Met pek en veren

SamsomHij kan er niets aan doen. Maar altijd als ik Diederik Samsom zie, dan denk ik aan iemand anders. Aan Jelle ten Rouwelaar, bijvoorbeeld, de keeper van NAC die zo op Samsom lijkt, en andersom. Of ik denk zelfs heel heimelijk wel eens aan Job Cohen, de voorganger van Samsom. Job wist niet wat een heel casino kostte, had de cijfers niet paraat, maar had alles in zich om boven zichzelf uit te stijgen als hij niet zo’n last van zichzelf had gehad.

Diederik Samsom lijkt me iemand die heel erg last heeft van zichzelf. Onstuitbaar, over-energiek, liever in de Kamer dan in de kamer thuis, en behept met een drammerige gelijkhebberij die ik al lang niet meer ben tegengekomen bij de sociaal-democraten. Empathie is niet het eerste woord dat je bij Diederik te binnen schiet. Niet voor niets had de partij hem deze campagneweken van de straat gehaald. Iedereen ging bij hem aan iets anders denken. Aan een andere partij vooral.

Gisteravond had ik in een split second even met hem te doen. Hij moest in Amsterdam voor zijn frontsoldaten toegeven dat hij verloren had. Weer verloren. Veel verloren. Heel veel verloren. Weggejaagd uit Groningen, verpletterd in de grote steden. Met pek en veren verwijderd uit de ooit zo sterke sociaaldemocratische wingewesten. Ik had niet met hem te doen uit misplaatste zieligheid. Maar wel omdat ik zag dat hij het niet zag. Wie snapt wie nu niet?

Diederik heeft altijd gelijk. Alleen de kiezer, die ziet het niet. Nog niet. Daarom is voor de Diederikken van deze wereld de mokerslag van gisteren juist een aansporing om nog harder over dezelfde rails te gaan rennen. Dan volgt de rest vanzelf wel. Want ik heb gelijk. Ik weet waarheen. En waarvoor. Maar drie nederlagen op een rij, dan moet het oproer toch gaan kraaien. Senator Adri Duivesteijn opende vanochtend de beschietingen. Hij had het over een leiding met tunnelvisie. Losgezongen van de achterban, zonder herkenbare visie.

Diederik Samsom ís nu Jelle ten Rouwelaar. De doelman van NAC probeert het vege lijf te redden en degradatie van NAC te voorkomen, en Samsom moet nu hetzelfde doen. Hij gelooft dat hij het herstel en al het zoet na het zuur morgen wel kan verkopen aan zijn inmiddels wat anorectische achterban. Hij gelooft dat de achterban hem uiteindelijk wel zal gaan begrijpen. Dat hij toch gelijk krijgt. Het lijkt me wankel. En in de verte zie ik de pek en de veren. En te weinig achterban. Maar ach, Diederik weet het natuurlijk weer beter.

Nog nooit zo gelukkig geweest

samsom

Een tijd geleden las ik een artikel over vaders die gelukkiger mannen zijn. Die kon ik in mijn zak steken. Wat ik zelf al ervoer, werd nu wetenschappelijk gestaafd. Hoera! Ik was nu het bewijs van geluk, en sinds de publicatie loop ik nog fluitender door het leven. Nog nooit zo gelukkig geweest.

Iedereen is elke dag bezig om ouder te worden, maar niemand wil het zijn. Het is een rare. En dat terwijl in ouderdom het geluk te vinden is. Geluksprofessor George Vaillant (80 toch al) verkondigde deze week dat ouderdom tot meer geluk leidt. Volgens Vaillant zit het geheim van een gelukkig leven niet in afkomst, rijkdom of intellifgentie, maar in een liefdevolle jeugd en de mate waarin mensen relaties kunnen aangaan.

