Wad een lul

wolkers op plaat 001

Je gelooft vaak je ogen en oren niet. Zeker niet als het gaat om bureaucratische rimram en idiotie. Zoals de Haagse straatveger Harry die door de gemeente werd ontslagen maar nu moet gaan straatvegen om zijn uitkering te behouden en werkervaring op te doen. Zo. Kom daar maar eens overheen, denk je dan. Nou, dat is voor de gemeente Eemsmond een makkie. Let op.

De Waddeneilandvlekken Rottumeroog en Rottumerplaat – slechts bewoond door vogel en zeehond – moeten straatnaamborden en huisnummers krijgen, zo vindt een overijverige pennenlikker van de gemeente Eemsmond waar beide zandvlaktes onder vallen. Welkom in Kafkaland.

Er woont niemand op de eiland, behalve een seizoenarbeidende vogelwachter. De eilanden zijn beschermd natuurgebied, maar Eemsmond heeft de wet en het gelijk aan haar zijde, zo stelt de gemeente. Want er is de wet BAG, Basisadministraties Adressen en Gebouwen. Dus er moet een straatnaambordje komen. Staatsbosbeheer verbijsterd. Het ministerie begrijpt het niet. Dus wordt het tijd voor Kamervragen.

Die Kamervragen werden in 1971 misschien ook wel gesteld over Jan Wolkers die zijn schrijfverblijf op Rottumerplaat in boek en op foto met zonovergoten lid etaleerde. Dat was schokkend voor braaf Nederland. Maar nu niets meer vergeleken met het BAGgermannetje van Eemsmond. Wad een lul. Buitencategorie. Langzaam afzinken in een slufter. Samen met de behandelend ambtenaar van Haagse Harry.

Another 45 Miles

The Golden Earring mag eigenlijk niet ontbreken in de vaderlandse canon. De Haagse Nederbeatband van weleer – en vroeger met s achter Earring – bestaat formeel al meer dan 50 (!) jaar, hoewel de harde kern liever 1965 als startjaar aanhoudt, het jaar van de eerste grote hit Please Go.

Ik ben net iets ouder dan The Golden Earring, en het is dus niet gek dat ik met hun muziek ben opgegroeid, van de prachtige, in Engeland opgenomen hit That Day, tot Back Home en Another 45 Miles, en albums als Eight Miles High en Together. En ik was trots op de Earring en op Focus en op Schocking Blue die er iin de beginjaren ’70 in slaagden te scoren in de V.S. Radar Love, Hocus Pocus, Venus, wie kent ze niet..?

Maarten Steenmeijer, zelf groot fan en schrijver van het boek Golden Earring. Rock die niet roest, recenseerde dit weekend in de Volkskrant Golden Earring – De Amerikaanse droom van Robert Haagsma en Jeroen Ras. De schrijvers verhalen over de successen van de vier Hagenezen over de plas, maar ook waarom dat succes toch niet bestendigde. The Golden Earring was te weinig formatvast voor Amerikanen, en dus te lastig plaatsbaar.

Maar, ere wie ere etc., The Golden Earring speelde in de V.S. en in Europa met de groten der groten, en ondanks dat er uiteindelijk niets werd verdiend behalve (tijdelijke) roem en geestelijke rijkdom, tourde de band maar liefst tien keer door de V.S. met grootheden en helden als Led Zeppelin, The Who, Pink Floyd, Rush, Santana en Eric Clapton.

And the band played on. The Golden Earring speelt nog steeds, en bracht vorig jaar het album Tits ’n Ass uit, goed voor de nummer 1-positie op de vaderlandse hitlijsten. Dan ben je dus geen kwartet krasse knarren, maar een veteranenband met ballen die doorgaat ‘..tot ze erbij neervallen..’ Want ook als bijna mid-60’ers is er altijd nog wel Another 45 Miles to go…

Een wonderkind of een total loss

Mark Rutte. De vraag is inmiddels gerechtvaardigd of u van onze premier een tweedehands auto zou kopen. Ik zou het niet doen. Niet omdat Rutte niet van mijn partij is, maar omdat hij het hele autorijden inmiddels een slechte naam heeft bezorgd.

Vandaag moest Rutte weer een stap terug doen op de zeephelling der geloofwaardigheid. Zijn belofte dat er geen nieuwe steun naar Griekenland zou hoeven bleek hij ‘niet helemaal’ overeind te kunnen houden. Tsja. Het is lastig in Den Haag. Zeker als je voor de verkiezingen van alles belooft dat je erna niet waar kunt maken. Overpromise, underdelivery, exact.

Zo krijg ik – en elke hardwerkende landgenoot – nog steeds € 1.000,- netto van Rutte, of van de VVD, of van dit kabinet, dondert niet. Ik denk dat ik het niet krijg. Het was een blufje in de verkiezingscampagne, je kunt het een leugen noemen, maar dat is zo negatief, en dan piepen politici weer zo dat hun  geloofwaardigheid maar steeds in het geding is.

Wat me heel sneu voor Rutte lijkt is dat hij nu ook een stapel wetsvoorstellen van Rutte I – u weet wel, die minderheidsgedoogformule met Wilderssteun – naar de prullenbak mag verwijzen. De opvolger van de voorganger die een en dezelfde is, gooit zijn eigen plannen zo in de versnipperaar. Andere coalitie, zeker, maar de chef-de-bureau kan dus alles verkopen, en alles bij elkaar jokken. U bent gewaarschuwd.

Je kunt wat aflachen met Mark Rutte. Nou ja, hij lacht altijd, en jij hoeft niet mee te doen, en je hoeft al helemaal niet te begrijpen waarom hij lacht, hij weet het zelf ook niet. Het is volgens mij een rare zenuwtic, een aangeboren afwijking bij politici die iets moet zeggen als ‘alles onder controle’, of het is Gilles de la Tourette Light, who knows.

Rutte is niet langer de grote belofte, maar aangeschoten Haags wild, en dat net nu hij na een valse start poogt het gaspedaal van zijn tweede kabinet in te drukken. ‘Een wonderkind of een total loss,’ een mooie titel van een boek van W.F. Hermans, en zo goed toepasbaar op Mark Rutte. Misschien wordt het wel ‘wonderkind én total loss…’.