Pleite

De beroemdste strafpleiter van Nederland. Dat wordt al snel en vrij massaal verward met de beste. Het is een wijd verbreid misverstand. Beroemd is goed. Beroemd is op tv. En wat op tv komt, is goed. En beroemd. En komt dus vaak op tv.

Op tv was Bram Moszkowicz vaak vaker te zien dan vechtend voor zijn cliënten in de rechtszaal. Cliënten die hem niet zelden handje-contantje betaalden. Cliënten die niet zelden naar hem kwamen omdat ze hem van tv kenden. De beroemdste strafpleiter van Nederland, precies. En zij dachten dat de beroemdste de beste was. Een wijd verbreid misverstand, u las het al.

En nu is Bram Moszkowicz uit zijn ambt gegooid. De schande is enorm. De schade natuurlijk ook. En natuurlijk is het een hetze en een schande, natuurlijk is iedereen jaloers op Bram en dus tegen hem, de chocaladeletters van de Telegraaf weten wel hoe heerlijk helder het leven in elkaar steekt.

Uit het ambt gegooid. Een schande voor het vak. En dan is Eva Jinek ook nog weg. Deukjes, scheuren, blauwe plekken, een gebutst ego, gedaald in het publieke aanzien. En dat doet pijn. Want zo ben je een gouden pik met een vette cabrio en een lekker wijf en altijd met je gebruinde kop op tv en in de bladen. En dan denken ze ook nog dat je de beste strafpleiter van Nederland bent. En nu?

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie was de beste strafpleiter van het land? Ik weet wel wie de beroemdste was. Groter dan Gerard, of Oscar, of Peter. Bigger than life. En al lang ontstegen aan de wetten van de zwaartekracht en de mores van het vak dat hem groot maakte en ook weer uitkotste. Pleite. Maar hij is alweer de hele dag op tv. Ik doe het hem niet na.

Theedoek in de ring

Veel boksers en vechters hebben een klein hartje. Dat hoor je vaak. Ze meppen er flink op los, maar janken om niks en komen elke dag bij hun moeder. Léon de Winter is bijvoorbeeld dol op kickbokser Badr Hari die hij een geweldig mens vindt en een hele speciale persoonlijkheid, of zoiets. Ach ja. Volgens mij brak De Winter recent ook een lans voor Brammetje Moszkowicz, het zwarte schaap van het advocatengilde.

Vandaag vloog er een theedoek in de ring, en die bebloede theedoek zou Badr Hari wel eens voor de nodige jaren in de gevangenis kunnen draaien. Na ontkennen en daarna een beetje toegeven, is er nu de smoking gun die Hari zou linken aan de zware mishandeling van Koen Everink. Zo wordt het dossier nog dikker.

Want Badr Hari is niet die kickboksende blanke pit, maar een gevaarlijke mepper, iemand die zijn sport en privé-gedrag niet kan scheiden en een niet-werkende agressieregulatie heeft. Hij ging in de ring al eens zwaar in de fout, het bleek de voorbode van nog veel meer narigheid en geweld. Gelukkig heeft hij Léon de Winter nog, denk je dan.

En heeft hij Estelle Cruyff nu ook nog? En hoe zit het eigenlijk met haar gejok en mogelijke meineed? Het sprookje tussen de vechter en het-nichtje-van was te mooi om lang te duren. Zij was net van nestenbouwer Ruud Gullit af, en Badr Hari was net na de geboorte van zijn kind weggelopen bij zijn vriendin. Niet echt een vruchtbare bodem en geschikte kandidaten voor een hechte relatie. Zeker als de handjes dan ook nog gaan wapperen.

Niet de handhoek maar de theedoek ligt nu in de ring. Weg sportcarrière, weg maatschappelijk aanzien, weg relatie, want ik denk niet dat ik de enige ben die vermoed dat Estelle niet een paar jaar buiten het huis van bewaring in weer en wind op haar Badr gaat wachten. Maar wat dan en daarna? Ik zie weinig licht en positiefs. Van voorbeeld tot vervolgde. Ik ontleen geen vreugde aan de val, maar zie met vreugde straks het recht zijn loop krijgen.