Hemelvaart is een beetje niks

HemelvaartsdagHet is bijna twintig eeuwen her dat Jezus ten hemel voer nadat hij door de kinderen van God niet heel erg netjes was behandeld. De vader-zoon-relatie staat sindsdien op scherp, en vanuit de hemelen hebben we sinds die eerste Hemelvaartsdag nooit meer iets vernomen.

NRC Q noemde Hemelvaart ‘een beetje niks’. Elke feestdag of vrije periode in ons land heeft wel zijn eigen kenmerken en gedrag, maar bij Hemelvaart is het (nog) niks. Een slaperige dag, zonder braderie en hoempapa, voor de een het begin van een kwartet vrije dagen, voor de mokkende ander een dagje vrij en morgen weer buffelen.

Op zo’n niksdag is een rondje langs de mediavelden altijd een stil genot. Nog even over Kieft en coke, over de kuit van Raffie, de verontwaardiging van Estelle, de adonis van Fleur Agema, de te vroeg dood verklaarde Henny Huisman, en de weer herrezen Waylon. Noem dat alles bijeen maar een beetje niks.

Een beetje niks is het in de Amsterdamse politiek. Daar wil maar geen witte rook uit de Stoperaschoorsteen komen voor een nieuw college. Dit gehannes lijkt inmiddels ook al twintig eeuwen te duren en kent vooralsnog slechts verliezers. En slechts zij die in een vlaag van verstandsverbijstering dachten dat VVD en SP best samen kunnen regeren, lijken nu gelijk te krijgen.

D66-hoofdman Jan Paternotte heeft nog enkele dagen om een coalitie in elkaar te draaien. Daarna wacht hem de ontzegging van de formatiebevoegdheid en sterft de landslide van D66 in Amsterdam in alles behalve schoonheid. Het is dus een beetje niks dag, maar voor sommigen is het nu alles of niks.

Noord-Korea is er niks bij

d66.mobielMokummert weet wel hoe het zit met de gemeentepolitiek in zijn Amsterdam: ‘Noord-Korea is er niks bij.’ Het was zijn schelle observatie op de site van AT5 van de formatie van het nieuwe stadsbestuur. Winnaar SP blijft aan de kant, verliezers GroenLinks en VVD mogen de flanken van D66 bemannen.

Terwijl Mokum zich indrinkt voor de eerste koningsdag, gaat zeer waarschijnlijk gebeuren wat menigeen maar steeds ‘historisch’ noemt: geen PvdA-deelname aan het hoofdstedelijke stadsbestuur. We run this city heeft bijna 70 jaar gekleefd aan de PvdA. In de recente campagne leek het wel alsof de PvdA eigenhandig ooit die Dam in de Amstel had gelegd.

Voor een republiek viert Amsterdam wel erg uitbundig het jaarlijkse Oranjebal. Elk jaar kopen we weer terug wat we het jaar ervoor verkochten. Elk jaar is Mokum magneet op de provincie die hier graag – met ons – losgaat, gewoon omdat het kan, of beter: moet.

Morgen weer schattig krassende meisjes met viool, eieren gooien, een break dance hier en daar, en ook wij gaan gewapend met optimisme en nog goed speelbare cd’s en dvd’s en slechts één keer gelezen boeken de straat op, hopend op wat handel. Wie kan het niet goed gebruiken?

En intussen in Noord-Korea aan de Amstel? Daar blijven – zo lijkt het – GroenLinks en VVD aan het bewind, en verjaagt D66 de PvdA uit het centrum van de nieuwe coalitie. Andere tijden. Maar een Koninginnedag blijft gewoon een Koningsdag. Het dondert niet wie er regeert. Lang leve de lol.

Route 66

01 Hans van Mierlo spreekt Joop Den Uyl  bij D'66 congres 14-12-1969Mijn vader was van D’66, ik meer van Joop, en later ook nog wat blauwe maandagen PSP. Mijn vader hing posters van D66 voor het raam. Ik vond het niet kunnen. En toen hij tussen neus en nagerecht vertelde dat hij misschien wel in de gemeenteraad zou komen voor D’66, was een breed buldergelach zijn – onverdiende – lot. Nooit meer iets van gehoord.

D’66 was toen nog van HAFMO en van Jan Terlouw, nog voordat de krullenbollen binnen kwamen. D’66 piekte en daalde diep, en regeringsdeelname eindigde in tranendallen, tot bijna opheffing toe. Wie nu zeurt over electorale schommelingen: D’66 wist toen niet beter. NIks nieuws, dus.

En nu is D66 – zonder komma inmiddels – virtueel de grootste partij van het land. Zo raar kan het lopen. Route 66. De Gemeenteraadsverkiezingen van 19 maart leken wel een stille staatsgreep, zeker in de grote steden. Van splinter en klein links broertje is D66 nu na bijna een halve eeuw in het centrum van de macht. Het kan verkeren.

Ooit waren D’66 en de PvdA vrienden op links. Toen hamerde D’66 nog hard op de democratiseringstrommel, en de PvdA vond zo’n kleiner broertje wel leuk en handig. Het spel is veranderd. En de partijen staan elkaar naar het leven. Vier jaar geleden was D66 al uit op de sociaaldemocratische scalp hier in Amsterdam, en nu zie en merk ik hoe de afkeer van beide partijen hardgrondig wederzijds is.

