Niet per definitie onbetrouwbaar

BramBram Moszkowicz is naar eigen zeggen ‘klaar voor de politiek.‘ Hij kwam tot dit verrassende inzicht toen hij de goot als huis had. De politiek leek zijn laatste strohalm. Het zegt veel over de politiek. Het zegt alles over Moskowicz. Voor een narcist als Moskowicz is de politiek natuurlijk ideaal. Steeds maar aandacht, schijnwerpers, je kop op de tv. Voor de advocaat-in-gedwongen-ruste voelt het als een perfect gesneden pak.

Moskowicz is natuurlijk niet de eerste en zeker niet de laatste gelukszoeker in de vaderlandse politiek. Er lopen en liepen genoeg ijdeltuiten, krabbelaars en non-valeurs rond die de soms wat moeizame reputatie van de politiek zeker geen goed deden. Maar Moskowicz is wel buitencategorie. Een afgedaalde en uitgekotste BN’er met een beroepsverbod en een forse belastingschuld. Niet bepaald iemand die de Haagse stal even komt ruimen.

Hoewel hij eigenlijk alleen het woord ‘ik’ kent, prevelt de nieuwbakken politicus nu al zinnetjes als ‘wi,j het volk’. Ik hield het bijna niet droog. Wat een pareltje. En hij is voor alles minder: minder belasting, minder migranten, minder Europa, maar wel heel veel meer Bram. Daar gaan we nog een hoop lol aan beleven. En dat verleden en die fouten? Ach ja, hij is nooit veroordeeld – in ieder geval niet door de strafrechter – en ‘..dat ik geen advocaat meer mocht zijn, maakt mij niet per definitie onbetrouwbaar.’ 

Daar gaat je reputatie

Bram_moszkowicz_autoZo hoog als hij steeg, zo diep is zijn val. Komende week dreigt voormalig advocaat Bram Moskowicz failliet te worden verklaard. Crimineel en ex-klant Donald G. komt de 35 mille terughalen die hij Moskowicz ooit leende. Dat de bekendste strafpleiter van Nederland nu door een crimineel wordt gevloerd, mag tekenend heten.

De Volkskrant schetste een treurig beeld van de ooit zelfbenoemde rasadvocaat die nu boven een sparerib-restaurant  woont en die – door een tonnenclaim van de Belastingdienst – rond moet komen van € 1.000,- leefgeld per maand. Moskowicz zit dan nog maar net boven het inkomensniveau van Wim Kieft die inmiddels de goten voorzichtig vaarwel heeft gezegd.

Unaniem en met loftrompetten werd Danielle Gatti recent ingehaald als nieuwe chef-dirigent van het Koninklijk Concertgebouworkest. Maar zijn 6e Mahler dezer dagen in het Concertgebouw kon rekenen op een fluitconcert van de critici. Het Parool was niet bepaald lovend, de Volkskrant was vernietigend: “stoelriemen vast, oordoppen in – Danielle Gatti is in het land.” Van dik hout sloopt men dirigenten.

Maar zelfs als president van de Verenigde Staten kun je niet rekenen op eeuwige roem. Het blad Science concludeerde dat de meesten na langere tijd volkomen zijn vergeten. Amerikanen kennen vooral de zeven laatste en de eerste vier presidenten. Uitzonderingen zijn Abraham Lincoln en John F. Kennedy. Maar die worden herinnerd omdat ze werden vermoord. Niet de leukste reden om voort te leven in de herinnering.

Hele dure schoenen

Silvie en Raffie doen heel erg hun best, Ali B. doet nu zelfs ook mee, en dan is er nog een Nikkie Plessen die ik nog niet kende, maar hoe iedereen ook jankt en z’n best doet, niemand haalt het bij Bram M. Daar gaan we nog heel lang lol aan beleven.

Deze week vlogen de olifanten weer eens door de porseleinkast. In de in de media uitgevochten burgeroorlog tussen de advocaten van Estelle Cruyff (Nico Meijering, de huidige, en Bram Moskowicz, de vorige), kwamen declaraties van Moskowicz naar buiten, en de beschuldiging dat hij zijn rol als advocaat en tv-persoonlijkheid niet goed kan scheiden.

Dat laatste leek me geen nieuws, die declaraties zijn smullen. Voor afspraken met zijn ex-client Estelle Cruyff – op zijn verzoek in het Amstel Hotel – bracht haar voormalig raadsheer € 125 per kwartier reistijd in rekening tot een totaalbedrag van € 1.500. Voor niet-ingewijden: de Moskowicz-burelen zijn echt maar drie steenworpen verwijderd van het Amstel. En het is ook niet chique om zelf een plaats te kiezen en dan je cliënt te laten betalen om er te komen. Minnetjes.

Ach ja, Bram Moskowicz, het zou bijna treurniswekkend zijn als de man niet zelf als een pyromaan telkens zijn eigen branden stichtte. Wat iedereen gemakshalve steeds vergeet is dat ‘de beroemdste strafpleiter van Nederland’ zelden of nooit een zaak van enige importantie heeft gewonnen, als hij ze al zelf deed. Raadsman-charlatan.

Nu lijkt Moskowicz ook zijn eigen zaak te verliezen en eerloos uit het vak gegooid te worden. Natuurlijk is dat de schuld van de deken, van zijn jaloerse collega’s en van de media die slechts deugen als ze zijn kant kiezen en zijn ijdelheid een camera en een scherm bieden.

Hein de Kort maakte er vandaag in Het Parool weer een prachtige cartoon over. De rechter vraagt Moskowicz waarom hij van die hoge reiskosten declareert terwijl het toch maar drie minuten lopen is. Het antwoord van Moszkowicz is hilarisch: “ik heb hele dure schoenen.” En het zijn hele sterke benen die in die hele dure schoenen passen en iets van weelde en waarde kunnen dragen. Het is nog wel even wachten op het eindsignaal.