Bram Moskowicz kan prima relaties aangaan, maar niet altijd met de juiste mensen. Geld lenen van criminelen bijvoorbeeld bevordert niet je geluksgevoel, zeker niet als je niet terugbetaalt. Ik zag Moskowicz gisteren tussen Concertgebouw en Bodega Keijzer, hoog in de jas, filtersigaret tussen de tanden, blik stuurs vooruit, hij zag er ouder maar beslist niet gelukkiger uit. .

Wie het ook niet makkelijk heeft, is Diederik Samsom. Dat eerlijke verhaal moeten we ook maar eens vertellen. De politiek leider van de PvdA ligt links en rechts onder vuur. Slechte peilingen, slecht humeur, de druk wordt Samsom af en toe teveel, zo kon zeker de Telegraaf deze week maar niet genoeg benadrukken: Samsom ‘over de rooie’. Het is een inkoppertje. Benieuwd of hij genoeg relaties heeft gekoesterd om zijn val te stoppen.

Iedereen de straat op

kuzu-568x378Het was niet helemaal de week van de PvdA, zal ik maar zeggen. Eerst het idiote rapport dat PvdA-bestuurders wil verplichten om 25% van hun tijd door te brengen onder het volk, voorheen de achterban. Iedereen de straat op. Een desperate poging het treurige electorale tij te keren.

Maar het credo ‘iedereen de straat op’ kreeg niet geheel onverwacht een geheel andere dimensie. De PvdA-kamerleden Tunahan Kuzu en Selcuk Öztürk stapten donderdag uit de partij en zijn nu voorgedragen voor royement. Twee zetels minder in de Tweede Kamer, en een ruzie waarvan de ruiten nu nog staan te trillen in hun sponningen.

Het is de zoveelste zet in het schaakspel tussen PvdA, haar achterbannen, en hoe de partijlijn in delicate balans verkeert met wat bijvoorbeeld Kamerleden van Turkse origine mogen doen of laten in ruil voor hun electorale aantrekkingskracht. De PvdA had zich laten waarschuwen voor ‘deze heren’, zoals vice-fractievoorzitter Martijn van Dam hen noemde.

Spekman en Samsom wilden niet luisteren, en plaatsten hen op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamer. Pijnlijk voor hen dat ‘de heren’ er na twee jaar de brui aan geven, ofschoon Samsom meent dat hij ze heeft weggestuurd. Het wordt in zijn eigen partij ontkent. Het Parool sprak vandaag over ‘ontbindend leiderschap.’ Dat is een keiharde.

Maar het is een conclusie die past bij een partijleider van een ontbindende partij die de eigen politici nu onder dwang onder gewone mensen wil laten verkeren. Veel erger kan het niet worden. Hoewel. Vanaf 1 januari schijnt er het nodige te gaan veranderen in de zorg.

Dankzij de moeder van staatssecretaris Van Rijn weten we dat de urine nu soms al tot de enkels staat. De boosmakende hallelujah-campagne die zijn departement voert, doet het ergste verzen voor de mindset van de PvdA-bestuurders. Gelukkig zijn er binnenkort verkiezingen. Mooi moment om gewone mensen te laten spreken.

Het oproer kraait

samsom2Deze week overleed Harry Verheij, verzetsman, februaristaker en vele jaren voor de CPN wethouder in Amsterdam. Een groot man uit andere tijden. Nog verder terug in de tijd was het in de hoofdstad de tijd van onderkoning Floor Wibaut. Gisteren kreeg ik van vrienden zijn biografie Wibaut de Machtige, met de M van machtige in kapitaal, en dat zegt alles.

Verheij, Wibaut (foto), het waren mannen van graniet, mannen die de wereld beter wilden maken dan hij toen zeker nog niet was. Nu klagen we vaak over gebrek aan grote mannen (laat staan vrouwen), en dat klagen is vooral sociaaldemocratisch van klankkleur.

Twee dramatische verkiezingen, desastreuze peilingen en het oproer kraait weer alom. Ik las dat het zelfs Code Rood is. Leuk gevonden. Veel van dat oproer is gericht op Diederik Samsom die feitelijk partijverraad voor de voeten wordt geworpen. Zo gaan we met elkaar om.