D66 en GroenLinks hebben nu een groen pact gesloten voor Mokum, maar missen nog een derde partij. Ik kan mij niet voorstellen dat de nazaten van Joop tekenen bij het kruisje. De SP zie ik ook niet als de heilspartij. Dus wordt het VVD. En blijft de PvdA voor het eerst sinds het pleistoceen buiten het College van B&W. Wint mijn vader toch nog.

Der Rosenkavalier

Hilhorst.rosenkavalierPieter of Paternotte. Dat is het politieke gevecht in Amsterdam. Slaagt D66 er in om het stadsmonopolie van de PvdA te doorbreken? Dagkoersen maken D66 de grootste partij. Het zou een historische nederlaag voor de PvdA betekenen. En een klap voor de nieuwe leider Pieter Hilhorst.

Voor de PvdA is het alarmfase 1. Boeiend om te zien hoe de partij haar coryfeeën en mastodonten inzet om het gebutste imago van Hilhorst uit te deuken. Tot nu toe lijkt het vooral te zorgen voor backfiring. De opmerking van Job Cohen dat Hilhorst zo goed leert als wethouder, leverde hem hoon op: wethouderschap is geen stageplek.

Veel bouter en bonter maakte Cohen het met de retorische vraag welke partij nu eigenlijk gezorgd had voor die schitterende stad. Je moet maar durven. En het dan ook nog gek vinden dat anderen je een partij arrogante machtswellustelingen vinden. Pijnlijk.

Woensdag gehaktdag. Als Hilhorst staande blijft en zijn PvdA de grootste, dan heeft hij een mooie toekomst aan de Amstel. Zo niet, dan gaan de megafoons hard aan en komt de vraag weer keihard op tafel waarom hij zonder enige ervaring direct tot politiek leider en wethouder werd gedoopt, met – naar dan blijkt – alle ellende van dien.

Vier jaar geleden ging D66 hard onderuit door hardnekkig aan te sturen op een machtsdoorbraak. Die kan er nu wel komen. Als D66 de grootste wordt en het slim en niet dogmatisch speelt. Niet de lengte van de bestuurstermijn van de PvdA, maar de welvaart en het welzijn van Amsterdam is waar het om gaat. Maar het gaat ook om het politieke voortbestaan van Pieter Hilhorst. Is Der Rosenkavalier eigenlijk een Spoetnik in duikvlucht?

1,8 miljoen mega culpa’s

Plasterk.megaRonald Plasterk leeft nog. Maar politiek is hij dood. Hij overleefde weliswaar in de vroege woensdaguren een motie van wantrouwen, maar de beschadiging is dermate ernstig dat experts het houden op een wonderkind total loss.

Plasterk toonde soepele knieën – ik telde zeker 1,8 miljoen mega culpa’s – maar de geest wilde niet echt. Hij vond dat hij niets verkeerd had gedaan, behalve wat speculeren, en dat zou hij echt nooit meer doen. Dus wat moest die oppositie nu eigenlijk?

Diederik Samson ging nog verder. Hij schold Alexander Pechtold de huid vol omdat gedoogpartner D66 het had gewaagd de doodskus voor Plasterk zelf de Kamer binnen te dragen. Samson presenteerde het als de actuele versie van landverraad. Hoe gek wil je het hebben? Een gedoogpartner die een minister niet meer mag controleren en beoordelen? Laten we het maar houden op verkiezingskoorts.

De media hebben hun Haagse rel weer gehad. De gedroomde lynching ging helaas niet door. Dus even wachten op de volgende glijer. Weekers, Pechtold, wie volgt? In de tussentijd gaat iedereen stiekem door met afluisteren, scannen, tracken en in de gaten houden. Maar daarvoor staan geen hordes journalisten op het Binnenhof.

Het is volbracht

D66 CAMPAGNESTART‘Het is een meisje en we noemen haar Els’. Met die idiote aankondiging introduceerde D’66-CEO Hans van Mierlo in mei 1997 Els Borst als zijn opvolgster als lijsttrekker van de Democraten. Goed om te memoreren dat meisje Els in 1997 al 65 was, een leeftijd waarop je toen nog met pensioen mocht.

Els Borst was geen meisje meer, maar werd een grande dame die in het Paarse tijdgewricht zorgde voor baanbrekende wetgeving. Onzinnig zijn dan ook de commentaren bij haar dood dat Els Borst altijd toch ‘..meer arts dan politica was..’. Ze was arts, werd politica, en omdat ze arts was, wist ze als politica de recepten voor succesvolle wetgeving uit te schrijven. Vakminister. Vakvrouw. Vicepremier. Minister van Staat. Erelid van haar D66.

Nu is meisje Els dood. Politiek overkwam haar dat bijna twee keer eerder. In de nasleep van de Bijmerramp. En met haar uitspraak ‘Het is volbracht’, waarmee zij het christelijke smaldeel in de Tweede Kamer alle voorhanden zijnde gordijnen injoeg. Borst ‘ontheiligde’ de kruiswoorden van Jezus in een interview in NRC vlak nadat haar euthanasiewet was aangenomen. Zij ging door de knieën, maar boog niet.

Het is volbracht. Een bijzondere vrouw is dood. We noemden haar Els. Maar voor mij was zij mevrouw Borst. Want de dokter tutoyeer je niet. Zeker niet als de dokter ook nog eens minister van formaat was die met haar wetgeving eigenlijk veel meer voor D66 heeft betekend dan de inmiddels ten grave gedragen staatkundige hervormingen van de nu toch ook al bijna middelbare krullenbollenclub.