlees- en voedselschandaal. Helaas willen we maar niet weten wat er in ons voedsel zit, want je zou er spontaan ziek van worden. Nu is een koe plots een paard geworden, de evolutie kan best snel, en vergadert Europa zich weer suf hoe dat toch weer allemaal kan. Ik las deze week ook een opbeurend lijstje over wat er allemaal in hamburgers zit (ammoniak, antibiotica) en wat vooral niet (fatsoenlijk vlees). Relatief best eng.

Het blijkt dat vooral meisjes terughoudend zijn in het toegeven dat zij porno kijken. Jonge mannen vinden dat relatief best minder eng. Zij kijken zich suf aan porno, voor de lol en lekker, maar ook omdat het leerzaam is en vormend in techniek, en het maakt het straks live relatief best minder eng. Dat is dan wel weer positief en fijn dus dat die planetoïde geen roet in het heerlijke eten gooit.

En absoluut goed is dat het Van Gogh Museum een nieuwe opening krijgt, en aan het Museumplein. De loterijen waren Van Gogh en veel andere huizen en goede doelen dezer dagen uitermate goed gezind, en zelfs Bill Clinton was wederom in 020, nu om de zegeningen van de Postcode Loterij nog meer status en presidentiële allure te geven. Ik had graag Gaston ‘gooeeeeiiiiienavond’ horen zeggen in het Concertgebouw, maar het lot besliste anders.

En nu maar wachten of de ijzel komt. Is relatief eng. Maar gelukkig wordt zo’n Code Oranje of Geel of Dieprood vaak weer heel snel ingetrokken en kun je weer min of meer veilig de straat op. Zeker als je weet dat die planetoïde aan je voorbij is gegaan, relatief dichtbij, dus best eng, maar dat is het hele leven best wel een beetje.

Run, Baby, Run

Lance Armstrong. ‘A worm’ noemde iemand op Twitter hem. Niet omdat hij doping gebruikte. Dat wist iedereen al. Wel omdat hij zelfs zijn beste vrienden achtervolgde met advocaten. Deze Boss – sorry, de echte Boss is toch echt Bruce Springsteen – is de narcistische baas van fraude en verraad.

Benieuwd hoe zijn ex-verloofde Sheryl Crow het opneemt. Wat wist zij? Wat zag zij in die drie jaar samen? En waarom ging het mis? Of ging het daarom mis? Ik hoor het nog wel. Maar nu de camera’s weg van de doper, hij haalt het daglicht weg bij Barack Obama die vandaag formeel mag starten met zijn Four More Years. Hoop dat die eed in het openbaar morgen nu wel in één keer wil lukken.

En dan is het exit Hillary Clinton. De loyale secreatary of state wordt afgelost door John Kerry. Clinton is uitgevloerd en uitgeput. Zij woonde vier jaar in een vliegtuig, en wij weten maar al te goed hoe één jetlag er al flink inhakt. Maar Hillary Clinton heeft hogere bergen, diepere dalen en hetere vuren gezien, doorstaan en overwonnen. Dus vliegt de vraag maar rond over haar toekomst. Doet ze nog een ultieme gooi naar het Amerikaanse presidentschap? Of, om met Sheryl Crow te spreken, wordt het Run, Baby, Run?

Haar uitgeputte staat nu is voor velen het bewijs dat Hillary het in ieder geval fysiek niet aan zal kunnen. Een presidentsrace duurt twee jaar en heel zwaar, zeker als je – zoals Hillary dan – toch al tegen de 70 loopt. En bij winst moet je dan nog vier jaar, en liefst natuurlijk acht. Maar het kan wel. Ronald Reagan was op een paar dagen na 70 toen hij in 1981 aantrad.

In 2008 verloor Hillary na een heftig gevecht van de rookie Obama. Lees het prachtige boek Game Change en je begrijpt van hoe ver Bill Clinton afgelopen najaar moest komen om de toen wat aangslagen Obama met een fantastische speech weer op het rechte spoor te zetten. Gaat Obama Hillary helpen tegen 2016? Of staat zijn geld op vp Joe Biden, die zich dit weekend iets al te nadrukkelijk versprak.

Roosevelt, Kennedy, Bush, Clinton, het is een ouderwetse oligarchie in een zichzelf zo modern vindende republiek. Het zegt iets over de macht, de kracht, het netwerk, het geld en het aanzien dat je moet hebben om tot een hoog of het hoogste ambt te komen. De Republikeinen vrezen Hillary. Een formidable tegenstander. Maar de idee dat man Bill dan de tuin en de secretaresses doet, zal voor velen de brandstof zijn om de Clintons te stoppen. Run, Baby, Run. Later dit jaar meer. Eerst gaat Hillary een paar maanden slapen.

