Guus wil naar huus

HiddinkHet recente staatsbezoek aan Zuid-Korea gaf wel even aan hoe de verhoudingen liggen in ons land. Niet vorst en vorstin stalen de show, maar Guus Hiddink, de echte baas van Oranje. Voor zolang het duurt. Want Guus mag mateloos populair zijn in Zuid-Korea, hier in het thuisland klinkt de hele dag het geluid van kettingzagen.

Het is geen gelukkig huwelijk tussen het Nederlands Elftal en Guus. In één van de op papier eenvoudigste kwalificatiepoules voor het Ek 2016, moet Oranje nu zo ongeveer alles winnen om kwalificatie nog af te kunnen dwingen. Van de vijf wedstrijden onder Hiddink verloor Oranje er vier. Dus is nu plots het B-potje vanavond tegen Letland van levensbelang.

Guus heeft zijn positie dus maar op scherp gezet. Als Oranje niet wint van de Letten, dan stapt Hiddink op. Puh. Wat een lef. Alsof hij er niet ook gewoon uit zou vliegen dan. Maar hoe dan ook: het lijkt hem ook wel goed uit te komen zo’n vroeg vertrek. De oude vos lijkt zijn streken kwijt te zijn en zijn trucendoos van weleer lijkt niet de werken bij de jongens van nu. Guus lijkt over zijn houdbaarheidsdatum heen. Guus wil naar huus.

Maar als Guus het probleem zou zijn, dan zouden we na zijn vertrek het lek weer boven hebben. Ik betwijfel dat. Voordat Louis van Gaal tijdens het WK het onmogelijke presteerde, wist iedereen al dat dit Oranje een middelmatig elftal is dat van iedereen kan verliezen. En dat wordt nu weer bevestigd. Ook de Letten zijn gevaarlijk. Of zoals Erik van Muiswinkel ooit als bondscoach Dick Advocaat grapte: “die Letten zijn levensgevaarlijk, ze jatten zo je hele kleedkamer leeg.” Ik ga er lekker voor zitten vanavond.

Bondscoach des vaderlands

LouisWie had dat gedacht? Louis van Gaal de verlosser van Nederland. Wie zijn succes enkele weken terug had voorspeld, was met hoon overladen en met pek en veren het land uitgezet. Het kan verkeren. Zeker in het voetbal.

Louis van Gaal was een idioot, een dorpsgek, en deze paljas zou met zijn gedeukte selectie de eerste ronde nooit overleven. De guillotine stond al klaar voor de bondscoach die ons wijs had willen maken dat hij eigenlijk helemaal geen zin had in het bondscoach zijn. Waren we bijna ingetuind.

Louis van Gaal was Louis van Gaal niet de afgelopen weken, of juist heel erg wel. Hij was benaderbaar, aanspreekbaar, aardig, vrolijk, en vooral: hij versloeg alles wat op zijn weg kwam, tot gisteravond, maar toen was hij al veel verder dan iedereen minus Van Gaal zelf had gedacht dat hij zou komen. De bondscoach des vaderlands.

Wat zal Van Gaal genoten hebben van Van Gaal. En van zijn jongens. En van de lange neus die hij kon maken naar de Derksens, de Telegrafen en de Cruyffs die hem allemaal het liefste zagen hangen aan de allerhoogste boom. Van Gaal kon dus alleen nog maar winnen, en dat deed hij. De een noemt het 5-3-2, de ander 1-5-3-2 en soms leek het 4-3-3, maar het was toch vooral Systeem-Van Gaal.

Met een middelmatig team met een falende topper en één echte wereldster haalde Van Gaal de halve finale. Dat waren drie wedstrijden meer dan iedereen had gevreesd. Maar meer zat er ook niet in. Van Gaal heeft uit een middelmatig elftal het uiterste geperst, en hij zal hoogstens de pest in hebben dat we niet tegen die Duitsers en dan in die laatste minuut Robben…

Lipslezen

kraay.vangaal

Han Lips schrijft in Het Parool vermakelijke stukjes over TV. Er zit menig pareltje tussen. Zoals afgelopen woensdag over Andorra – Nederland. Of beter: over Hans Kraay jr versus Louis van Gaal. Het is prachtig hoe hij de puberale kuitenbijter Kraay afserveert. En dat het ergste van Hans Kraay jr zijn zuiggezeik is dat je nog sympathie gaat krijgen voor Louis van Gaal. Prachtig.

