Bondscoach des vaderlands

LouisWie had dat gedacht? Louis van Gaal de verlosser van Nederland. Wie zijn succes enkele weken terug had voorspeld, was met hoon overladen en met pek en veren het land uitgezet. Het kan verkeren. Zeker in het voetbal.

Louis van Gaal was een idioot, een dorpsgek, en deze paljas zou met zijn gedeukte selectie de eerste ronde nooit overleven. De guillotine stond al klaar voor de bondscoach die ons wijs had willen maken dat hij eigenlijk helemaal geen zin had in het bondscoach zijn. Waren we bijna ingetuind.

Louis van Gaal was Louis van Gaal niet de afgelopen weken, of juist heel erg wel. Hij was benaderbaar, aanspreekbaar, aardig, vrolijk, en vooral: hij versloeg alles wat op zijn weg kwam, tot gisteravond, maar toen was hij al veel verder dan iedereen minus Van Gaal zelf had gedacht dat hij zou komen. De bondscoach des vaderlands.

Wat zal Van Gaal genoten hebben van Van Gaal. En van zijn jongens. En van de lange neus die hij kon maken naar de Derksens, de Telegrafen en de Cruyffs die hem allemaal het liefste zagen hangen aan de allerhoogste boom. Van Gaal kon dus alleen nog maar winnen, en dat deed hij. De een noemt het 5-3-2, de ander 1-5-3-2 en soms leek het 4-3-3, maar het was toch vooral Systeem-Van Gaal.

Met een middelmatig team met een falende topper en één echte wereldster haalde Van Gaal de halve finale. Dat waren drie wedstrijden meer dan iedereen had gevreesd. Maar meer zat er ook niet in. Van Gaal heeft uit een middelmatig elftal het uiterste geperst, en hij zal hoogstens de pest in hebben dat we niet tegen die Duitsers en dan in die laatste minuut Robben…

Het persoonlijke politiek

Samsom.gezin

Guillaume Zarka. Ik kende hem niet. Maar nu wel, dankzij de Telegraaf. Want in de grootste krant van Nederland mag deze Parijse zakenman de lakens even terugslaan over de korte relatie die hij had met Sylvie Meis, ook wel bekend als Sylvie van der Vaart.

De puissant rijke patser patst hoe hij Sylvie binnen twee minuten in bed kreeg, maar vooral over hoe leeg en triest ze is, niets kan en niets wil. Wij smullen er danig van, dank. Net als van haar Raffie van der Vaart die het inmiddels doet met de ex van zijn ex-collega Khalid Bhoularouz. Geruchten over een zwangerschap van de nieuwe vlam van Van der Vaart (de ex-vriendin van Sylvie, om het intiem te houden) werden weersproken. ‘Maar we werken er hard aan’, was de geruststellende en erg beeldende mededeling.

Zo. Dan bent u even bij. Verbaasd bent u natuurlijk niet dat al dat gedoe en gehannes tig websites siert. We smullen ons suf van het relatieleed van derden. Hoe meer ziekte en ellende, hoe leuker, zeker voor de media zelf. En medelijden hebben we niet. Het leven van onze sterren – hoe matig ze ook schijnen – is openbaar kunstbezit.

Voor politici ligt dat anders. Of lag dat anders. Ruud Lubbers had altijd wel een stewardess in de bezemkast, maar dat werd als politiek irrelevant beschouwd, en dus werd er niet over geschreven. Wie herinnert zich niet de woedende Wouter Bos die zelfs naar de rechter stapte om privacy voor hem en zijn gezin te eisen?

Vorig jaar gooide Diederik Samsom zijn gezin in de verkiezingsstrijd. Het leek erg Amerikaans – dictators zijn er ook deel op, by the way – en het leek vooral bedoeld om de voormalig Greenpeace-activist als betrouwbare hoeksteenpoliticus te positioneren. Een pak en een das erbij, en Samsom was niet meer de onderscheiden van zijn beroepsgenoten. En: kassa.

Maar nu backfired deze ideale echtgenootstrategie nu Samsom het volk wereldkundig heeft gemaakt van zijn scheiding en hoe triest dat allemaal is. Daar ga je dan. Eerst je gezin in de schijnwerpers gooien om je eigen geloofwaardigheid op te krikken en nu ligt je gezin overal op straat en mogen je kinderen uitleggen dat je echt niks met je voorlichtster hebt.

