Wim Kok B.V.

rutte.saab

Het Kabinet Rutte II bezuinigt zich een slag in de rondte, maar wil wel graag dat u en ik het geld eens lekker laten rollen. Daar zou de economie zomaar van op kunnen knappen. Het klinkt leuk. Maar hoe zitten de dames en heren politici er zelf eigenlijk in? Lopen die nu de deur plat bij IKEA, Gamma, Keukenkampioen en de VW-dealer of boeken ze een wild weekendje Des Indes? Nou, niet bepaald.

Practice what you reach, noemen de Amerikanen dat, en wij zeggen dan: geef het goede voorbeeld. Maar zo werkt de politiek niet. Daar roep je het een, en doe je het ander. Rutte wil graag dat we nieuwe een nieuwe auto kopen, maar hij rijdt zelf vrolijk rond in een prehistorische Saab. Met zijn inkomen en status zou hij wel eens wat rianter kunnen gaan wonen, maar hij piekert er niet over om zijn uitvergrote studentenkamer op te zeggen. Tsja. Dat schiet niet op.

Uit het alleraardigste stukje van Margreet van Beem in Het Parool leren we ook dat zijn collega-bewindslieden niet echt met geld zijn gaan smijten na de oproepen van Rutte en Samsom. Geen sloep, geen tweede huis, geen nieuwe keuken. Dijsselbloem en Samsom hebben wat hypotheekschuld afgelost, en Melanie Schultz is vooral aan het consuminderen. Staatssecretaris Jetta Klijnsma was wel solidair met het volk. Zij kocht een splinternieuwe rode fiets, hopelijk zo’n degelijke Nederlandse.

Lekker is dat. Roeptoeteren. Belletje trekken. Het is toch wel schamel en beschamend. Met een inkomen van rond de € 144.000 zou de graag stappende vrijgezel Rutte met gemak een flink aantal ruggen kunnen stukslaan voor een nieuw(e)re Saab of een fijne woning op stand. Maar ja, het kan eigenlijk geen toeval zijn dat Rutte zijn Saab braaf in onderhoud heeft bij Garage Wim Kok te Den Haag.

Je zou bijna denken dat Rutte die garage puur op de naam heeft uitgekozen. Geintje. Mijn auto is in onderhoud bij Wim Kok. Sociaaldemocratisch sleutelen. Braaf, degelijk, zuinig en niet te duur. Lachen. Kok keurt periodiek Rutte. Zoals PvdA en VVD elkaar constant keuren en de nieren proeven. Maar tot grootse en meeslepende geldsmijterij leidt het maar niet. De echte – die andere – Wim Kok zou de oproep daartoe ook nooit hebben gedaan. Hij was van het zuinige land, van tut-tut-ho-ho-rustig-aan. Conclusie? Van die Rutte hoeven we het niet te hebben voor ons economisch herstel. Krent.

The Times They Are a-Changin’

Bob Dylan wist het in 1964 al: er komen andere tijden. De classic van Dylan leek wel een profetisch nummer over wat zou veranderen en waarom je daar maar beter deel van uit kon maken. Ik moest er aan denken toen ik in Het Parool vanavond las over het werven van Nederlands cabinepersoneel, piloten en technici door de nieuwe luchtvaartreuzen Emirates en Qatar Airways.

Het zijn met recht echt andere tijden. Want toen Dylan in New York zijn toekomstbeeld verdichtte, kwamen in Nederland gastarbeiders uit Spanje, Portugal en Italië om hier het werk te doen waar wij niet zo’n zin meer in hadden.

Wij werden rijk, en konden het ons veroorloven om anderen ons werk te laten doen. En toch werden we nog rijker. Tot de wal het schip keerde. Het rijke Westen wordt nu links en rechts ingehaald door wat wij nog wat weifelend opkomende naties noemen.

Het is schrikken, het is wennen, maar het is the way of the world. Grenzen staan wagenwijd open, wat de Wildersen waar ook ter wereld willen, en Nederland wordt nooit meer Het Dorp van Wim Sonneveld. Godzijdank. Dat is finito. Basta. En Nederlanders (m/v) worden nu de nieuwe gastarbeiders. Zo gaat het. In de Britse horeca werken voornamelijk Polen. Deep Throat in All The President’s Men zag het geheel juist: ‘Just follow the money.’

De zandbakvliegtuigmaatschappijen (sorry..) betalen goed. Netto vliegt er meer in je zak. Maar je moet er wel gaan wonen. In Dubai. Met twee of drie op een kamer. En minder rust, en harder werken. En in de zomer 50 graden.

But it’s a job. En daar hebben ze er veel van te vergeven. Want waar wij hakken, snijden en bezuinigen, rolt daar het ene na het andere nieuwe vliegtuig op de startbaan. De dikste dubbeldekker, de A380. Andere tijden. Andere werkplekken. Nieuwe economische verhoudingen. Adapt or die.

De Russen komen toch

Ik ben opgegroeid in een tijd dat we bang waren dat de Russen zouden komen. Maar ken je die mop van die Russen? Die kwamen niet. Sterker nog: in 1989 viel de Berlijnse Muur en sleepte het Sovjettsarenrijk in haar val mee. Einde oefening voor de Russen. Maar nu komen de Russen toch. Alsnog. In vrede. En met heel veel geld.

De wereld verandert rap, en dat merk je overal. De wereld is als een groot dorp, en wie een wereldspeler wil zijn, moet heel groot denken. Onze eigen HEMA, bijvoorbeeld. Vanavond een documantaire over hun groeiambities. Rookworsten of the world unite.

Maar die Russen komen en zijn er. De aantallen zijn nog wat iel, maar het potentieel en achterland is gigantisch. En denk ook eens aan die 1,3 miljard Chinezen die staan te trappelen om wat zuurverdiende valuta stuk te slaan in de Bijenkolf en de londvaaltboot. Het Parool berichtte vandaag dat de Bijenkorf al in het Russisch omroept. Tijden veranderen.

Vroeger, toch niet zo heel lang her, waren wij de reislustige rijken die elders ‘op bezoek gingen’, nu worden wij bezocht en leeggekocht. De wereld verandert, de economie kantelt, en hele nieuwe groepen doen Mokum aan, en de stad leunt – zeker in deze lastige tijd – steeds sterker op wat de buitenlanders binnenbrengen.

Maar, je kunt niet alles hebben. De Russen hebben nu Gerard Depardieu, heel bijzonder dat het voormalige socialismeparadijs nu een zelfvoldane en drankzuchtige Fransoos bewierrookt die juist tegen hoge belastingen en nivellering is. Hans Spekman zou wel raad weten met deze Obelix.

De Russen komen toch. Het duurde even, maar ze zijn er. Net als de Brazilianen, de Indiërs en de Chinezen. De vliegindustrie groeit, maar alleen de grote jongens met de grote buffers en de grote netwerken blijven in de lucht. Vandaar ook het komende bod van Air France/KLM op Alitalia. ‘Een wereldspeler, dat is het idee’, is een zinnetje uit een recente Rabobank-commercial. En zo is het maar net.