De jakhals draait door

jakhals.bierStel: je interviewt een Duitse dichter annex zanger en die vraagt of hij zijn bierflesje van vier hoog in een rondvaartboot mag gooien. Het lijkt me dat je hem neerhoekt of aangeeft. Erik Dijkstra dacht leuker te zijn: hij was Rammsteiner Lindemann voor en gooide zijn eigen flesje. Kijk mij eens lekker stoer doen. Je bent niet voor niets een jakhals.

Het flesje – onschuldig aluminium, heus – raakt bijna een oude vrouw die een leuk uitje had van Stichting de Zonnebloem. Dijkstra was Evenblij met zijn actie, totdat hij het voorval ook echt uitzond, en toen was de boot natuurlijk aan. Was die Dijkstra nu echt helemaal van de pot gerukt?

Jakhals draaide door, en natuurlijk heeft hij nu spijt, en hij gaat een dagje bij de Zonnebloem kijken hoe het is om oud en zorgbehoevend te zijn en in Amsterdam een bierfles naar je kop te krijgen. Excuses, dus. Klaar. Uit. Echt?

Volgens mij vinden we toch best niet oké als kinderen tegels van viaducten gooien. Handig als je dan in de hoofdstad het startsignaal geeft voor bierflesgooien. Leuke inspiratie voor vanmiddag als Ajax kampioen dreigt te worden. Dan kunnen we allemaal een jakhalsje doen.

Ik heb nog niet gehoord dat de VARA veel spijt heeft inzake Dijkstra en zijn quasi-onschuldige poging tot zware mishandeling. Wees verschillig is toch het credo van de Rode Hanen. Dat hadden ze hier mooi in praktijk kunnen brengen. Maar ik hoorde de haan slechts drie maal kraaien. De wereld draait door.

Loon van de angst

Er was nogal wat ophef over de documentaire ‘Emile Roemer – tussen pieken en peilen’ waarin Coen Verbraak Emile Roemer volgt tijdens de voor hem funest verlopen verkiezingscampagne in de nazomer. Van virtueel 37 zetels landde Roemer met zijn SP op 15, precies het aantal dat hij al had.

De documentaire van Verbraak wordt aangekondigd als een ‘uniek kijkje in de keuken van de SP-campagne.’ Dat is zwaar overdreven. Over de campagne en het hoe en wat van de keuzes die worden gemaakt, komt nauwelijks iets over. Verbraak mocht overal bij zijn, dus heeft hij niets boeiends kunnen filmen, of was er nog een secundair traject achter de camera om? .

Roemer voelde zich in de campagne onheus bejegend, dom aangevallen, en hij vond dat zijn oprechtheid werd afgestraft. Maar ergens in het begin klinkt terloops het dodelijke zinnetje ‘geen fouten maken.’ En dat lijkt me de grootste fout die Roemer met zijn team maakte. In plaats van de aanval koos Roemer voor aanpassen, hij wilde zo graag overkomen als potentieel premier dat hij daarmee zichzelf verloor. En daar werd hij braaf bij ‘geholpen’ door dezelfde media die hem eerst virtueel de hemel in hadden geprezen.

Wat Verbraak vooral laat zien is een ongelooflijk saaie man. Het shot thuis met vrouwlief op de bank na gesloopt te zijn bij DWDD was alleszeggend. Hij nam een slok van zijn biertje, en zei het alleszeggende ‘tsja.’ Daar zat niet de nieuwe premier. Daar zat iemand die veel overkwam, maar die vergat terug te vechten. Nooit gingen de handschoenen uit en werd er teruggemept. Iedereen keek ernaar, knikte vriendelijk, en zag Roemer verder wegzakken in het moeras der negatieve peilingen.

Op de verkiezingsavond zien we Roemer en Jan Marijnissen in Scheveningen samen wachten op de voorlopige uitslag. Roemer houdt het dan nog op 20 zetels, Marijnissen op 23. De 15 die het om 21.00 uur (b)lijken te zijn, is een moker in het gezicht van Roemer. Maar hij reageert niet. Slaat het meubilair niet stuk. Wurgt zijn campagneteam niet. Hij is verdoofd.

Roemer zit vol ongeloof te kijken naar een TV, wachtend op correctie van het onheilbeeld. He never knew what hit him. Vlak daarna geeft hij – als verliezer – zijn beste speech uit de hele campagne. Toen was de fout al gemaakt, en mochten de handschoenen af. Geen fouten maken. Niet aanvallen, maar pareren. Het loon van de angst. Jammer dat Verbraak er niet bij was toen de strategische keuze werd gemaakt bij de SP.