Het spleetje van Ruud

Zoals Ajax recordhouder landskampioenschappen is, zo is Ruud Lubbers kampioen langstzittende premier. Lubbers regeerde ons zo lang, dat hij er helemaal matteklap van werd. Deze week was zijn zoveelste finest hour. De voormalig vertrouweling van onze vorstin klapte helemaal uit de school. Onder het motto: het is natuurlijk erg dat onze vorstin afstand doet, maar het zou nog veel erger zijn als ik dan in de vergetelheid zou raken.

Ruud. Tuteretuut. Prachtig geparodieerd door André van Duin. De minuut van Ruud. En er was ook het spleetje van Ruud, de grote politieke ruimte tussen zijn centrum- democratische voortanden. Ruud Lubbers was een echte macher, een ondernemer, een poetser in plaats van luller, maar lullen kon hij ook als de beste, en liefst en bij voorkeur in raadsels en onuitwarbare tekstkluwen waar kop aan leek, maar staart standaard ontbrak. Een echte CDA’er, ik hoor het u zeggen.

Ruud had een broer, en die deugde niet, maar om Ruud bleef ook altijd een geurtje hangen van handige jongen en nooit het achterste van de tong. En er was de langlopende roddel dat hij met die wildgroeiende wenkbrauwen iets had met zij met dat stijfgespoten haar, iets dat iets verder ging dan adviseren en thee drinken. Maar daar hoorde ik hem dan weer niet over deze week.

Ruud lekte dat het een lieve lust was. Over hij en Juliana. En hij en Beatrix. En hoe – als je 1+1 slim optelde – onze Ruud Lubbers toch eigenlijk de architect was van dit komende koningsschap en mooie combi WA-Maxima. Dat we dat dus maar even heel goed weten. Zoals de Volkskrant samenvattend mooi pende, we hebben Maxima aan Lubbers te danken.

Fijn zo´n praatpaal en vertrouweling. Je hebt je koninklijke billen nog niet gelicht, of daar is Ruud full blown om dat al te vertellen wat nu juist altijd het geheim van de monarchie moest blijven, het gezegde dat ongezegd was en zou blijven. Hij is fijn.

Over billen gesproken. Daar zou Ruud vaak de hand in hebben gehad. Het kostte hem de kop bij UNHCR. Misschien voedde dat ook nog wel de roddels over zijn koninklijk vergrijpen, jammer dat hij daarover nu niets te melden heeft, dat interesseert mij echt vele malen meer dan of hij ooit Juliana iets aardigs heeft ingefluisterd over de komende koning. Boeit niet En dan zie je maar weer hoe onbetrouwbaar die Lubbers is.

Bord voor je kop

Het is het schemergebied. Daar waar krabbelaars goed gedijen. Waar schimmige deals worden gesloten. Een vriendendienst. In het partijbelang. Dan zeg je geen nee. Je wilt niet dwars doen. En je wilt het maar al te graag. Dus vraag je niks, en zet je niks op papier. En dan ben je staatssecretaris.

Frans Weekers is vast geen boef, ik hoop het althans van ganser harte. Deze sympathieke Limburger is staatssecretaris van Financiën en politieke baas van de Belastingdienst. Je mag hopen dat er op dat niveau geen schimmige deals worden gemaakt, maar Weekers zou de eerste niet zijn. En zijn politieke vrind Jos van Rey bestookte hem vanuit Limburg al 1 : 1, en dat doe je meestal omdat je wederdienst verwacht.

Het was een mooi schouwspel gisteren in de Tweede Kamer. Weekers deed deemoedig zijn kniebuigingen, en daar zijn volksvertegenwoordigers dol op. Nederig, kritisch op jezelf, en een zalvende toon, dan mag je in de regel wel blijven zitten. Weekers kwam weg met zijn schimmigheden, niemand had genoeg om door te pakken.

Maar wat een overwinning lijkt, is een nederlaag. ‘Aangeschoten wild’ heet dat in Haags jargon. En dan moet je nog bijna vier jaar. Handig is anders. Dat geldt in bredere zin voor de ganse start van dit kabinet. Gedoe, fouten, excuses, nog meer gedoe, een opgestapte staatssecretaris, en Weekers die van zijn vrinden een bord van 35 meter voor zijn kop kreeg. Stem Limburgs. Tsja.

Zijn eigen VVD wil Weekers ook nog wel even spreken. Over zijn gebrekkige kennis over campagneregels, zo begreep ik. En wat er te leren valt van dit oliedomme gedoe. Wat ik in ieder geval heb geleerd, is dat dit schimmige gerommel niet exclusief CDA-gedoe is. Van die Limburgse wethouders die hun oprijlaan ‘om niet’ lieten aanleggen door bevriende aannemers. Ik dacht ook dat die Jos van Rey van het CDA was.

Ik had dus ook een bord voor mijn kop. Denkend dat je het schemerige en het kwade slechts kunt linken aan een bepaalde groep of partij. Hoe naïef. Inmiddels weten we – helaas – beter. De boeven en boefjes zijn breed onder ons. Hans Spekman heeft de arbeidershanden vol aan de overvragende sociaal-democratische bestuurders.

Als klap op de vuurpijl gaat Jan Hoek, de baas van de bijna-opgevouwen Wereldomroep, met 8 ton de Hilversumse laan uit. Niks aan te doen. Zoals altijd. Want in contract geregeld. In dit geval door de Raad van Toezicht die het woord toezicht toch iets anders interpreteerde dan je zou hopen en mogen verlangen. Weekers gaat vrijuit, ik wens hem alle goeds. De Raad van Toezicht van de Wereldomroep mag wat mij betreft hoofdelijk aansprakelijk worden gesteld. Dat zal wel niet kunnen, maar als het even wél kan…