Wouter Bos liet deze week ook even zien hoe het moet. Ella Vogelaar – ze is al gevloerd – kreeg van Bos nog wat trappen na, goed voor diep rood. Des te gênanter als je ziet hoeveel sociaaldemocratische vrienden op die posities zaten (en zitten) bij corporaties waar miljarden is verpokerd. Maar daar hoorde je Bos niet over.

Het oproer kraait. Het electoraat haakt massaal af bij een partij die het een roept en het ander doet. Een partij die losgezongen is van eigen tradities en waarden. Was het maar waar dat de Brutus-aanslag-in-voorbereiding op Diederik Samsom het probleem dat PvdA heet zou oplossen. Dan zou ik direct van de partij zijn.

Het oproer kraait

samsom2Het leek wel alsof iedereen de verkiezingsramp van de PvdA aan zag komen, behalve de PvdA zelf. Daar was men geobsedeerd door de eigen navel. De campagne van de PvdA was een groots succes, zo klonk het steeds, ook nog na de electorale dreun. Het zegt veel, zo niet alles over de staat van de PvdA.

De campagne was Amerikaans. Alsof dat garant zou staan voor succes. De campagne was ook ongekend in omvang. Nog nooit waren zoveel handen geschud en burgers voorzien van roos en rolletje pepermunt, de spiegels en kralen van een moderne campagne.

Mijn tenen kromden akelig toen ik Pieter Hilhorst op een markt – daar komen we graag –  het nog eenmaal uitlegde aan een oudere mevrouw: “PvdA. Sterk en sociaal. Niet vergeten hoor.” That sums it up, zouden de Britten zeggen. De leegte van een zinnetje. Een mantra als verkiezingsleus. Dol op jezelf. Het kon alleen maar fout gaan.

Het ging fout. Het was een dreun. Alle rode bolwerken stortten ineen. Amsterdam viel. Rotterdam, viel. Den Haag viel. Utrecht viel. Maar de PvdA had een prima campagne gevoerd, zo enthousiast en massaal. Het beleid was ook best goed. Alleen de kiezers begrepen het nog niet. Zoiets.

Die hoogmoed kwam dus voor de val. Maar partijleider Diederik Samsom hield nog lang voet bij stuk. Totdat lokale bazen vielen en het gedecimeerde partijkader in den lande begon te morren. Inmiddels kraait het oproer alom.

Samsom moet op zoek naar een nieuwe lente en een nieuw geluid. Misschien iets minder campagne, minder gelijk, minder kabinetskoers, en iets meer ouderwetse bevlogenheid, inlevingsvermogen en een rood kloppend hart. Is dat nog op voorraad?

1,8 miljoen mega culpa’s

Plasterk.megaRonald Plasterk leeft nog. Maar politiek is hij dood. Hij overleefde weliswaar in de vroege woensdaguren een motie van wantrouwen, maar de beschadiging is dermate ernstig dat experts het houden op een wonderkind total loss.

Plasterk toonde soepele knieën – ik telde zeker 1,8 miljoen mega culpa’s – maar de geest wilde niet echt. Hij vond dat hij niets verkeerd had gedaan, behalve wat speculeren, en dat zou hij echt nooit meer doen. Dus wat moest die oppositie nu eigenlijk?

Diederik Samson ging nog verder. Hij schold Alexander Pechtold de huid vol omdat gedoogpartner D66 het had gewaagd de doodskus voor Plasterk zelf de Kamer binnen te dragen. Samson presenteerde het als de actuele versie van landverraad. Hoe gek wil je het hebben? Een gedoogpartner die een minister niet meer mag controleren en beoordelen? Laten we het maar houden op verkiezingskoorts.

De media hebben hun Haagse rel weer gehad. De gedroomde lynching ging helaas niet door. Dus even wachten op de volgende glijer. Weekers, Pechtold, wie volgt? In de tussentijd gaat iedereen stiekem door met afluisteren, scannen, tracken en in de gaten houden. Maar daarvoor staan geen hordes journalisten op het Binnenhof.