All in the Family

Voor een republiek heeft de V.S. toch wel heel veel rare trekjes die het land eerder op een monarchie, een familiebedrijf, of een heel close old boys network doen lijken. En dat begon al heel vroeg. Bij de tweede president, John Adams. Ook zijn zoon Quincy zou president worden.

Heel beroemd zijn – beter: waren – natuurlijk de Kennedys. Toen de één  (JFK) in 1963 was vermoord, zou ander president kunnen worden in 1968. Maar ook Robert Kennedy werd vermoord. Nummer drie Edward Kennedy pleegde politieke zelfmoord door van een brug te rijden met de dood van een campagne-assistente tot gevolg. Dat hij pas heel veel later de politie waarschuwde, zou zijn gekomen door fors drankgebruik.

Toen was er de Bush-familie. Vader en zoon. Allebei president. En zoonlief werd in 2000 in de race tegen Al Gore geholpen door de andere lieve zoon Jeb, gouverneur van Florida. All in the Family. De rest is geschiedenis. Al Gore kan zich nog steeds introduceren met de prachtzin ‘I used to be president of the United States.’Tsja.

En dan is er natuurlijk Bill Clinton, de chef van Gore, en echtgenoot van Hillary die in 2008 president wilde worden en het met Bill opnam tegen Barack Obama die in 2004 door John Kerry (die toen verloor van Bush Jr.) naar voren werd geschoven op de Democratische conventie waar Kerry de officiële presidentskandidaat werd. Bent u er nog?

Obama won in 2008. Hillary Clinton verloor. Hun titanengevecht staat prachtig beschreven in Game Change. Er kon geen sprake van zijn dat Hillary vice-president onder Obama zou worden, want dan zou Bill Clinton ook weer in en rond het Witte Huis gaan dolen. No way. Maar Hillary werd minister van Buitenlandse zaken.

Maar dat stokje gaat nu door. Hillary is op en af en stuk en kapot en moet 100 jaar slapen. Na verwoede pogingen om Susan Rice benoemd te krijgen als haar opvolgster, wordt het John Kerry, dezelfde die we in 2004 al tegenkwamen en die toen Obama zo’n mooie duw voorwaarts gaf. Het verhaal gaat dus door.

Hillary Clinton zegt dat ze geen president wil worden in 2016. Maar dat zegt een Clinton niet. Of wordt het dan Chelsea? In een republikeins familiebedrijf met monarchistische trekjes kan (bijna) alles.

Bill de tuinman

Op de Vijzelgracht werd ik gisteren met hoge snelheid gepasseerd door een kleine colonne grote auto’s en motoragenten met zwaailicht. Het duurde een fractie voordat de quarter viel: Bill Clinton is in town. En zo had ik Bill in een flits even helemaal voor mezelf, en gratis, in plaats van de € 495,- voor een kaartje op De 24 uur van de Reclame waar Clinton de geesten en tongen kos kwam maken.

William Jefferson Clinton. Fenomeen van beroep. Ex-president van de Verenigde Staten, en dus zijn hele leven nog recht op de aanspreektitel Mr. President. The Come Back Kid. Geprezen en verguisd, en met altijd nog Monica Lewinsky in zijn spermaspoor.

Op zomervakantie las ik het fascinerende boek Survivor van John F. Harris over de acht jaar van Clinton in The White House. Een beeldend en krachtig boek over een fascinerende en magnetiserende man, een politieke Houdini die politiek ademt en leeft, een kat met zeker zeven levens.

Hij oogtinmiddels wel wat ouder, en ook wel wat breekbaar. Maar geef Clinton een podium en een  publiek, en er gebeurt wat. Hell breaks lose. Wie zijn speech op de Democratische Conventie niet zag: shame on you. Zo vertel je een verhaal, zo sleep je mensen mee, zo vertel je zoveel met zo weinig woorden. En altijd weer die handen, de vingers, het wijzen, sturen en duiden.

Gisteren was Bill Clinton in Amsterdam. Opnieuw. Hij wordt nog eens vaste gast. Gisteren was hij key note speaker op De 24 uur van de Reclame. En ook daar gaf Mr. President weer waar voor zijn dure geld, een tonnetje of 1,5 zeker wel.

Clinton hoeft zo niet bang te zijn dat hij politiek in de vergetelheid valt. De geruchten over een nieuwe run for president van Hillary blijven gonzen. In 2016 is Obrama in ieder geval uit de weg. Maar is Hillary dan het antwoord? En zou Bill dan de First Man van de first First Lady kunnen worden. De ex-president terug in The White House. Bill de tuinman. Of de meesturende ex-president. Zouden de Amerikanen dat graag zien?