Samsom maakte het persoonlijke politiek, zijn kinderen tot zijn inspirerende drijfveren. Tsja. Het lijkt mij een grote persoonlijke inschattingsfout om je gezin in te zetten voor eigen gewin. Dat maakt je niet geloofwaardiger, maar juist een politicus die alles lijkt te doen om de gunst van de kiezer te winnen. Bij de stembus vorig jaar slaagde hij nog. En omdat hij toen een grote inschattingsfout maakte, ligt nu ook zijn scheiding op straat. Pijnlijk, inderdaad.

Moddergat

Het kan raar lopen. Zo win je de verkiezingen glansrijk, en zo word je als premier als onbetrouwbaar en leugenaar weggezet. Mark Rutte heeft het lastig. En dat is zacht uitgedrukt. Zijn VVD-achterban is woest, de Telegraaf stookt de vuren voortdurend op, en dan had en heeft hij ook de pret van de staatsecretarissen Verdaas en Weekers. Het houdt niet op. En het houdt niet over.

Rutte is zwaarbeschadigd uit het ‘feest’ van de nivellerende zorgslag gekomen. Een groot deel van zijn achterban vindt hem onbetrouwbaar, zou niet meer op hem stemmen, en vindt dat hij zich in het pak heeft laten naaien door politicus van het jaar Diederik Samsom.

Maar het kan nog erger worden. Nu krijgt Rutte namelijk in de puntschoenen geschoven dat hij niet de waarheid gesproken zou hebben in de Tweede Kamer over wat hij wist en niet wist over het schadedossier van Co Verdaas. En liegen tegen de Kamer is politieke doodzonde nummer één.

Dan is er ook nog Frans Weekers, de staatssecretaris van Financiën die nu plots voro zijn politieke leven moet vechten omdat hij in de putlucht van oud-VVD-senator Jos van Rey terecht is gekomen en de geur van vriendendiensten links en rechts wordt opgesnoven. Misschien minder link dan de zaak-Verdaas, maar het telt wel op in het schadedossier van de premier.

Het kan raar lopen en hard gaan. Zo lach je de hele dag en wijst met een priemende vinger in het grote niets, en nu ruikt iedereen zweet en bloed. Het gezag van de premier is aangetast, dat is zeker. Maar ik denk niet dat hij struikelt en valt. Nu niet. Nog niet. Alhoewel. Het loopt wel vaker raar in de politiek. Een paar maanden geleden was Rutte nog helemaal top. Nu dreigt het grote moddergat.

Pleite

De beroemdste strafpleiter van Nederland. Dat wordt al snel en vrij massaal verward met de beste. Het is een wijd verbreid misverstand. Beroemd is goed. Beroemd is op tv. En wat op tv komt, is goed. En beroemd. En komt dus vaak op tv.

Op tv was Bram Moszkowicz vaak vaker te zien dan vechtend voor zijn cliënten in de rechtszaal. Cliënten die hem niet zelden handje-contantje betaalden. Cliënten die niet zelden naar hem kwamen omdat ze hem van tv kenden. De beroemdste strafpleiter van Nederland, precies. En zij dachten dat de beroemdste de beste was. Een wijd verbreid misverstand, u las het al.

En nu is Bram Moszkowicz uit zijn ambt gegooid. De schande is enorm. De schade natuurlijk ook. En natuurlijk is het een hetze en een schande, natuurlijk is iedereen jaloers op Bram en dus tegen hem, de chocaladeletters van de Telegraaf weten wel hoe heerlijk helder het leven in elkaar steekt.

Uit het ambt gegooid. Een schande voor het vak. En dan is Eva Jinek ook nog weg. Deukjes, scheuren, blauwe plekken, een gebutst ego, gedaald in het publieke aanzien. En dat doet pijn. Want zo ben je een gouden pik met een vette cabrio en een lekker wijf en altijd met je gebruinde kop op tv en in de bladen. En dan denken ze ook nog dat je de beste strafpleiter van Nederland bent. En nu?

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie was de beste strafpleiter van het land? Ik weet wel wie de beroemdste was. Groter dan Gerard, of Oscar, of Peter. Bigger than life. En al lang ontstegen aan de wetten van de zwaartekracht en de mores van het vak dat hem groot maakte en ook weer uitkotste. Pleite. Maar hij is alweer de hele dag op tv. Ik doe het hem niet na.