Het persoonlijke politiek

Samsom.gezin

Guillaume Zarka. Ik kende hem niet. Maar nu wel, dankzij de Telegraaf. Want in de grootste krant van Nederland mag deze Parijse zakenman de lakens even terugslaan over de korte relatie die hij had met Sylvie Meis, ook wel bekend als Sylvie van der Vaart.

De puissant rijke patser patst hoe hij Sylvie binnen twee minuten in bed kreeg, maar vooral over hoe leeg en triest ze is, niets kan en niets wil. Wij smullen er danig van, dank. Net als van haar Raffie van der Vaart die het inmiddels doet met de ex van zijn ex-collega Khalid Bhoularouz. Geruchten over een zwangerschap van de nieuwe vlam van Van der Vaart (de ex-vriendin van Sylvie, om het intiem te houden) werden weersproken. ‘Maar we werken er hard aan’, was de geruststellende en erg beeldende mededeling.

Zo. Dan bent u even bij. Verbaasd bent u natuurlijk niet dat al dat gedoe en gehannes tig websites siert. We smullen ons suf van het relatieleed van derden. Hoe meer ziekte en ellende, hoe leuker, zeker voor de media zelf. En medelijden hebben we niet. Het leven van onze sterren – hoe matig ze ook schijnen – is openbaar kunstbezit.

Voor politici ligt dat anders. Of lag dat anders. Ruud Lubbers had altijd wel een stewardess in de bezemkast, maar dat werd als politiek irrelevant beschouwd, en dus werd er niet over geschreven. Wie herinnert zich niet de woedende Wouter Bos die zelfs naar de rechter stapte om privacy voor hem en zijn gezin te eisen?

Vorig jaar gooide Diederik Samsom zijn gezin in de verkiezingsstrijd. Het leek erg Amerikaans – dictators zijn er ook deel op, by the way – en het leek vooral bedoeld om de voormalig Greenpeace-activist als betrouwbare hoeksteenpoliticus te positioneren. Een pak en een das erbij, en Samsom was niet meer de onderscheiden van zijn beroepsgenoten. En: kassa.

Maar nu backfired deze ideale echtgenootstrategie nu Samsom het volk wereldkundig heeft gemaakt van zijn scheiding en hoe triest dat allemaal is. Daar ga je dan. Eerst je gezin in de schijnwerpers gooien om je eigen geloofwaardigheid op te krikken en nu ligt je gezin overal op straat en mogen je kinderen uitleggen dat je echt niks met je voorlichtster hebt.

Samsom maakte het persoonlijke politiek, zijn kinderen tot zijn inspirerende drijfveren. Tsja. Het lijkt mij een grote persoonlijke inschattingsfout om je gezin in te zetten voor eigen gewin. Dat maakt je niet geloofwaardiger, maar juist een politicus die alles lijkt te doen om de gunst van de kiezer te winnen. Bij de stembus vorig jaar slaagde hij nog. En omdat hij toen een grote inschattingsfout maakte, ligt nu ook zijn scheiding op straat. Pijnlijk, inderdaad.

Megalomania

Vakbondsjongens in vastgoed. Het bleek geen gelukkig huwelijk. Dus hebben ‘we’ nu met z’n allen SNS gekocht. Voor slechts € 3,7 miljard. Als de bank was omgedonderd, had het ‘ons’ een miljard of 5 gekost. Dus moesten we niet zeuren over deze staatsaankoop, meende Diederik Samsom, anders zou er nog verder gehakt moeten worden in de zorg. Boodschap: wij weten wel wat goed voor u is. I can sell you anything.

Maar goed, daar gingen we dus weer. Iedereen verontwaardigd, boos, in de gordijnen, en dat het nu afgelopen moet zijn, maar echt iets doen om de banken echt aan te pakken, forget it. Obama liet het ook voor open doel liggen in 2008, dus laten we niet teveel van onszelf verwachten. En intussen spookt de megalomania om ons heen.

