Emotionele constipatie

EdHet mooie zit niet zelden in het kleine, zoals het kleine stukje van Olaf Tempelman in Sir Edmund van de Volkskrant gisteren over Ed Miliband en het belang van oogcontact. Tempelman schreef zijn stukje voordat de Engelse (en Schotse) kiezer meat loaf van de Labourleider had gemaakt. Voor velen – behalve de Britse pollsters – was dat overigens geen verrassing. Die Ed Miliband, die had niet echt ‘what it takes.’

Volgens Tempelman was Miliband niet zo erg op zijn gemak in het gezelschap van mensen, toch een lichte handicap voor een politicus, to put it mildly. Gereserveerdheid en emotionele constipatie zijn Britten eigen, volgens Tempelman. Maar bij Milliband zag je niet zozeer stijfheid maar een permanente verstijving, een ‘verschrikt konijn in de schijnwerper.’ Ed Konijn, so to speak, maar die naam was al vergeven aan de voormalige Feyenoordkeeper say-oe-ah-ed-de-goey.

Miliband verloor. En Cameron won. Overtuigend. Maar het blijven rare jongens, die Britten. Want Cameron won een absolute meerderheid met slechts 36,9% van de stemmen. Van het districtenstelsel heb je als establishment ongekend lang lol. Maar ja, probeer die Britten maar eens te doorgronden. In dezelfde Volkskrant werd superfysicus Richard Feynmann aangehaald: “wie zegt iets van de quantumwereld te snappen, heeft er duidelijk niks van begrepen.” Je hoeft alleen maar quantumwereld door Britten te vervangen. Hoe zou het trouwens met de broer van Ed Miliband zijn?

In het pak genaaid

rutte.glazenhuis

Het is koud. Dat komt door de opwarming van de aarde. Het is een logica die niet iedereen pakt. Wat iedereen wel begrijpt, is dat het economisch guur is, en dat het toch echt eerder beter weer wordt dan dat we economisch de zon weer zullen zien schijnen over onze delta.

Maar er is een lichtpuntje. Mark Rutte. De premier zelf. Volgens Vanity Fair verdient Rutte een bronzen plak in de categorie best geklede politiek leider. Dat is mooi. Het steekt ons sloebers en paupers een hart onder de riem. Als je maar wilt. En als je maar keuzes durft te maken. Hoe ver je dan komt.

Die lach. Die bril. Dat haar. En dan niet te vergeten dat eeuwige blauwe pak. Volgens mij heeft hij er slechts één. Kan hij zich ook nooit vergissen. In ieder geval niet qua kleding. Over al het andere begint het volk nu toch wel erg hard te knorren.

De mantra’s van eigen verantwoordelijkheid en botte bezuinigingen samen hebben een dodelijk effect op ondernemerszin en consumentenvertrouwen. Virtueel heeft het kabinet nog steun van 42 van de 150 Kamerzetels. Dat mag met recht een dipje in het vertrouwen in dit kabinet worden genoemd, hoe goed haar en pak ook zitten.

Volgens mij worden we in het pak genaaid, en niet zo zuinig ook. Bij de Britten is het niet anders. David Cameron – hij staat tweede bij Vanty Fair, betere dassen dan Marc – ligt ook zwaar onder vuur en coalitiedruk. Goed gekleed, slecht geregeerd, zou dat de moraal van het verhaal zijn?

Papieren oorlog

De Falkland Islands. We zouden ze waarschijnlijk niet kennen als Britten en Argentijnen er geen oorlog om hadden gevoerd. En zonder die oorlog zouden die kale, koude, natte en heel veraf gelegen eilandengroep ons ook helemaal niet interesseren. Maar dertig jaar na de Falklandoorlog staan de eilanden weer op de voorpagina. Ik hoor de eerste trommelslagen van een nieuwe strijd al in de verte.

Wij kennen de eilanden als de Falkland Eilanden, en daar zit voor de Argentijnen nu net het probleem. Voor hen zijn het de Malvinas, en dat de Britse Union Jack er nog wappert is een grote schande en een historische vergissing. Voor ons zou het misschien een beetje voelen als de Waddeneilanden die al twee eeuwen Chileens zijn.

In 1982 joeg een Britse oorlogsvloot in goed twee maanden de Argentijnen van de Falklands af. Het maakte Margaret Thatcher ongekend populair, en de Britten hadden na de sombere jaren ’70 eindelijk weer iets te vieren. Ze hadden die Argentijnen een lesje geleerd dat hen nog lang zou heugen. Nou, dat heugen heeft precies 30 jaar geduurd.

Afgelopen week zette de Argentijnse presidente Cristina Kirchner de zaak opnieuw op scherp door in in een ingezonden artikel in The Guardian. De Britten moesten nu toch eindelijk de eilanden eens overdragen aan de Argentijnen. De Britten reageerden als door de bekende adder gestoken. Het was niet aan de Argentijnen maar aan de Falklanders zelf om te beslissen bij wie ze willen horen.

De Britse krant The Sun betaalde terug met een advertentie in de Engelstalige Buenos Aires Herald. De boodschap was simpel: ‘hands off!’ Maar of die grote mond het op langere termijn gaat redden, is zeer de vraag. Zouden de Britten echt opnieuw duizenden mijlen naar het Zuiden opstomen om de Argentijnen bij een nieuwe inval opnieuw te lijf te gaan? Ik denk dat de Argentijnen gokken van niet.

In maart is er een referendum op de Falklands. Voor Kirchner en David Cameron zal dat de lakmoesproef zijn voor hun beleid. De naar schatting 2,841 Falklanders mogen het zeggen. Maar wat nu als hun antwoord Buenos Aires of Londen niet bevalt? Voorlopig is het een papieren oorlog. Maar er komt een grimmig kwartaal aan rond de Falklands/Malvinas.