Het voetbal wordt omgeven door analisten, semi-deskundigen, uitgerangeerde voormalig volkshelden, non-valeurs en de met twee benen inkomende ettertjes zoals Kraay dus en het vieze voetbalorakel Johan Derksen die al decennia bezig is zijn autoritaire opvoeding af te schudden en zijn gebrek aan niveau nop elk terrein subliem te etaleren.

Kraay. Derksen. Van der Gijp. Het zijn de zogenaamd leuke schoffelaars van het voetbal. En het zijn natuurlijk niet toevallig allemaal mannetjes die het niet hebben gemaakt. Die met hun talenten hebben lopen smijten – Van der Gijp – of die het echte talent ontbeerden, Kraay en Derksen. Die laatste twee hebben ook een wat weinig welriekende reputatie als onbesuisde en soms schandalig schoppende spelertjes. Etterbakken. Matennaaiers. Dat soort.

Dat soort wordt nu constant ingevlogen om voor, tijdens en na wedstrijden en speeldagen ons lastig te vallen met hun derde rangs opinies en quasi-leuk geneuzel. Van der Gijp doet iets met homo’s, Kraay sart de bondscoach, en Derksen – een autoriteit immers – die iedereen en alles schoffeert en van achteren neerhaalt. Bondscoach Van Gaal noemde het deze week walgelijk wat er in de huiskamer van Voetbal International allemaal voor vuil over hem wordt uitgestort.

Respect. Het is een mooi credo van de KNVB in tijden van verruwing en verwarring. Maar de Derksens van deze wereld lijken er geen boodschap aan te hebben. Voor kijkcijfers en je eigen populariteit mag je iedereen met de grond gelijk maken. Het is het verveelde chagrijn van ranzige quasi-kenners van een spel dat veel te leuk is om er zo veel over te lullen. De enige die dat op niveau kan en van mij mag is Gary Lineker. Johan Derksen mag nog niet eens zijn veters vastmaken.

Kein geloel, fussball spielen

Pauskandidaat Borgia liet in 1492 vier muilezels beladen met goud bij zijn belangrijkste rivaal bezorgen en won zo de begeerde post. De geschiedenis van de conclaven zit vol complotten en chantage, zo kopte de Volkskrant vandaag. Het lijkt wel wielrennen. Of matchfixing bij het voetbal.

Ryan Giggs (39) speelde deze week tegen Real Madrid zijn 1.000ste wedstrijd voor Manchester United. Jammer dat coach Alex Ferguson koos voor een zelfvernietigende tactiek en zo het feestje van Giggs bedierf en psychopaat Mourinho met zijn Real vrije doorgang verschafte in de Champions League.

Welshman Giggs heeft een imponerende carrière vol clubtrouw. In zijn privéleven was hij minder trouw, maar het schandaal van een langdurige affaire met zijn schoonzus overleefde hij, net als kanker op jeugdige leeftijd. Niet in alle opzichten een lichtend voorbeeld, die Giggs. Clarence Seedorf is dat wel. Behalve bij het nemen van penalty’s.

In diezelfde Volkskrant vandaag een mooi interview met Seedorf, maar twee jaar jonger dan Giggs, en nog steeds in de bloei van sportive bestaan, nu bij Botafogo in Brazilië, buurland van zijn Suriname. Seedorf heeft altijd geleden onder het beeld van wise guy op te jonge leeftijd, en het missen van de vaak zo gewenste nederigheid, terwijl hij in de tussentijd een cv opbiouwde waar geen Nederlandse voetballer bij in de buurt komt.

Wie leed en toch terugvocht was de donderdag overleden voormalig bondscoach en luchtmachtkapitein Jan Zwartkruis. Zwartkruis (links op de foto) eiste de afgelopen decennia de credits op die hij zou hebben verdiend tijdens het WK 1978 in Argentinië. De ‘echte’ bondscoach Ernst Happel – ‘kein geloel, fussball spielen’– zou alleen maar hebben zitten kaarten en zuipen, terwijl Zwartkruis het haperende Oranje weer aan de gang kreeg door volgevreten vedetten te dumpen ten faveure van de jeugd.

Happel communiceerde niet, verstopte zich achter zijn sigarettenrookgordijn. Zwartkruis was de begripvolle herbergvader, waar jonge jongens nog harder voor gaan lopen. Maar alles in het leven draait helaas om een doelpaal. Slangenmens Rob Rensenbrink schoot vlak voor tijd tegen de Argentijnse paal, en zo verloor Nederland – na verlenging – van het juntateam van Videla en Zorreguieta. Weer geen wereldkampioen. Misschien volgend jaar eindelijk, in Brazilië. Ik zou wel weten wie ik bij de selectie zou halen…