Bankieren lijkt me makkelijk. Iets meer verdienen aan uitlenen dan aan inlenen, dan heb je een prettig positief saldo, en kan iedereen keurig om vijf uur naar huis. Zoals vroeger. Zoals vroeger ook bij woningcorporaties. Maar die moesten ook mee met hun tijd. Met Erik Staal. En andere megalomanen die hun psychopatie mogen uitleven op de goede collectieve zaak.

Tekstschrijver en columnist Jan Bennink vroeg zich vanochtend in de Volkskrant af waarom we niet gewapend met de riek naar het Binnenhof trekken, of de SNS-burelen brandschatten. Waarschijnlijk gaat het ons nog niet slecht genoeg. Zijn miljarden op een bierviltje een abstractie. Zijn zorgkortingen nu eenmaal noodzakelijk. En moet een nieuwe SNS-directeur 5,5 ton verdienen, want anders krijg je maar gekken aan het roer. Zoiets.

Wij moeten kunnen rekenen op een overheid die zich inspant voor het collectief, die toezicht houdt en regels handhaaft, en op tijd zegt als genoeg genoeg is. Die zelf een voorbeeldfunctie wil en opeist, en dus niet alleen op korte termijn kort waar het pijn doet en slechts op lange termijn bereid is kritisch te kijken naar hen die teveel krijgen uit ons gemeenschappelijke spaarvarken. Een bestuurlijk systeem waarin een bijna verwaarloosbare minderheid elkaar op basis van clubkleuren banen en rugdekking biedt, gaat ten onder aan incest.

SNS is gered. Er was nog geld genoeg om de klanten paginagroot te danken voor het vertrouwen dat zo mateloos werd beschaamd. Hoe cynisch kun je zijn? Voor een megalomaan is het een koud kunstje. En morgen doet hij het weer. Gewoon, omdat het kan. In het Engels is megolomanie heel mooi omschreven: megalomania is a psychopathological disorder characterized by delusional fantasies of power, relevance, or omnipotence.

Moddergat

Het kan raar lopen. Zo win je de verkiezingen glansrijk, en zo word je als premier als onbetrouwbaar en leugenaar weggezet. Mark Rutte heeft het lastig. En dat is zacht uitgedrukt. Zijn VVD-achterban is woest, de Telegraaf stookt de vuren voortdurend op, en dan had en heeft hij ook de pret van de staatsecretarissen Verdaas en Weekers. Het houdt niet op. En het houdt niet over.

Rutte is zwaarbeschadigd uit het ‘feest’ van de nivellerende zorgslag gekomen. Een groot deel van zijn achterban vindt hem onbetrouwbaar, zou niet meer op hem stemmen, en vindt dat hij zich in het pak heeft laten naaien door politicus van het jaar Diederik Samsom.

Maar het kan nog erger worden. Nu krijgt Rutte namelijk in de puntschoenen geschoven dat hij niet de waarheid gesproken zou hebben in de Tweede Kamer over wat hij wist en niet wist over het schadedossier van Co Verdaas. En liegen tegen de Kamer is politieke doodzonde nummer één.

Dan is er ook nog Frans Weekers, de staatssecretaris van Financiën die nu plots voro zijn politieke leven moet vechten omdat hij in de putlucht van oud-VVD-senator Jos van Rey terecht is gekomen en de geur van vriendendiensten links en rechts wordt opgesnoven. Misschien minder link dan de zaak-Verdaas, maar het telt wel op in het schadedossier van de premier.

Het kan raar lopen en hard gaan. Zo lach je de hele dag en wijst met een priemende vinger in het grote niets, en nu ruikt iedereen zweet en bloed. Het gezag van de premier is aangetast, dat is zeker. Maar ik denk niet dat hij struikelt en valt. Nu niet. Nog niet. Alhoewel. Het loopt wel vaker raar in de politiek. Een paar maanden geleden was Rutte nog helemaal top. Nu dreigt het grote moddergat.